Νωτιαίος μυελός

Posted on 26 Ἰουνίου 2016

1


Νωτιαίος μυελός

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

afri

[απόσπασμα]

Περιδιαβαίνουμε τα περιθώρια των δημοσίων ηθών. Τις τόσο απλοϊκές δέκα εντολές και τα λάβαρα.

Οι θρήσκοι και οι θρησκευόμενοι έχουν μια μεγάλη καμπούρα στη ράχη τους. Τραύματα, αμαρτίες, ένα γαμήσι επί πληρωμή σε παρκινγκ, μια σκοτωμένη γάτα, ένα σκοτωμένο σκύλο.

Αγαθοεργίες, άποψη του παρία του μονογενούς που τα ξέρει όλα ως ταπεινός διαφωτιστής και οξυδερκής αναλυτής της κακοδαιμονίας μας.

Πατριώτης με πηλήκιο τσιφλικά και βραβευμένος από κάποιο σύλλογο αθλητικό.

Με άποψη για το καλό και το κακό που γίνεται καινοφανής μηδενισμός, όμορφη γλυκιά αλητεία της σκέψης, ονειροφαντασία, ποίημα με φεγγάρι, κλεμμένες μουνότριχες αναμνηστικές, παρελθόν, κουταλάκια και πιατελάκια, γυμνοί βραχίονες και λοιπά.

Γωνιώδη και πλαδαρά σώματα που κάθονται ανακούρκουδα μέσα στην ξεφλουδισμένη μπανιέρα κάνοντας την υγιεινή τους να μοιάζει με κρυμμένο ελάττωμα.

Κόρες κοπέλες κοριτσάκια που μαλακίζονται με το δάχτυλο κάτω απ’ τον αφρό. Γλυκιά αποχαυνωτική μαλακία, ατμός και λιωμένα διαφημιστικά φυλλάδια από υγρασία.

Υδραυλικές εγκαταστάσεις που προκαλούν τη φαντασία. Ραδιόφωνα κάπου γύρω απόκοσμα που ψιθυρίζουν κάτι για τη θανατική ποινή. Πράξεις πολιτειακής δοσοληψίας, τραγουδάκια και συνταγές μαγειρικής.

Ισχνές μορφές, στις οποίες προεξέχουν τα κόκαλα, φτωχή, μυτερή και ξεχαρβαλωμένη μορφή της ζωικής μηχανής όταν τη βλέπουμε από πάρα πολύ κοντά, χωρίς αγάπη, με τη μοναδική ανελέητη αγωνία να την περιγράψουμε.

Η στεγνή λάμψη του βλέμματος που σβήνει. Η ωμότητα που εξακολουθεί να υπάρχει, να μετατρέπεται σε σαδισμό, να ματώνει τα μαραμένα στόματα, να φονεύει τα βλέφαρα, να λαδώνει τα φτωχά ίσια μαλλιά, να λεπταίνει και να χλομιαίνει τις άθλιες σάρκες που ο κόσμος αγοράζει και πουλάει στην αγορά.

Η μηχανική θλίψη του χωριάτη που έγινε αστός, τα νοτισμένα γυναικεία εσώρουχα, οι μυρουδιές απ’ τα φαρμακεία και οι μυραλοιφές, όλα τα λιπόσαρκα ερωτικά θηρία που σέρνει πίσω απ’ τον κατακτητικό του στρατό ένα ισχυρός αιώνας που πέρασε.

Ένας πολεμοχαρής ξεχαρβαλωτής της ύπαρξης, ένας λύκος ερεθισμένος απ’ τη μυρουδιά των προβάτων. Με τη λάσπη και τη βροχερή ομίχλη στην πέτσα της κοιλιάς. Με τα σκατούλια στο χωματένιο μαντρί πατημένα και ζυμωμένα έτοιμα και φρέσκα για την παγκόσμια κοινή γνώμη.

Εκεί όπου μια πλούσια νέα γριά διαλέγει διαμάντια σ’ ένα κοσμηματοπωλείο ή ένας νέος θάλαμος αερίων εγκαινιάζεται απ’ το πλήθος στο γερμανικό βορρά ή τον αφρικανικό νότο.

Εκεί όπου σταματά η καρδιά και βγαίνει η ψυχή απ’ τις κωλοτρυπίδες μας.

πηγή:

https://dromos.wordpress.com/2016/06/26/%CE%BD%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CF%85%CE%B5%CE%BB%CF%8C%CF%82/#like-6331

Posted in: Uncategorized