Σχεδιάγραμμα περί ελευθερίας

Posted on 19 Αὐγούστου 2016

1


Σχεδιάγραμμα περί ελευθερίας

Είμαστε ελεύθεροι; Το ερώτημα ταλανίζει την ανθρώπινη σκέψη αδιάκοπα για αυτό και πολλές απόπειρες απάντησης έχουν δοθεί. Είτε όχι είτε ναι ως απάντηση, πώς είναι δυνατόν να μην τις απορρίψουμε όλες ως γνωστικές νοητικές κατασκευές που απλώς υιοθετούνται από κάποιον όχι γιατί τεκμηριώνονται αλλά γιατί απλώς του αρέσει ; Είναι μόνο αισθητικοί οι λόγοι που επιλέγει κανείς μια θεωρία ή μπορεί να υπάρξει και μία δόση αληθείας; Αυτό θα προσπαθήσει να ξεπεράσει το κείμενο μέσα από μία φαινομενολογική προσέγγιση της ελευθερίας.
Σχεδιάγραμμα περί ελευθερίας
Το εγώ είναι σχίσμα στο πεδίο του Είναι
Το Εγώ απαρτίζεται από το ορατό και το αόρατο
Το ορατό δεν είναι προοπτικισμός (καρτεσιανό ego cogito)
Το ορατό εξαρτάται από το αόρατο
Το αόρατο είναι μαζί με τον κάθετο χαρακτήρα της εγωτικής οντογένεσης
Το Είναι επιτρέπει αυτήν την οντογένεση
Άρα, η οντογένεση υπόκειται στους νόμους του Είναι
Επίσης, η οντογένεση του Εγώ, το ορατό και το αόρατο υπερβαίνονται από το Είναι
Το Είναι επιτρέπει τη σχέση υποκειμένου – αντικειμένου
Το υποκείμενο δε συλλαμβάνει μόνο αισθητητριακά το αντικείμενο αλλά και το αντικείμενο είναι αυτό που επιτρέπει το να γίνεται αισθητό από το υποκείμενο.
Επομένως, το Εγώ καθορίζεται από δυνάμεις που δεν ελέγχει :
Το Εγώ είναι υπηρέτης του Είναι.
Αν είναι έτσι, τότε πού έγκειται η ελευθερία του Εγώ μιας και το καθορίζουν εσωτερικές και εξωτερικές δυνάμεις;
Αν δεχτούμε ότι ο καθορισμός είναι απόλυτος τότε υποπίπτουμε στη φαντασίωση του κλοιού:  αν οι δυνάμεις ως 1+1+1 καθορίζουν το Εγώ, τότε τι υπάρχει ανάμεσα στις μονάδες;
=> μεταφυσική των απόλυτων ταυτοτήτων
Σίγουρα η ιστορία με τις δυνάμεις της γεννά συνήθειες αλλά μην ξεχνούμε πως
το Νέο γεννιέται μη-αναγώγιμα
Αυτό μας αναγκάζει να εξετάσουμε το αόρατο.
Το πεδίο :
Η Ιστορία και οι συνήθειες του κάθε Εγώ δημιουργεί το βίωμα της οικειότητας. Σα να επιστρέφεις σε έναν τόπο όπου ξαναβρέθηκες στο παρελθόν. Η ιστορία χαρακτηρίζεται από retentions παρελθοντικά ιζήματα(affective unities) με κινητικό βλέμμα προς στο μέλλον ( : protentions)
=> Εμμενές πεδίο δημιουργίας μη-αναγώγιμων νέων πράξεων.
Πχ
Βλέπω αισθητηριακά δύο μολύβια. Το ένα είναι μεγαλύτερο από το άλλο. Αυτό προέκυψε λειτουργικά-κανονιστικά. Η σχέση «μεγαλύτερο από» υπήρχε στο α-ορατό, και υλοποιήθηκε από την πράξη, όπου πράξη = κίνηση.
Παράδειγμα 2
Ο λογοτεχνικός συγγραφέας. Από την αρχή δεν έχει ολοκληρωμένη σκέψη για το τι θέλει να δημιουργήσει στο τέλος. Εδώ έχουμε την αποτυχία του εμπειρισμού γιατί δεν υπάρχουν data προς ποσοτική μέτρηση αλλά και αποτυχία του ρασιοναλισμού γιατί αδυνατεί να γνωσθεί το Τέλος απριορικά.
Ο Συγγραφέας προχωρά μαζί με το αόρατο όχι ως απόλυτος αφέντης αλλά ως υπηρέτης του.
Τέλος και Κίνηση αναδύονται αδιαχώριστα. Patterns των retentions χρησιμοποιούνται διαφορετικά ως φαντασματικά protentions (χίμαιρες).
Εδώ, ο Συγγραφέας δε λειτουργεί ασυνείδητα. Αντίθετα χαρακτηρίζεται από :
  1. αυτο-εξέταση: διερώτηση περί στόχων
  2. αυτό έλεγχο : έλεγχος μεθόδων, πορείας.
  3. Πληρότητα-μακαριότητα ως η αρετή της πορείας, του ταξιδιού, όχι μόνο της επίτευξης του στόχου.
Ονοματοθέτηση της όλης διαδικασίας:
«Αναστρέφεσθαι»
Δημιουργική δηλ. μεταστροφή των κυρίαρχων νοημάτων.
Εδώ, έγκειται η ελευθερία,
στη Μοναδικότητα του κάθε Εγώ που αναδύεται με ευθύνη του Εγώ: Το Εγώ υλοποιεί αυτό που είναι στη Σιωπή και δεν μπορεί να ειπωθεί.
Πώς υλοποιείται; Με την ομιλία (που είναι μορφή πράξης-κίνησης)
Στο εκφράζεσθαι συμπυκνώνεται η λειτουργικότητα και η υπέρβαση της κανονιστικότητας
Πηγή:
Posted in: Uncategorized