Η ΑΜΦΙΔΕΞΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΙΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ (+2 KEIMENA)

Posted on 12 Μαΐου 2016

0


Η ΑΜΦΙΔΕΞΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΙΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ (+2 KEIMENA)

Από τον Νώντα Κούκα
Η σοβαρότερη ίσως παράλειψη που θα έπρεπε να χρεωθεί ο «επαναστατικός» ταρτουφισμός της ελληνικής αριστεράς είναι η κριτική της προς της λεγόμενες «μεγάλες γιορτές της χριστιανοσύνης», που όμως λάμπει δια της απουσίας της! Πράγματι, η εγχώρια αριστερά, παρά τις έστω χλιαρές αντιδράσεις προς τις μιλιταριστικές μαθητικές παρελάσεις, τηρεί σιγή ιχθύος στην ιδεολογική χειραγώγηση που ασκούν στο χριστεπώνυμο ποίμνιο οι θρησκευτικές γιορτές, και ιδιαίτερα το πάσχα και τα χριστούγεννα.
Τούτη η εκκωφαντική σιωπή, κατά πάσα πιθανότητα, φαίνεται να οφείλεται σε δύο λόγους: αφενός, στην παντελή θεωρητική ένδεια της ποικιλώνυμης αριστεράς και, αφετέρου, στο απόλυτο ταμπού που αποτελεί γι’ αυτήν η παράδοση, τα ήθη και τα έθιμα της λαϊκής παράδοσης των ψηφοφόρων της. Οι δύο αυτοί λόγοι από κοινού καταδεικνύουν, αν μη τι άλλο, τον εθνολαϊκισμό που διέπει το είναι της εθνοκεντρικής υποκριτικής αριστεράς. Ένας μπρούταλ εθνολαϊκισμός που της επιτρέπει να κινείται με άνεση και δίχως ντροπή, τόσο προς τα αριστερά όσο και προς τα δεξιά στον πολιτικό χάρτη των πραγμάτων. Και ακριβώς είναι αυτή η αμφιδεξιότητα (η δεξιότητα να κινείται εξίσου καλά δεξιά και αριστερά) που την εξωθεί σε επαίσχυντες αριστεροδεξιές συμμαχίες και «αντιμνημονιακές» ή «αντικατοχικές» τερατογενέσεις. Εξού και το ουσιαστικοποιημένο επίθετο που της έχουμε προσάψει: αριστεροδεξιά.
Μια αριστερά που θα άρχιζε να σέβεται τουλάχιστον τον εαυτό της, θα έπαυε να είναι αριστεροδεξιά. Θα άφηνε κατά μέρος την απολίτικη σπέκουλα του χύμα λαού και θα καταπιανόταν κατεπειγόντως με την αποδόμηση της ελληνικής ιδεολογίας – της κυρίαρχης ελληνικής ιδεολογίας που πάντα προϋπήρχε – τον εθνολαϊκισμό, ο οποίος, δυστυχώς τώρα πια, έχει ξεσαλώσει και έχει διαχυθεί οριζοντίως και καθέτως σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Μονάχα έτσι θα συνειδητοποιούσε πως τα χριστούγεννα (όπως και το πάσχα) συνοψίζουν και κωδικοποιούν στο ακέραιο το τρίπτυχο πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια, που είναι η εθνική ιδεολογική προμετωπίδα του ελληνικού καπιταλισμού. Άλλωστε και ευρύτερα, από την ιστορική τους σκοπιά αν το δούμε, η πατρίδα με τις εθνικές της επετείους, η θρησκεία με τις θρησκευτικές της γιορτές και η οικογένεια με την πρωταρχική ιδεολογική σφηκοφωλιά της συνιστούν το ιερό δισκοπότηρο της γενικευμένης αστικής οικονομίας.
Για αυτό, η κατασταλτική δύναμη που απορρέει από την ψυχαναγκαστική επιτέλεση του επαναληπτικού τελετουργικού των χριστουγέννων – σε μία μόνο ημέρα – είναι τέτοιας ολκής, ώστε εκτονώνει (αν όχι ακυρώνει) άμεσα όλες τις απελευθερωτικές κοινωνικές δράσεις που μπορεί να έχουν επιτελεστεί τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου. Αυτή είναι η δύναμη της Ιδεολογίας. Η παράδοση είναι συντήρηση και η συντήρηση είναι αυτό που λέει η ίδια η λέξη: ο δεσμοφύλακας που βρίσκεται μαζί σου μέσα στο κλουβί της αιχμαλωσίας σου, και όχι έξω από αυτό. Δηλαδή ο δεσμοφύλακας είναι και φίλος σου, κατά κάποιο τρόπο, και έτσι παύεις να τον βλέπεις σαν εχθρό σου. Άρα, να γιατί δυσκολεύεσαι να αποδράσεις.
