ο κύκλος του φόβου

Posted on 26 Ἀπριλίου 2016

0


ο κύκλος του φόβου

…IS’ behavior is in many ways more like that of a secret service than of animated fanatics…

 

Αυτή είναι μια παρατήρηση από άρθρο στο καθεστωτικό Spiegel on line, στις 29 Μάρτη του 2016. Ο αρθρογράφος δεν λέει ότι ο IS ΕΙΝΑΙ μυστική υπηρεσία… Λέει ότι “πράττει σαν να είναι”. Είναι αμφίβολο αν ένα καθεστωτικό μέσο τέτοιου βεληνεκούς (όπως το spiegel) θα πήγαινε το θέμα πιο πέρα από υπαινιγμούς αν δεν είχε ακλόνητα στοιχεία· και, επιπλέον, το “σωστό timimg”.
Τι έγινε, λοιπόν, στις Βρυξέλες στις 22 Μάρτη το πρωΐ; Υποτίθεται πως όλα είναι γνωστά· και ταυτόχρονα όλα είναι ομιχλώδη. Όπως έχει συμβεί σ’ όλες τις φόνικες βόμβες – στο – ψαχνό σε πρωτοκοσμικές πόλεις, απ’ την περιβόητη 11η Σεπτέμβρη του 2001 και μετά, το ένα κράτος μετά το άλλο “αιφνιδιάζεται”· όμως λίγο μετά διαρρέουν (;) ειδήσεις ότι υπήρχαν πολλές “πληροφορίες” έγκαιρα… Το ένα κράτος μετά το άλλο ρίχνεται σ’ έναν “αγώνα ανακάλυψης και σύλληψης των τρομοκρατών” που καταλήγει σε συστηματικές πλαστοπροσωπίες… Το ένα κράτος μετά το άλλο καθησυχάζει τους υπηκόους του, και νομοθετεί δρακόντια μέτρα επιτήρησης και καταστολής… Κάποια αποφασίζουν να αναλάβουν αμέσως στρατιωτική δράση εναντίον τόπων που θεωρούν “εστία του κακού” – το βέλγιο εξαιρείται μέχρι στιγμής. [1]
Και οι κοινωνίες, όχι μόνο οι άμεσα θιγόμενες αλλά το σύνολο του πρώτου κόσμου, κάτω απ’ τον ισχυρό βομβαρδισμό των καθεστωτικών μήντια, βιώνουν το “σοκ” που τους αναλογεί. Πριν κάτι μήνες (9 και 11 Δεκέμβρη) είχαμε κάνει δημόσια μια συστηματική ανάλυση / παρουσίαση του καπιταλιστικού management by stress τόσο στην μικρή (ατομική) κλίμακα όσο και την μεγάλη[2] Υποθέτουμε ότι η άποψή μας είναι γνωστή. Αναδημοσιεύουμε θυμίζοντάς τες μόνο δύο φράσεις από εκείνες τις αναφορές:

… Η διαρκής αναφορά στον “πόλεμο στην τρομοκρατία” έχει ένα σημαντικότερο αντικειμενικό σκοπό: να καθιερώσει μια κουλτούρα φόβου. Ο φόβος σκοτεινειάζει τη λογική, κάνει έντονα τα αισθήματα, και ευκολότερο στους δημαγωγούς να κινητοποιούν το πλήθος υπέρ των ενεργειών που θέλουν οι ίδιοι να κάνουν…

Το ενδιαφέρον δεν είναι μόνο η διαπίστωση, αλλά και το ποιός την κάνει. Ο “πολύς” Zbigniew Brzezinski, σε άρθρο του στην καθεστωτική Ουάσιγκτον Ποστ, πριν 9 χρόνια. Στις 25 Μάρτη του 2007. Αυτός ξέρει.
Πολλά και διάφορα συμβαίνουν χάρη σ’ αυτά τα “τρομοκρατικά σοκ”, σε πολλά επίπεδα. Είναι όλα τόσο καίρια ώστε η ερώτηση ποιός ωφελείται απ’ τις βόμβες – στο – ψαχνό έχει όχι μόνο προφανή αλλά και ιδιαίτερα περιεκτική απάντηση… Δεν ωφελούνται, πάντως, εκείνοι που φέρεται να αναλαμβάνουν την “πολιτική ευθύνη” και, φυσικά, την οργάνωση και την εκτέλεση. Όχι αυτοί οι “μισαλλόδοξοι φανατικοί ισλαμιστές”, που έχουν εγκατασταθεί γερά στο πρωτοκοσμικό φαντασιακό: …IS’ behavior is in many ways more like that of a secret service than of animated fanatics…

Έχουμε ασχοληθεί αναλυτικά με κάθε μια απ’ τις προηγούμενες “βόμβες – στο – ψαχνό” σε πρωτοκοσμικές πόλεις· υποδεικνύοντας εκείνα τα δεδομένα που στην σωστή τοποθέτηση και ανάλυσή τους αποδεικνύουν το inside job. Δεν θα κάνουμε ξανά το ίδιο, παρότι υπάρχουν κι εδώ, στην περίπτωση Βρυξελλών, “πεταγμένα εδώ κι εκεί”, στοιχεία και δεδομένα που απορρίπτουν την καθεστωτική “εξιστόρηση”. Και δεν θα το κάνουμε, επειδή θεωρούμε ότι υπάρχει απέναντί μας διαμορφωμένο ήδη ένα μπλοκ “φοβισμένων” (σε πολλά εισαγωγικά) πρωτοκοσμικών υπηκόων, που αρχίζει να λυσσάει – αυτό που ήταν εξ’ αρχής το ζητούμενο της περιβόητης “τρομοκρατίας”. [3] Συνεπώς θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι πια δεν έχουμε σαν αντίπαλο μόνο τα πρωτοκοσμικά καπιταλιστικά κράτη και παρακράτη και τους φανερούς ή κρυφούς μηχανισμούς τους. Αλλά και σημαντικά τμήματα των κοινωνιών, που στο κέντρο τους έχουν ανοικτά και καθαρά ρατσιστικές, μιλιταριστικές και φασιστικές απόψεις, και η περίμετρός τους φτάνει ως την πλαδαρή (μεν) αποδοχή (δε) της κυρίαρχης προπαγάνδας· ή την ατομικίστικη αδιαφορία.

