Μικρό αλαφροΐσκιωτο καλωσόρισμα στον Werner Herzog

Posted on 2 Ἰουλίου 2016

0


Μικρό αλαφροΐσκιωτο καλωσόρισμα στον Werner Herzog

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

στον Λευτέρη Τηλιγάδα
Όλοι αυτοί οι αντιήρωες χαρακτηρίζονται από μια αγνότητα κινήτρων, περιβάλλονται από ένα φωτοστέφανο εκτυφλωτικής, κυνικής αθωότητας.
Είναι προικισμένοι με την αρχέγονη σοφία των παιδιών και των ζώων.
Ο Werner Herzog δίνει ένα μικρό μάθημα προσωπικής καλλιτεχνικής ματιάς όπου η ευαισθησία και το πομπώδες συναντούν το προσωπικό δράμα.
Τοποθέτησε τη θάλασσα και το τοπίο στα μέτρα του ανθρώπου γιατί τα αγνάντεψε με ελληνικό μάτι.
Το δέος που ένοιωσε μπροστά στον πόνο των ανθρώπων και των πραγμάτων το επειθάρχησε, σφραγίζοντας καλά το δοχείο της απορίας του.
Βάζει τους ανθρώπους να Παίζουν κι όχι να Είναι. Κι αυτό τους κάνει παιδιά, δείχνοντας πως μόνο παίζοντας μπορείς να αντέξεις την τραγωδία.
Η αθώα μοναδική περίπτωση δεν παρουσιάζεται ως απόκλιση αλλά ως ποιητικό γεγονός μέσα στην πλήξη και την επανάληψη της κοινής ζωής.
Ο Herzog δεν πήγε να τραβήξει φωτογραφίες, ούτε να φιλμάρει το κακό με τον εξωτικό μοντερνισμό του Γερμανού αποικιοκράτη, αλλά να αποδώσει διαλεκτικά αυτή την πολλαπλότητα των μεγεθών της φύσης και του ανθρώπου.
Να δείξει με τον πιο μεροληπτικό τρόπο πως οι άνθρωποι γνωρίζουν ότι το παιχνίδι αυτό ονομάζεται ΕΠΙΒΙΩΣΗ.
Κανένας ειδικός και κανένας επίσημος δεν έχει λόγο παρά μονάχα η χασματική στην τραχύτητά της ανθρώπινη ιστορία.
Εκεί όπου οι εποχές μοιάζουν μικρόψυχες ο κόσμος αντικρίζεται με τη μεγαλοψυχία του καλλιτέχνη και ο αιρετικός οδοιπόρος γίνεται το ποιητικό συμπλήρωμα της ανθρώπινης φωνής.
Η ζωή είναι δαιμονική κι ο ανίσκιωτος μεσογειακός γυμνός τόπος πρωταγωνιστεί στην παίδεψη του ανθρώπου.
Η ομορφιά είναι η σιωπή και το μουγκό πλάνο που δεν κουβαλά τίποτε από τα μαλάματα που στολίζουν το πρόσωπο της ιστορίας.
Εδώ, στο ελληνικό αρχιπέλαγος υπήρξαν άνθρωποι με σάρκα και οστά πριν τους καθηλώσει η μεγάλη νύχτα του ευρωπαϊκού μηδενισμού στον ανταγωνισμό και στα τσολιαδάκια. Στα ενοικιαζόμενα δωμάτια και τις ταβέρνες.
Δια παντός αντιήρωες που αστραποβολούν μέσα στην αρχαϊκή τους καθαρότητα, δηλαδή την αφέλειά τους, λουσμένοι από έναν ήλιο που διυλίζει τα πράγματα γιατί έχουν φτάσει στο μέγα και στο ιερό τέρμα του θριάμβου.
πηγή:
Posted in: Uncategorized