Λόγια της Εξέγερσης

Posted on 26 Ἀπρίλιος 2012

0



Λόγια της Εξέγερσης
 

 

26/08/2011 | » 

 

 

 

 

“>

 

 

 

Μιχάλης Κατσαρός, Aντισταθείτε

Αντισταθείτε

σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι

και λέει: καλά είμαι εδώ.

Αντισταθείτε σ’ αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι

και λέει: Δόξα σοι ο Θεός.

Αντισταθείτε

στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών

στον κοντό άνθρωπο του γραφείου

στην εταιρεία εισαγωγαί – εξαγωγαί

στην κρατική εκπαίδευση

στο φόρο

σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.




Αντισταθείτε

σ’ αυτόν που χαιρετάει απ’ την εξέδρα ώρες

ατελείωτες τις παρελάσεις

σ’ αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει

έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν

σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.




Αντισταθείτε πάλι σ’ όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι

στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε

στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες

σ’ όλα τ’ ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε

πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι

σ’ όλους που γράφουν λόγους για την εποχή

δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα

στις κολακείες τις ευχές στις τόσες υποκλίσεις

από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό αρχηγό τους.




Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών

και διαβατηρίων

στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία

στα εργοστάσια πολεμικών υλών

σ’ αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια

στα θούρια

στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους

στους θεατές

στον άνεμο

σ’ όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς

στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας

ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ

αντισταθείτε.

Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την

Ελευθερία.




“>

“>

 

 

 

Bertold Brecht, Μήνυμα του ετοιμοθάνατου 


ποιητή στη νεολαία

 

 

 

Εσείς οί νέοι άνθρωποι των εποχών πού έρχονται

Καί της καινούργιας χαραυγής πάνω στίς πολιτείες

Πού δέ χτίστηκαν ακόμα, καί σεις

Πού δέ γεννηθήκατε, άκούστε τώρα

Τη φωνή τή δική μου, πού πέθανα

Όχι δοξασμένα.

‘Αλλά

Σάν τόν αγρότη πού δέν όργωσε τό χωράφι του

Καί τόν χτίστη πού ξετσίπωτα τό ‘βαλε στά πόδια

Σάν είδε την τρύπια στέγη,

Έτσι κ’ εγώ,

Δέ βάδισα μέ τήν εποχή μου, ξόδεψα τίς μέρες μου,




Καί τώρα πρέπει νά σας παρακαλέσω

Νά πείτε εσείς αυτά πού δέν ειπώθηκαν,

Νά κάνετε αυτά πού δέν έγιναν, καί μένα

Γρήγορα νά μέ ξεχάσετε, σας παρακαλώ,

Γιά νά μήν παρασύρει καί σας

Τό δικό μου κακό παράδειγμα.

Αχ, γιατί κάθησα στων στείρων τό τραπέζι

Τρώγοντας τό φαΐ

Πού αυτοί δέν ετοίμασαν;

Αχ, γιατί ξόδεψα τά καλύτερα μου λόγια

Στη δική τους

Έξω όμως

Διάβαιναν οι άδίδαχτοι

Διψασμένοι νά μάθουν.

Αχ, γιατί

Τά τραγούδια μου δέν υψώνονται στά μέρη εκείνα

Πού θρέφουν τίς πολιτείες, εκεi

Πού ναυπηγούνται τά καράβια;

Γιατί δέν υψώνονται

Απ’ τίς γρήγορες ατμομηχανές

Σάν τόν καπνό

Πού αφήνουν πίσω τους στόν ορίζοντα;

Εκείνων πού είναι χρήσιμοι καί δημιουργικοί.

Ούτε μιά λέξη

Δέν ξέρω νά πω σέ σας, γενιές των εποχών πού έρχονται,

Μήτε μιά υπόδειξη δε θά μπορούσα νά σάς κάνω

Μέ δάχτυλο τρεμάμενο,

Γιατί πώς τό δρόμο νά δείξει

Αυτός πού δέν τόν διάβηκε!

