Ένα βλαστοκύτταρο απ’ την επιδερμίδα του κτήνους

Posted on 23 Μαΐου 2014

0


//ΠαραλληλοΓράφος//

briketaτου Σωτήρη Θεοχάρη

Ξέρω πως δεν μπορείς να σκοτώσεις την ανιδιοτελή αγάπη στις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά σίγουρα μπορείς αν θέλεις να σκοτώσεις το κτήνος που στην προσφέρει.

Μεγάλωσα με θετό παππού και γιαγιά. Ναι, ακούγεται στ’ αλήθεια λίγο περίεργο αυτό.

Ο κύριος Willi και η κυρία Gretel Deutschendorf, ήταν οι γηγενείς Wuppertalέζοι που έμεναν στον δεύτερο όροφο του τριώροφου παραδοσιακού σπιτιού, κατασκευής 1895 όπως εγχάρακτα έγραφε και ένας ακρογωνιαίος λίθος του, στο οποίο μεγάλωσα. Δεν είχαν αποκτήσει εγγόνια και το είχαν μεγάλο καημό αυτό. Οι γονείς μου νοίκιαζαν ένα πολύ μικρό διαμέρισμα στον τρίτο, που το επικλινές ταβάνι της σοφίτας το έκανε να μοιάζει ακόμα πιο μικρό και στενάχωρο. Η μοναχοκόρη των  Deutschendorf, η Inge («θεία» Inge όπως την αποκαλούσα), μπαινόβγαινε από πολύ νέα στα ψυχρά χειρουργεία, του πιο προηγμένου και οργανωμένου συστήματος πρόνοιας και κοινωνικών παροχών που είχε να επιδείξει έως τότε παγκοσμίως ο καπιταλισμός, λίγο πριν τον καταπιεί…

Δεῖτε τὸ πρωτότυπο 10,879 ἀκόμα λέξεις

Posted in: Uncategorized