Ενεργώς Απέχων στη ταξική δημοκρατία

Posted on 30 Αὔγουστος 2015

0


Ενεργώς Απέχων στη ταξική δημοκρατία

Ο αστικός μύθος λέει ότι οι εκλογές είναι το απαύγασμα της Δημοκρατίας και ότι η εξάσκηση του εκλογικού δικαιώματος είναι η πεμπτουσία της συμμετοχής στις πολιτικές διαδικασίες και το ύψιστο των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων κάθε πολίτη.
Η κατάπτωση της αστικής δημοκρατίας έχει σίγουρα απαξιώσει σε μεγάλο βαθμό αυτή τη θέση. Απ’ την άλλη η ισχυρή επίδραση της κυρίαρχης ιδεολογίας σε συνάρτηση με την απουσία ευδιάκριτης εναλλακτικής έχουν συντελέσει ώστε οι εκάστοτε εκλογές να θεωρούνται σε κάθε περίσταση το κορυφαίο πολιτικό γεγονός.
Οι εκλογές στο παρών σύστημα, το μόνο που αλλάζουν είναι τον εκάστοτε διαχειριστή του αστικού κράτους, αφήνοντας ανέγγιχτο τον ιδιοκτήτη του ο οποίος είναι η κυρίαρχη αστική (οικονομικά) τάξη.
Το αστικό κράτος δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένας μηχανισμός που αποτελείται τόσο από ιδεολογικούς μηχανισμούς (θεσμοί όπως η δικαιοσύνη, η εκπαίδευση, η εκκλησία, κλπ), όσο και από κατασταλτικούς μηχανισμούς ( ραχοκοκκαλιά του κράτους, αστυνομία, στρατός).
Το κράτος είναι το όργανο μέσω του οποίου η αστική τάξη ασκεί εξουσία. το κράτος ως όργανο ταξικής καταστολής, αποτελεί τον κατ’ εξοχήν θεσμό που υπηρετεί τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης.
Πρόκειται για μία μηχανή η οποία είναι η μηχανή της κυρίαρχης αστικής τάξης. Το κράτος δεν είναι ουδέτερο εργαλείο, αλλά αποτελεί το κύριο όργανο μέσω του οποίου αναπτύσσει τη δράση της η κυρίαρχη αστική τάξη.
Η κυριαρχία της αστικής τάξης στο πολιτικό επίπεδο είναι απαραίτητη ώστε να εξασφαλίσει την επιβολή και διατήρηση των οικονομικών σχέσεων.
Η κατεξοχήν πρακτική της αστικής τάξης συνίσταται στο να εξασφαλίζει την κυριαρχία της μέσω άλλων, ώστε αυτή να μην αναλώνεται από τη διαχείριση των συμφερόντων της εις βάρος της πλειοψηφίας.
Ανεξάρτητα από την επιτυχία ή την αποτυχία των διαχειριστών του, οι πραγματικοί ιδιοκτήτες είναι αυτοί που συνεχίζουν να υπάρχουν και να κερδίζουν. Στη περίπτωση της επιτυχίας όλοι είναι ευχαριστημένοι, στην αποτυχία απλά οι διαχειριστές πιστώνονται την ευθύνη και η αστική τάξη τους αλλάζει προβάλλοντας κάποιους άλλους ως το νέο, άφθαρτο και ελπιδοφόρο. Νέου χρώματος και σχήματος χάντρες προς τους ιθαγενείς, παρόλα αυτά χάντρες.
Υπάρχουν αρκετοί/ες που ακόμη πιστεύουν ότι η καλυτέρευση της ζωής τους θα έρθει μέσα από τους θεσμούς που η κυριαρχία έχει ορίσει για τον εαυτό της.
Αυτός όμως που ορίζει, είναι αυτός που απολαμβάνει αποκλειστικά τους καρπούς των ορισμών του. Κάθε νέος τύπος εξουσίας γίνεται πρόδρομος νέων δυνατοτήτων ανάπτυξης, έχοντας ακόμη και τις καλύτερες προθέσεις..