η αστυνομική αντίληψη της ιστορίας

Στο πρώτο (πολυσέλιδο) κείμενο σε σχέση με τις περιβόητες επιθέσεις στις 11 Σεπτέμβρη του 2001, που κυκλοφορήσαμε μόλις δυο βδομάδες μετά (ένα ολόκληρο τεύχος του περιοδικού 3η γενιά…), στις 25 Σεπτέμβρη του 2001, κι ενώ τα χειροκροτήματα και οι επευφημίες των ντόπιων “αντιαμερικάνων” όλων των ειδών, “δεξιών” κι “αριστερών”, για τους “τρομοκράτες” ηχούσαν ακόμα πολύ ζεστά, υποστηρίζαμε, με πολιτικούς συλλογισμούς και επιχειρήματα, ότι μόλις ξεκινούσε μια κλιμάκωση του 4ου παγκόσμιου πολέμου, σε άμεση σχέση με την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση / αναδιάρθρωση, την οποία θεωρούσαμε ήδη τότε σε μακρόχρονη εξέλιξη. Δεν περιμέναμε συγχαρητήρια. Κάναμε το καθήκον μας: προειδοποίηση για τον επερχόμενο κίνδυνο, όχι της “τρομοκρατίας” σαν τέτοιας, αλλά των ενδοκαπιταλιστικών αντιθέσεων που μπορούν να την αξιοποιήσουν θαυμάσια.
Δεν ασχοληθήκαμε με μια ντετεκτιβίστικου τύπου αναζήτηση “αποτυπώματων” των πραγματικών (και όχι των τελικών) δραστών εκείνων των επιθέσεων. Τα επόμενα χρόνια εκδηλώθηκαν πολλών και διαφόρων ειδών αμφισβητήσεις της καθεστωτικής παρουσίασης των γεγονότων (και των δραστών) εκείνης της ημέρας. Οι περισσότερες ήταν καθαρές “θεωρίες συνωμοσίας”. Υπήρξαν, όμως, και κάποιες που θεωρούμε αξιόπιστες: οι έρευνες της ένωσης πολιτικών μηχανικών των ηπα (κάτι σαν το ελληνικό τ.ε.ε.), για παράδειγμα.
Ωστόσο το ζήτημα για εμάς δεν ήταν τότε (και εξακολουθεί να μην είναι) η “αποκάλυψη” κάποιων εντυπωσιακών στοιχείων που θα αποδείκνυαν ακόμα και στον πιο ανόητο το πως δουλεύουν τα κράτη και τα παρακράτη. Τέτοια στοιχεία έχουν αξία, αλλά αξία επικουρική. Βοηθητική. Εάν ένα κράτος, μια παρακρατική οργάνωση, ένας μηχανισμός ασφάλειας, μια μυστική υπηρεσία, κάνουν σωστά την προβοκατόρικη δουλειά τους, είναι πιθανό (επαγγελματίες είναι!) να μην αφήσουν εύκολα εντοπίσιμα ίχνη. “Τέλειο έγκλημα” δεν υπάρχει, ούτε και σ’ αυτές τις περιπτώσεις· όμως τα ντοκουμέντα μπορεί να ανακαλυφθούν αργά, πολύ αργά, όταν οι συνέπειες του σχεδόν – τέλειου – εγκλήματος θα έχουν ολοκληρωθεί.

[…]

…η συνέχεια στο έντυπο τεύχος του Sarajevo.
Σημεία διακίνησης και ταχυδρομικές αποστολές.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1 – Όπως και η ισπανία όπου η καινούργια “σοσιαλιστική” κυβέρνηση αμέσως μετά τις σφαγή στη Μαδρίτη, έφερε πίσω τον στρατό της απ’ το ιράκ.
επιστροφή ]

2 – Sarajevo νο 102, Γενάρης 2016.
επιστροφή ]

3 – Η κατασκευή ιδεολογικά σκληροπυρηνικών “κοινωνικών στρατών” που να υπακούουν και να υπηρετούν τις μεθοδεύσεις των κρατικών και παρακρατικών “συμπλεγμάτων της ασφάλειας” είναι ένα απ’ τα βασικά και σταθερά θέματα δημόσιας πολιτικής ανάλυσης και κριτικής της οργανωμένης εργατικής αυτονομίας, ήδη απ’ τον Δεκέμβρη του 2002. Η παράθεση τίτλων από εκδηλώσεις, μπροσούρες, προκηρύξεις, και άρθρα σε περιοδικά, περιλαμβανομένου του Sarajevo, θα προκαλούσε μελαγχολία…

 

πηγή:

 

http://www.sarajevomag.gr/entipa/teuhos_105/i105_p06_kiklos.html

Posted in: Uncategorized