Η Θεωρία της Αναρχίας II (ή μια ανεπιθύμητη «μετάφραση»)

Posted on 31 Αὐγούστου 2012

1


 
Η Θεωρία της Αναρχίας II (ή μια ανεπιθύμητη «μετάφραση»)

από ΑΜΕΣΟΣ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ 2 (blog) 21:13, Πέμπτη 30 Αυγούστου 2012

Πάνω απ’ όλα, χρειάζεται μια επανάσταση στη σκέψη και στο πνεύμα.

 

Η κατάργηση της κυριαρχίας

Η Θεωρία της Αναρχίας, (αυτή καθεαυτή και όχι οι διάφορες ιδεολογικοποιημένες – και άρα στρεβλωμένες –  εκδοχές της), καθώς (πρέπει να) κινείται με ασύλληπτη αστρονομική ταχύτητα σε σχέση με τις υπόλοιπες κοινωνιομορφικές «θεωρίες» (ή, καλύτερα, θεωρήσεις), προτείνει ως λύση την Εποχή του «Πνεύματος». Αυτή, με λίγα λόγια, δεν μπορεί να είναι άλλη από την «αποκάλυψη» μιας αίσθησης κοινότητας. Η οποία δεν είναι απλώς κοινωνική, αλλά και κοσμική∙ όχι μόνο αδελφοσύνη ανάμεσα στους ανθρώπους, αλλά και αδελφοσύνη των ανθρώπων με όλη την κοσμική ζωή, με ολόκληρη τη δημιουργία.

Κάτι τέτοιο όμως απαιτεί τη χειραφέτηση από την ανθρωπομορφική ιδεολογία και τον κοινωνιομορφισμό, που αλλοτριώνουν και αποξενώνουν το ίδιο το ανθρώπινο ον, τόσο από τη φύση γενικότερα όσο και από τις κοινωνίες του ειδικότερα. Επίσης, απαιτεί τη χειραφέτηση από μια ψευδή έννοια κυριαρχίας και εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, η οποία πάντοτε εξυπονοεί κάποια μορφή δουλείας. Έτσι, στην προτεινόμενη Εποχή του «πνεύματος», καταργούνται αυτοδικαίως:

1)     Η κυριαρχία του θεού, επειδή τούτο παραπέμπει στον κοινωνιομορφικό τρόπο σκέψης περί θεού, που σχηματίζεται κατά το πρότυπο της βασιλείας του Καίσαρα.

2)     Η κυριαρχία του κάθε λογής μονάρχη, αυτής ή της άλλης τάξης, ακόμη και η κυριαρχία του λαού – κατά τον τρόπο που τον σκέφτηκε ο Ρουσσώ (Rousseau) και οι θεωρητικοί της καθαρής δημοκρατίας.

3)     Το κράτος, που δεν έχει παρά μεταβατική και σχετική λειτουργική σημασία, στοναντικειμενοποιημένο κόσμο. Στον οποίο το καθετί μεταφέρεται στην εξωτερικότητακαι το καθετί φθείρεται (: δεν διαθέτει δηλαδή καμία πνευματικότητα). Έτσι λοιπόν, μιας και το κράτος δεν διαθέτει καμία ουσιαστική ζωτική σημασία, η Εποχή του «πνεύματος» δεν μπορεί να νοηθεί επ’ ουδενί κατ’ αναλογία προς αυτό.

