Πώς πέφτει ο καπιταλισμός, η εξουσία, το κράτος;

Posted on 13 Ἰουνίου 2016

0


Πώς πέφτει ο καπιταλισμός, η εξουσία, το κράτος;

 
Πώς γίνεται η επανάσταση; Πώς αναιρείται-ανατρέπεται ο υποκριτικός-ταξικός-εξουσιαστικός πολιτισμός της ανελευθερίας; Πώς θα αναδυθεί ένας γνήσιος «πολιτισμός» («μη-πολιτισμός»);
Από τον Δημήτρη Φασόλη
Μέσα από μακρόχρονο προβληματισμό, αναζήτηση, μαθήματα και διάβασμα βιβλίων όπως το «Πίστη και Γνώση» του Χέγκελ, αλλά και πολλά άρθρα σε αυτόν τον ιστότοπο, η απάντηση γίνεται για μένα όλο και πιο ξεκάθαρη: με την «πίστη». Η «πίστη», με την υπαρξιακή-φιλοσοφική της σημασία, στην ουσία και σε όλο το βάθος (αλλά και πλάτος) της είναι επαναστατική. Αν πιστέψεις στην επανάσταση, στη δύναμη της αλλαγής μέσα σου, στον αληθινό άνθρωπο που κρύβεται μέσα μας, στον εαυτό σου, στη διαίσθηση και στο συναίσθημα που είναι καθαρά δικό σου – αλλά ταυτόχρονα νιώθεις ότι σε υπερβαίνει, ότι δεν προέρχεται μόνο από σένα αλλά και από μια ανώτερη συνειδητότητα – αν αποδεχτείς ως αλήθεια τη δυνατότητα-πραγματικότητα του αδιανόητου και παράδοξου, τότε η επανάσταση είναι εδώ. Η νέα (οντολογικά) τάξη πραγμάτων είναι ήδη εδώ. Μπορεί να ακούγεται μεταφυσικό ή έστω βολονταριστικό, αλλά έτσι είναι. Ας το σκεφτεί ο καθένας, ας ψάξει μέσα του, ας φανταστεί.
Η «πίστη», δηλαδή η αφυπνισμένη-αναβαθμισμένη συνείδηση που ταυτίζεται με έναν ανώτερο σκοπό, είναι η εσωτερική ουσία, το πνεύμα, η δύναμη που βγαίνει από το εσωτερικό του ανθρώπου για να γίνει πράξη, υλική δύναμη, ενέργεια που διαμορφώνει τα πράγματα, τα γεγονότα, την ιστορία. Αν μπορέσεις να φανταστείς την εικόνα ενός άλλου κόσμου, να θεαθείς άλλες διαστάσεις και καταστάσεις, και αν πιστέψεις αληθινά και αβίαστα σ’ αυτές, τότε η δυνατότητα γίνεται πραγματικότητα. Είναι ήδη πραγματικότητα σε μια άλλη οντολογική κατάσταση, αρκεί να τη φανταστείς και να πιστέψεις. Κι έτσι μπορεί να περάσει και σε αυτήν τη διάσταση που ζούμε.
Μπορεί λέξεις όπως καπιταλισμός, εξουσία, κεφάλαιο, επανάσταση να φαίνονται τετριμμένες, οικείες, ακίνδυνες, όμως εξαρτάται από την οπτική γωνία, την προθετικότητα και την οξύτητα-δύναμη της συνείδησης του παρατηρητή. Η πίστη γίνεται παρατήρηση, με τη σημασία και τον ρόλο  που η παρατήρηση έχει στην κβαντομηχανική: η εμπρόθετη παρατήρηση είναι δράση-πράξη που καθορίζει πώς θα εκδηλωθεί η «αντικειμενική» (εμπειρική) πραγματικότητα. Μπορεί βέβαια μια μεμονωμένη συνείδηση να μη φτάνει και να χρειάζεται συλλογική παρατήρηση (κοινωνική συνείδηση) ώστε να επέλθει η κατάρρευση της πραγματικότητας, ώστε αυτή να εκδηλωθεί ως εμπειρική, βιωμένη κατάσταση.
Αν «δεις» μπροστά σου φαντασιακά την επανάσταση, την ανατροπή του καπιταλισμού, την ελευθερία, τότε αυτή θα σε προσεγγίσει, ως εν δυνάμει διάσταση-ουσία, ώσπου τελικά θα εκδηλωθεί ως πραγματωμένη κατάσταση. Μια ελευθερία που θα είναι ολιστική, για όλα τα αντικείμενα, για όλα τα ζώα και τα φυτά, για τους μικροοργανισμούς και την ίδια τη μορφή της πραγματικότητας. Αυτή (η πραγματικότητα) θα ελευθερωθεί, θα αποκτήσει πολλαπλούς βαθμούς ελευθερίας, θα γίνει ρευστή, αταξική, μη εξουσιαστική, αναρχική. Αν η έλευση της αναρχίας γίνει σκέψη, όνειρο, φαντασία, αίσθηση, συναίσθημα, ασυνείδητο, ψυχή, πνεύμα, ουσία, τότε είναι ήδη «εδώ».