Αλλά η αστική δημοκρατία προσπαθεί πάντοτε να διατηρήσει τα πράγματα όπως είναι, προσκολλημένα ακίνδυνα στα στερεότυπα και στους θεσμούς των ιδεολογικών της μηχανισμών.
Δυστυχώς είναι λίγοι/ες αυτοί/ες που έχουν τη διορατικότητα και βλέπουν ότι η αστική δημοκρατία είναι ετοιμοθάνατη. Ακόμη πιο λίγοι/ες αντιλαμβάνονται ότι η αστική τάξη εγκλωβισμένη μέσα στις βεβαιότητες της κυριαρχίας της δεν μπορεί παρά να προτάσσει «ασπιρίνες για τον καρκίνο» στην οικονομική της κατάρρευση.  Μια κατάρρευση που η ίδια δημιούργησε μέσα από την αλαζονεία της ότι είναι και θα είναι πανίσχυρη εις τους αιώνες των αιώνων.
Η αστική τάξη ξεχειλισμένη από την υπερσυσσώρευση του χρήματος που η ίδια δημιούργησε, αδυνατεί ακόμη και τώρα να καταλάβει το πρώτο μάθημα της καπιταλιστικής οικονομικής θεωρίας, της δικής της θεωρίας: ότι όταν το χρήμα σταματά να κινείται χάνει απλά την ανταλλακτική και νομισματική του αξία και υποβιβάζεται σε αυτό που πραγματικά είναι, κομμάτια χαρτιού χαμηλής αξίας.
παρόλα αυτά, εγκλωβισμένη στη μοναδική της ύπαρξη προσπαθεί με κάθε τρόπο να συνεχίσει να υπάρχει ισχυριζόμενη ότι η αστική δημοκρατία, ο καπιταλισμός και το υπάρχων είναι η μια και μοναδική λύση. Είναι ο μόνος κανόνας και τρόπος ώστε η ανθρωπότητα να συνεχίσει να υπάρχει και το πιστεύσει πραγματικά. Πρόκειται για μία εντελώς μεσσιανική αντίληψη βασισμένη σε έναν θρησκευτικό φανατισμό.
Όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι.
Μπορεί ο παλιός κόσμος (που ψυχορραγεί μπροστά στα μάτια μας απονεκρωμένος από το χρήμα), να θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε ότι η εξαφάνισή του θα σημάνει το τέλος του κόσμου για όλους και όλες μας. Αλλά αυτός ο κόσμος που πεθαίνει κάτω από τον παράλογο ζυγό της ετοιμοθάνατης οικονομίας δεν είναι ο δικός μας. Ο κόσμος που καταρρέει γύρω μας δεν είναι ο δικός μας. Ο δικός μας κόσμος είναι αυτός των ατόμων και των κοινωνιών που προσδοκούν τη ζωή. Ο άλλος δεν έχει τίποτα κοινό με μας.
Για να μην αφήνω απέξω το κυρίαρχο αναρχικό πρόταγμα που είναι η αποχή από τις εκλογές της αστικής δημοκρατίας.
Η αποχή έχει πολιτικό βάρος όταν είναι ενεργητική.
Δηλαδή, όταν αυτοί που κρατάνε μια τέτοια εκλογική στάση κινούνται ταυτόχρονα δυναμικά στον κοινωνικό χώρο κι ανοίγουν δρόμους, διευρύνουν τα πεδία της ελευθερίας και κατακτούν δικαιώματα. Μια τέτοια αποχή όντως απονομιμοποιεί κυβερνήσεις και συμβάλει στο να ανατραπεί η κυρίαρχη ιδεολογία και να πάει στο μπαούλο της ιστορίας η αστική τάξη και οι θεσμοί της.
Έτσι κι αλλιώς, οι εκλογές είναι μια μόνο στιγμή του κοινωνικο-πολιτικού γίγνεσθαι.
Απείρως μεγαλύτερη βαρύτητα έχει το τι συμβαίνει πριν και μετά απ’ αυτές. Και αν – στη δική μας περίπτωση – το πριν είναι δικό τους, καιρός να κάνουμε (κατά)δικό μας το μετά.
Φτάνει να αντιληφθούμε ότι το κλειδί της φυλακής μας, ο καθένας από εμάς το κρατά στη τσέπη του.
Ευάγριος Αληθινός
πηγή:
Posted in: Uncategorized