Στον πολιτισμό του ροφού ΙΙ

Posted on 29 Μαΐου 2016

0


Στον πολιτισμό του ροφού ΙΙ

Από την Ιακωβίνα Ισδραχάι

Στον πυρήνα του  προηγούμενου κειμένου υπάρχει η ιδέα ενός πιθανού μετασχηματισμού της ανθρώπινης σωματικότητας/ανατομίας/ (συνεπαγόμενης και της ψυχολογίας/ εγώ), σε μια πιο ρευστή μορφή : την απελευθέρωση από το πρωτόγονο σύνορο του φύλου βάσει επιλογής συμβίωσης, προκειμένου την συντήρηση/ οικονομία. Μέσω αυτής της ιδέας διατυπώνονται ερωτήσεις ως προς τους μετασχηματισμούς/ μορφές, που θα πυροδοτούσε μια τέτοια προοπτική στην ανθρώπινη συνείδηση και κατ’ επέκταση σε κυρίαρχες ανθρώπινες έννοιες/ εκδηλώσεις.
Ο ροφός είναι μόνο η αφορμή και όχι πρόταση ταύτισης. Στο κείμενο δεν υπάρχει πουθενά η ιδέα του ζωοκεντρισμού, καθώς αυτό που πρωτίστως ενδιαφέρει είναι η πηγή της ανθρώπινης ψευδαίσθησης προς άρση του ανθρωποκεντρισμού υπέρ ολιστικής και όχι «μερικής» νέας θεώρησης. Γι αυτό τον λόγο τονίζεται ότι ακόμη και αυτή η δυνατότητα του ροφού για επιλογή φίλου, είναι μια ανθρώπινη ερμηνεία/ οπτική. Ο ίδιος ο ροφός είναι πιθανό να μην έχει καν τη μορφή που εμείς βλέπουμε ως προς το μέγεθος, το χρώμα, τα ανατομικά χαρακτηριστικά, τη σεξουαλικότητα και την πρόθεση. Αντίστοιχα, ό,τι αποκαλούμε πραγματικό,(συμπεριλαμβανομένου και του φύλου) είναι πιθανό, να είναι μια καθαρά ανθρώπινη επινόηση, η οποία απέκτησε σάρκα και οστά λόγω της παρουσίας και πολιτισμικής κυριαρχίας του ανθρώπινου είδους στον πλανήτη.
Βάσει αυτής της οπτικής, το κείμενο υποστηρίζει ότι μία πηγή της ψευδαίσθησης είναι η συστροφή από το άμεσο/ μοναδικό των αισθήσεων στο αναστοχαστικό/ εμπειρικό των συναισθημάτων, το πέρασμα ουσιαστικά από το Είναι στο ιστορείν. Ως προς αυτή τη θέση επαναθέτει τα αρχικά του ερωτήματα ως προς την αξία τους σε έναν πολιτισμό ρευστών συνόρων.
Τέλος, αν και δεν διευκρινίζεται, το κείμενο όταν μιλάει για το ανθρώπινο ον ως μέρος της τροφικής αλυσίδας, υπέρ Κοσμοδικίας,θεωρεί αποδέκτη αυτής τον Δυτικό πολιτισμό/ άνθρωπο, τον καταναλωτή ειδών super market, αυτόν που δεν συμβιώνει αλλά καλλιεργεί/ παράγει τα πλάσματα που τρώει (ζωικά, φυτικά, πλαστικά). Η «τάδε πρωτόλεια» κοινωνία, προς το παρόν εξαιρείται από αυτή την υπόθεση. Ωστόσο, και αυτό το παράδειγμα λειτουργεί ως αφορμή, και όχι ως πρόταση, προκειμένου το πέρασμα σε μια άλλη κυρίαρχη έννοια, αυτήν της Δικαιοσύνης η οποία φαίνεται ότι καλύπτει μία ακόμη πηγή της ψευδαίσθησης : το συναίσθημα του φόβου που νομιμοποιεί στο είδος το «μονοπώλιο της βίας», καθιστώντας την οικονομία του ανοικονόμητη ως προς την οικόσφαιρα. Άλλωστε η ίδια η έννοια «περιβάλλον» αναδεικνύει τον εχθρικό χαρακτήρα που αναγνωρίζει ο άνθρωπος τόσο στο φυσικό όσο και στο κοινωνικό περί αυτού σύστημα, εφόσον «βάλλεται» από αυτό. Η υπόθεση του κειμένου περί της ένταξης του ανθρώπου στην τροφική αλυσίδα επιθυμεί να αναδείξει την πιθανότητα απεγκλωβισμού του από το «περιβάλλον», κατά την εξίσωσή του με άλλα είδη στον βρόχο ζωής/ θανάτου, και την ένταξή του σε έναν συνειδησιακά και ηθικά διευρυμένο, ασχηματοποίητο χώρο, απουσία χρόνου.

Σε κάθε ερμηνευτική προσπάθεια τέλος, καλό είναι φέρνουμε στο μυαλό μας τη ρήση Wittgenstein :«Τα όρια της γλώσσας είναι τα όρια του ανθρώπινου μυαλού. Όσα ξέρω είναι αυτά για τα οποία έχω λέξεις.» και να προσπαθούμε να τα περάσουμε.

https://iamarevi.wordpress.com/2016/05/27/%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%BF%CF%8D-%CE%B9%CE%B9/

Posted in: Uncategorized