Το νόημα της επανάστασης δεν είναι παρά να νιώσεις την ολιστική «άναρχη μονάδα», την ολότητα και την ένωση των πάντων σε μια αναρχική οικουμενικότητα. Να βιώσεις μέσα σου και να «δεις» πώς είναι η πνευματικότητα της αναρχικής κατάστασης και να πιστέψεις. Πώς είναι και πώς αισθάνεσαι να μην υπάρχει εξουσία, διαφορετικότητα, κατακερματισμός, μερικότητα και, αντίστροφα, να υπάρχει απόλυτη αρμονία, ισότητα, έλλειψη ανισορροπίας – διαχωρισμός σε ανώτερο και κατώτερο, ίδιο και άλλο, ταυτότητα και ετερότητα. Πώς είναι να βιώνεις την άναρχη αχρονικότητα, το πάγωμα και θρυμμάτισμα του εξουσιαστικού χρόνου, την απειρία του αταξικού-άναρχου χώρου, την καθαρή πληροφορία, δηλαδή την καθαρή εικόνα-αίσθηση της πραγματικής πραγματικότητας. Να βιώνεις την ανυπαρξία της ψευδαίσθησης και την έλευση της ελευθερίας ως έλλειψη «βαρύτητας»-ιδεολογίας. Μόνο πνευματικότητα, μόνο αναρχία. Παντού ρέουσα ενέργεια σε αναλλοίωτο χώρο-χρόνο, καμία πυκνότητα, καμπύλωση, συστροφή. Ευκλείδεια συμμετρία, ακίνητη, αναλλοίωτη, άχρονη, σαν σε όνειρο, φαντασία, ουσία. Λόγος…αυτός καθαυτός…
Στην πραγματικότητα ο δυϊσμός υποκειμένου-αντικειμένου δεν υφίσταται, όπως μας έδειξε η κβαντική και έλεγαν και κάποιοι φιλόσοφοι. Άρα η κβαντική διαταραχή-κατάρρευση, νοούμενη ως πίστη, ως πρόθεση, ως παρατήρηση-πράξη συνδιαμορφώνει την πραγματικότητα, δηλαδή τον τρόπο που θα εκδηλωθεί στην εμπειρία μας, θα την εκλάβει συνείδησή μας, τον τρόπο που λειτουργεί και εκδηλώνεται, ως γεγονότα, ως ιστορία. Αν αυτή η ενέργεια-επενέργεια γίνει συλλογική, τότε η πραγματικότητα αλλάζει, αν οι συνειδήσεις την οραματιστούν ως αλλαγή, ως επανάσταση, αν η πραγματικότητα θεαθεί ως τέτοια, ως άναρχη οικουμενικότητα-ολότητα-μονάδα-ενότητα, τότε αναγκαίως θα εκδηλωθεί. Μπροστά σε αυτήν τη δράση-επενέργεια η εξουσία καταρρέει εύκολα, αναιρείται-αίρεται ως κατάσταση, ακυρώνεται από την κοινωνική συνείδηση, απλά. Και δίνει τη θέση της στην ελευθερία-θέωση δηλαδή θέαση και ταύτιση ή «όρεξη» και ροπή-κλίση προς την «Άναρχη Πρωταρχική Μονάδα».
Τα ίδια αυτά τα λόγια, ίσως είναι μόνο μια αφήγηση, ένα ωραίο αφήγημα-μια λογοτεχνική γλώσσα. Άρα, μπορεί να γραφικοποιηθούν. Τίποτα όμως δεν αποκλείει την πιθανότητα – και τη δυνατότητα – να είναι μια επαναστατική παραδοξότητα, ένα «υπαρξιακό άλμα πίστεως» (κβαντικό άλμα που παραβιάζει την αιτιοκρατία και την τυπική κοινή λογική), και άρα να αποκτήσουν επαναστατικό περιεχόμενο-νόημα.
Μιλώντας για όλα αυτά, για άναρχη πραγματικότητα, πνευματικότητα, ψευδαισθησιακή εξουσιαστική πραγματικότητα, έρχεται στον νου η έννοια της «φύσης» των πραγμάτων. Και πιο συγκεκριμένα το περιεχόμενο που δίνει στην έννοια της «φύσης» ο Χέγκελ (εδώ με βάση την προσέγγιση του Νώντα Κούκα – βλ. «Η κοινωνική φιλοσοφία στις μέρες μας»):
Ο Χέγκελ λέει πως η ουσία των πραγμάτων είναι οικουμενική. Αυτή η οικουμενικότητα των πραγμάτων είναι κατεξοχήν η ιδέα τους. Η ιδέα των πραγμάτων είναι η ίδια η φύση και η ουσία τους. Επομένως, ο Χέγκελ ως «φύση» εννοεί όχι τη φύση έτσι όπως την αντιλαμβάνεται ο μέσος άνθρωπος με την κοινή λογική του, δηλαδή την εμπειρική φύση των αισθητηρίων οργάνων και της προκατειλημμένης σκέψης (αφού η προκατάληψη της σκέψης διαμορφώνει ιδρυτικά-ριζικά-καθοριστικά την μορφή της εκδηλωμένης-εμπειρικής πραγματικότητας). Εννοεί αντίθετα την αληθινή φύση και ουσία των πραγμάτων, την οικουμενικότητα της ιδέας τους, την ιδεατή, εν δυνάμει ουσία τους, την ολότητά τους ως σύνθεση αντιφατικών στοιχείων, ως μια ποιότητα-πολλαπλότητα αυτού που είναι (ως εμπειρική ύπαρξη) και ταυτόχρονα δεν είναι (ως ουσία-ιδέα ή δυνατότητα) το εκάστοτε αντικείμενο ή πράγμα. Όχι την εν ενεργεία, εμπειρική, μερική και κατακερματισμένη εκδηλωμένη «φύση» τους. Αλλά την πολλαπλώς αντιφατική συνθετότητα της ουσίας-ιδέας τους.
πηγή:
Posted in: Uncategorized