Η ισχύς της (αναγκαίας) Συνθήκης

Όμως, υπάρχει μια συνθήκη που πρέπει να ισχύσει ανυπερθέτως, για να ισχύσουν και όλα τα παραπάνω. Πρέπει η (κοινωνική) συνείδηση των ανθρώπων να αρχίσει να τρέχει με ταχύτητες πολύ υψηλότερες από τη μίζερη ταχύτητα της «κοινής λογικής». Είναι σχεδόν σίγουρο ότι οι σημερινοί άνθρωποι – διαβρωμένοι καθώς είναι από την κατάθλιψη του σκεπτικισμού τους και τον «ορθολογισμό» της κοινής λογικής τους και το μέσου νοός τους – θα πουν χαμογελώντας πως όλα ετούτα αποτελούν, στην καλύτερη περίπτωση, μια θρησκευτική ουτοπία στη σφαίρα της κοινωνικής πολιτικής…

Και ίσως να έχουν δίκιο, στο βαθμό που πρόκειται για τούτον τον περιορισμένο και συμβατικό κόσμο. Στον μίζερο αυτό κόσμο, μέσα στον οποία μεγάλωσαν, και από τον οποίο δεν βλέπουν καμία διέξοδο. Όμως, εμείς μιλάμε για κάτι εντελώς καινούριο και διαφορετικό∙ για μια νέα κοσμική εποχή και μιαν «αποκάλυψη» εντός της.

Αλλά η έλευση της νέας κοσμικής εποχής, προϋποθέτει μια επαναστατική (και όχι απλώς μια περιστασιακά εξεγερτική) αλλαγή στο ανθρώπινο μυαλό. Αυτό συνεπάγεται την ακαριαία διάδοση της Κοινωνικής Συνείδησης, με ταχύτητα μεγαλύτερη από το φως (!). Η οποία θα φέρει την απελευθέρωση αυτού του μυαλού από τη δύναμη του εξαντικειμενισμού της «κοινής λογικής».

Εντέλει, καλό είναι να συνηθίζουμε όλοι, σιγά-σιγά, στη νέα σκέψη: η τελλουρική εποχή (από το tellus-uris = γη), που ήταν στενά δεμένη με τη γη, σύρεται προς το τέλος της. Ο άνθρωπος δεν πρέπει πια να κοιτάει χάμω στα πόδια του, αλλά ψηλά στα αστέρια και στο σύμπαν. Διότι έχει πια ήδη στραφεί στους κοσμικούς χώρους και χρειάζεται κατεπειγόντως αναβάθμιση της σκέψης του και του φαντασιακού του.

Βέβαια, αυτή η αλλαγή στον τρόπο σκέψης των ανθρώπων δεν πρόκειται να συμβεί από τη μια στιγμή στην άλλη. Προϋποθέτει μια περίπλοκη και πολύπλοκη διαδικασία προπαρασκευής. Πάνω απ’ όλα, χρειάζεται μια επανάσταση στη σκέψη και στο πνεύμα. Άρα, ο άνθρωπος χρειάζεται μια ολοένα επιταχυνόμενη εγρήγορση της κοινωνικής του συνείδησης, με σκοπό και στόχο την αποδέσμευση από την επιθυμία του να αποξενώνεται και να χιμά στον κόσμο, βλέποντάς τον απλώς και μόνο ως αντικείμενο που πρέπει οπωσδήποτε να κατακτήσει.

Ο σκοπός-στόχος αυτός θα μπορούσε να αποτελέσει και το πρόπλασμα προς την ανάδειξη και εξέλιξη της Θεωρίας της Κοινωνικής Συνείδησης.

ΥΓ.

Κάθε μετάφραση δημιουργεί ένα παράδοξο: μια ισοδυναμία χωρίς ισότητα, stop. Από την άλλη, όμως, το ίδιο το παράδοξο είναι ο προπομπός της γνώσης, stop. Έτσι, το παράδοξο εξαφανίζεται, stop. Στην Εποχή του «πνεύματος» ευελπιστούμε πως η μετάφραση θα εκλείψει ως αχρείαστο είδος, full stop.

 

Τριάντα – Αυγούστου – δύο χιλιάδες δώδεκα

 

Νώντας Κούκας

 

Κείμενο που φιλοξενείται στο μπλογκ «Άμεσος Λόγος και Δράση 2»


https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1419343

By selana019

Advertisements
Posted in: Uncategorized