Σήμερα, λίγο πριν από τα χριστούγεννα, η εν υπνώσει «ταξική συνείδηση» θα θυμηθεί και θα τιμήσει την ιερά αγορά. Σε ολόκληρο τον κόσμο οι εργαζόμενοι, και όχι μόνο, θα συγκεντρωθούν και θα ανταλλάξουν αδελφικούς ασπασμούς (για να εξευμενίσουν ίσως το άλγος του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού που μοιράζει αφειδώς μνημόνια εις βάρος του κόσμου της εργασίας;). Επίσης, θα ευχηθούν ηχηρά «όχι» στον φασισμό, στον ναζισμό και στον ρατσισμό, που φαίνεται να δείχνει και πάλι το απεχθές πρόσωπό του (και το οποίο βέβαια δεν συνάδει με το πνεύμα των ημερών).
Εδώ, στον ελλαδικό χώρο, όπου επικρατεί η γνωστή οικονομική κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η αμφιδέξια αριστερά, πέρα από τις τετριμμένες κοινοτοπίες που συνηθίζει να λέει τέτοιες μέρες, πρέπει να σκύψει ευλαβικά και να ξαναδεί το υπέρτατο αξίωμα της ιστορικής της μήτρας: η έννοια του «λαού» παραπέμπει μόνο στο εθνικό φαντασιακό που γεννά τον εθνολαϊκισμό, αριστερό και δεξιό. Λαός δίχως ταξική-κοινωνική συνείδηση δεν είναι παρά όχλος που κινείται προς αμφιδέξιες, αριστεροδεξιές, δικτατορίες. Και όλες οι δικτατορίες, είτε δεξιάς είτε αριστερής απόχρωσης, είναι πια ιστορικά εξακριβωμένο πως στόχος τους είναι τα πλήξουν και να εξοντώσουν τη γνήσια κοινωνική επανάσταση.
Συνοψίζοντας λοιπόν την ωμή πραγματικότητα, λέμε ότι οι λαοί-όχλοι δεν μπορούν (και δεν πρέπει) να ξαναβγούν στο προσκήνιο της ιστορίας. Ο ελληνικός λαός οφείλει να αντιμετωπίσει το είδωλό του στον ίδιο τον παραμορφωτικό του καθρέφτη.
22/12/2014
[Θεσσαλονίκη] Πασχαλινό σαμποτάζ σε κρεοπωλεία
Στις 30/4, ξημερώματα «Μεγάλου» Σαββάτου, σαμποτάραμε τις κλειδαριές 18 κρεοπωλείων (σε 3 από αυτά βρίσκοταν μέσα οι χασάπηδες), μπλοκάρωντας έστω και για λίγο χρόνο την προετοιμασία τους για το μεγαλύτερο ξεπούλημα πτωμάτων εν’ όψει της κυριακής του πάσχα.
Η πράξη αυτή, δεν αντιτίθεται μόνο στην αγοραπωλησία νεκρών ζώων, αλλά αποτελεί και μία επίθεση σε όλη την ελληνική παράδοση που έχει από τα πιο σάπια έθιμα. Κύρια χαρακτηριστικά τους είναι το γλέντι γύρω από πτώματα ζώων για την τόνωση του εθνικού φρονήματος και για την αιματηρή επισφράγηση της επιβολής του ανθρώπου πάνω στα ζώα.
Η ελληνική παράδοση είναι στενά συνδεδεμένη με τη χριστιανική θρησκεία. Από την υποκρισία της νηστείας της σαρακοστής, που δεν είναι άλλο παρά ακόμα μία πράξη τυφλής υποταγής στους κανόνες της εκκλησίας, μέχρι την αιματοβαμμένη κάθαρση της σφαγής του πάσχα, τα θύματα είναι αμέτρητα ζώα. Εκτός από τη σφαγή των αρνιών στο όνομα ενός ανύπαρκτου θεού, υπάρχει και η ορατή εκμετάλλευση που υφίστανται εκατομμύρια κότες για να παρέχουν αυγά τα οποία γίνονται παιχνίδι της παράδοσης. Η θρησκεία του παράλογου απαιτεί την περιφορά του επιταφίου,ο οποίος ακολουθείται από τα πιστά ζόμπι, την εθελοδουλία και τη στέρηση, με σκοπό να νιώσουν και αυτοί λίγο μάρτυρες, με ανταμοιβή την κατανάλωση άφθονης σάρκας στη μεγαλύτερη κραιπάλη του χρόνου, αλλά φυσικά, και μία θέση στον παράδεισο της μετά θάνατον ζωής.