Έτσι σπατάλησα άλλο δέ μένει

Παρά νά σας ζητήσω

Νά μή δώσετε προσοχή σε λέξεις

Πού βγαίνουν άπό τό δικό μας

Σάπιο στόμα, μήτε καί συμβουλή

Καμιά νά μή δεχτείτε

‘Απ’ αυτούς πού στάθηκαν τόσο ανίκανοι,

‘Αλλά μόνοι σας ν’ αποφασίσετε

Ποιό τό καλό γιά σάς καί τί σάς βοηθάει

Τόν τόπο νά χτίσετε πού εμείς αφήσαμε

Νά ρημάξει σάν τήν πανούκλα,

Καί γιά νά κάνετε τίς πολιτείες

Κατοικήσιμες.

 

 

 

“>

“>

 

 

 

Ανώνυμος, Κάποια μέρα θα ξυπνήσεις

 

 

 

Κάποια μέρα θα ξυπνήσεις

κι όλα γύρω σου θα’ χουν αλλάξει

Τα μαύρα πουλιά που σε φόβιζαν

θα ’χουν πετάξει μακριά

Ο ήλιος θα λάμπει ολόλαμπρος

εκεί που πρωτύτερα

έβλεπες μόνο σκοτάδι

Οι άνθρωποι γύρω σου γελαστοί,

ικανοποιημένοι

Κάποια μέρα θα ξυπνήσεις

κι η ζωή θα χαμογελάει

Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο

από λύκος σύντροφος θα ’χει γίνει

Η δουλειά από αγγαρεία

σε δημιουργία θα ’χει αλλάξει

Τα σπαθιά θα ’χουν γίνει

για το θερισμό δρεπάνια

που λέει και το τραγούδι

Κάποια μέρα θα ξυπνήσεις…

Όμως, τώρα, κοιμάσαι!

Κοιμάσαι κι ονειρεύεσαι

πως κάποια μέρα θα ξυπνήσεις

και θα δεις γύρω σου

όσα θαυμαστά

σου εξιστόρησα πρωτύτερα




Σύντροφε, θα στο πω

έξω από τα δόντια :

Πρέπει να ξυπνήσεις!

Μη νομίσεις πως σε βρίζω,

πως θέλω τον έξυπνο

αυτόν που όλα τα ξέρει,

τον αλαζόνα

που τους άλλους περιφρονεί,

όπως τόσοι καλοθελητές,

(δήθεν φίλοι σου)

θα βρεθούν να σου πούνε.

Τούτα τα λόγια

μ’ αγάπη και σπαραγμό

βγαίνουν απ’ την καρδιά μου

Σύντροφε, θα στο πω

έξω απ’ τα δόντια :

Αν δεν ξυπνήσεις τώρα,

η ζωή σου δε θ’ αλλάξει.

Τα μαύρα πουλιά

δε θα πετάξουν μακριά,

το σκοτάδι θα γίνει πιο πηχτό

κι ο άνθρωπος

λύκος για τον άνθρωπο θα παραμείνει.

Το όνειρο (ή το «όραμα»)

δεν είναι κάτι άυλο

είναι μια χειροπιαστή

πραγματικότητα

Αν δεν την πιάσεις απ’ τα μαλλιά

σήμερα κιόλας

για να την αλλάξεις

θα συνεχίσεις μόνο,

να την ονειρεύεσαι αλλαγμένη

κι αυτή θα σου βγάζει τη γλώσσα,

αδιάντροπα.

Σύντροφε,

βάλτο καλά στο μυαλό σου :

για να «ξυπνήσεις μια μέρα»

πρέπει, σήμερα κιόλας,

να ξυπνήσεις!


 

Σύντομο URL : http://wp.me/pyR3u-8aZ

http://eagainst.com/articles/%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BE%CE%AD%CE%B3%CE%B5%CF%81%CF%83%CE%B7%CF%82/

 

 αναρτήθηκε από selana019

 

 

 

 

Posted in: Uncategorized