Τελικά, η μη πραγματική θυσία ενός μη πραγματικού «θεανθρώπου» συμβολίζεται με αυτή τη γενοκτονία που συντελείται κάθε κυριακή του πάσχα.
ΜΕΧΡΙ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΧΑΣΑΠΗΣ ΝΑ ΚΡΕΜΑΣΤΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΑΝΤΕΡΑ ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΙΕΡΕΑ.
Πηγή: indymedia
Στο μη Πάσχα των Ανθελλήνων
Για μια ακόμη φορά είμαστε υποχρεωμένοι να ζήσουμε την χριστιανική κατοχή. Το βαρετό παραμύθι «των παθών του Κυρίου» – ενός κυρίου τον οποίο χρεωνόμαστε από καταβολής μας να υπηρετήσουμε ως δούλοι- ανακυκλώνεται. Και θα ανακυκλώνεται σε μήκος μιας ζωής  ανεξάρτητα από το γεωγραφικό μήκος που θα βρισκόμαστε κάθε φορά γιατί το παραμύθιασμα είναι γενικευμένο. Από την γενικευμένη κοινωνική υποκρισία που θέλει να λειτουργεί ως συνειδησιακή συνοχή έως και την θρησκευτική ανυποκρισία που βλέπει αυθεντικότητα στον παρακρουστικό χαρακτήρα των ανέμπνευστων «θείων» παραβολών, δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να ελαφρύνει την απαντοχή ακόμη και της πιο απλής τυπικής λογικής. Από το «έλα μωρέ» των ηθών και εθίμων που έχουν χαβαλέ όταν τηρούνται εξ’ απαλών μικροαστικών ονύχων μέχρι το «σεμνόν και ταπεινόν» των πιστών που κοινωνούν τη Θεία Χάρη ως προνομιούχοι έναντι της δικής μας… άκριτης αποδοχής του απάνθρωπου ατομισμού και του κυνικού Διαφωτισμού, δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να αντέξει αυτή την οριακή κατάσταση.
Θα δούμε και πάλι χιλιάδες κόσμου να πυκνώνουν τις γραμμές των επιταφίων ως την μόνη τους επαφή με τον «δρόμο»: με συλλογικό τρόπο και κοινό -στην συντριπτική πλειονότητα- στόχο: από την σωτηρία της ψυχής μέχρι τα εχέγγυα της τρέχουσας οικογενειακής ηθικής. Θα ακούσουμε και πάλι τις ασκήσεις σκυλοψυχεδέλειας στη διαπασών να συνοδεύουν τις πέτσες από τα δύστυχα αρνάκια μαζί με τις αγριοφωνάρες που θα πλειοδοτούν σε χαρά και ευεξία: περνάμε ωραίαααα κι αυτό βγαίνει προς τον κόσμο.
Θα πει κανείς ότι ένα γλεντάκι δεν θα ήτανε και άσχημο μέρες που είναι. Μπορείς και να το κάνεις χωρίς να συμμερίζεσαι τις κοινωνικές αφορμές. Μόνο που εδώ δεν πρόκειται για αφορμές αλλά για αιτίες. Και όσο απομακρυνόμαστε από την ανυποψίαστη αύρα της εφηβοπαιδικής μας ασυλίας τόσο πιο πολύ συνειδητοποιούμε τη ζημιά που ανακυκλώνεται χρόνο με το χρόνο όχι μόνο σε βάρος του δικού μας υπαρξιακού στοιχήματος αλλά και σε βάρος αυτού που λέμε αγώνα για την κατάκτηση της κοινωνικής συνείδησης της ελευθερίας. Και τότε καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι εσύ αυτός που χωνεύει το «αρνάκι» και το «κοκορέτσι» επ’ αφορμή του γενικευμένου παραμυθιάσματος αλλά ότι είσαι εσύ που χωνεύεσαι από το παραμύθι.
Βλάσφημοι και καταραμένοι, είμαστε σε μια sui generis εξορία τίγκα στα κυρελέησον, τις καμπάνες, τις κροτίδες, τη ζωή κρεμάμενη επί ξύλου, τη ζωή εν τάφω και, εντέλει, τη νεκρική ακαμψία εν ζωή. Να έχουμε μόνο υπόψη μας ότι αυτό το: «ό,τι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς», ισχύει και για τους εχθρούς μας: είτε είναι οι θεοί, είτε οι διάολοι, είτε ο καπιταλισμός ο ίδιος.
Ό,τι δεν τους σκοτώνει τους κάνει πιο δυνατούς.
Πτέρυγα Κ
Πηγή: indymedia
 
το βρήκα εδώ;
Posted in: Uncategorized