Ακουαφόρτε – επιστολή προς ελεύθερη επίδοση

Posted on 22 Αὐγούστου 2016

0


Ακουαφόρτε – επιστολή προς ελεύθερη επίδοση

Δεν μπορούμε πια να κάνουμε διαφορετικά. Δεν έχουμε πια την πολυτέλεια. Η τέχνη μας πρέπει να είναι διαβρωτική. Να έχει κάτι από ακουαφόρτε και από βιτριόλι. Καθαροί κρύσταλλοι ποτάσας. Ο πρώτος στίχος μας, η πρώτη μας γραμμή, η νηπιακή στιγμή της σύλληψης, πρέπει ήδη να σε τσούζει στα ρουθούνια. Χωρίς διάθεση απειλής, εντούτοις, να προμηνύει την παστράδα της, το σίγουρο αποτέλεσμα για τη λεύκανση των ψεύτικων συναισθηματισμών από το πορσελάνινο σου κάλυμμα, που ‘χει πάρει τη κυρτή μορφή ευρύχωρης και άνετης λεκάνης σε δημόσιο ουρητήριο και γι αυτό το λόγο προτιμητέα, αγαπημένη πολλών βιαστικών περαστικών προς στιγμιαία εκκένωση κι άλλων που ήρθαν κι είπαν να στρογγυλοκαθίσουν πια μόνιμα – τόσο καλά τους βόλεψες, τόσο διαθέσιμο σε βρήκαν.

Η τέχνη μας, όποια και να είναι αυτή, με όποιο τρόπο κι αν εκφράζεται, πρέπει να προμηνύει από την πρώτη κιόλας λέξη την καυστικότητά της στον τελικό της αποδέκτη. Να ίπτανται οι ατμοί της και ν’ απλώνονται σαν κύμα στο διπλανό δωμάτιο, να διαπερνούν τους τοίχους. Να φτάνει η μπόχα της, ανακατεμένη με τις “ισόποσες” αιωρούμενες ψευτοσυγκινήσεις και ανατριχίλες της καθημερινότητάς σου από τα μισολιπόθυμα εγκεφαλικά κύτταρα με το μεσημεριανό γιαχνιστό στο αναμμένο μάτι, στην κάθε ανυποψίαστη ένοικο των όμορων διαμερισμάτων, ιατρικό σου επισκέπτη και κοινωνό της ψευτοευαισθησίας σου, της αγνωμάτευτης περαστικής σου αδιαθεσίας. Κάποτε, με αυτήν, στα φανερά μοιραζόσουν αισθήματα και κρομμύδια.

Να τσακίζει κάθε άδειο συναισθηματισμό και κοινωνικά αποδεκτή απάθεια, κάθε αδιαφορία που καταλήγει, ακολουθώντας μια αύξουσα ιεραρχική σειρά, στο ανασήκωμα των ώμων, στο αμήχανο χαμόγελο συγκατάβασης, στο λοξό σου βλέμμα και τελικά στο αναστραμμένο πλέον πέλμα που αναγγέλλει τη φυγή από αδιαφορία, την ενόχληση.

Τα συστατικά της να είναι σε άνιση αναλογία του «φυσιολογικού» και της ειρωνείας. Να υπερέχει μάλιστα η ειρωνεία, ο καγχασμός, το περίπαιγμα, το σαρκαστικό ξέσπασμα. Η ξινή του απόγευση να ουδετεροποιεί τη γλύκα του συναισθηματικού βολέματος και της αδράνειας, τα επιδερμικά αισθήματα να πέφτουν λέπια στο πάτωμα, η καθίζησή τους να καταλύει τις επαφές που έχεις χτίσει σε σαθρές βάσεις.

Να σου ανακατέψει το στομάχι η ποιητική χημική σύνθεση, να σου προκαλέσει εμετό και να βγάλεις ξερατό όλη τη ρομαντική και μεταρομαντική σου παιδεία και έκτοτε προδιάθεση. Με το κάψιμο να μετράς αποκαΐδια τα κοσμητικά επίθετα, τα καλολογικά στοιχεία και τα λογοτεχνίζοντα τεχνάσματα και τις τεχνικές ενός ξερού πια λυρισμού όσο η Σαχάρα που δεν έχει τώρα πια τίποτε το ουσιαστικό, το βαθύ να σου προσφέρει. Κάνοντας αντιγραφή και πάραυτα επικόλληση τόσα χρόνια ανά τα προφίλ του εικονικού σου εαυτού, παπαγαλίζοντας ωραίες εκφράσεις από βίπερ περιπτέρου, αποτυπώνοντας τις ψιλικατζίδικες τους έννοιες σε μια χοντροκομμένη παντομίμα, λικνιζόσουν με χορευτική ελαφρότητα, αποφεύγοντας κάθε τι θεωρούσες πως θα σου τάραζε την ημέρα. Σα τη λεγάμενη του αφεντικού που απαιτεί από το υπηρετικό προσωπικό τη φιλοφρόνηση, άδειασες. Μέσα σου ηθελημένα βουβάθηκες. Έχασες την ουσία των λέξεων και μουγκανίζεις. Ένας ρηχός λυρισμός σου αλλοίωσε τον τρόπο σκέψης σου, την αντίληψή σου, και κατά συνέπεια τις ορμές σου, τις τάσεις σου. Οι ροπές σου είναι ψεύτικες. Πάντοτε ήταν. Μην το αρνείσαι. Στήνονταν από άλλους στη στιγμή σα σκαλωσιά ή άλλες ακόμα ήταν ήδη στημένες από καιρό, σχεδιασμένες για να ανθίστανται στο χρόνο, ίσως πριν ακόμα και τη γέννησή σου. Μην απορείς. Οι κληροδότες σου εγγυώνταν την “κατά γράμμα” κένωση, την από στόμα σε στόμα μεταβίβαση.

Αλλά τώρα βλέπω να παίζεται ένα υπόγειο παιχνίδι που δεν το αντιλαμβάνεσαι. Μικροί λεκέδες από σαπροφάγο έντομο μαρτυρούν τις εναποθέσεις ενός άλλου δαίμονα, πιο πονηρού κι επικίνδυνου ίσως, ενός βιβλικού Βελζεβούλ, μιας αύξουσας τάσης που έχει πάρει γεωμετρικές πια διαστάσεις. Έχει τη πονηράδα πλανόδιου εμπόρου, την ανθεκτικότητα του οδοιπόρου, τη σιγουριά τσογλανιού για την ποιότητα του εμπορεύματος: εύληπτες λυρικές σαπίλες, ευχολόγια για κάθε επίσημη ή πιο προσωπική περίσταση, ατομική ή συλλογική αν τύχει, ακόμα και για το θάνατο ακούστηκε πως κάποιος αγόρασε μια «καλή παναγιά». Ήταν αμπιγέ με έναν «καλό παράδεισο», είπε, απομακρυνόμενος από την υπαίθρια κασέλα Του, φανερά ικανοποιημένος για την εμπορική ευκαιρία και μάλιστα πάνω στη στιγμή που του χρειαζόταν. Τέτοια σύμπτωση.  Πόσο τυχερός!

Με το ημίψηλο του καπέλο και φιόγκο σφιχτό να πιέζει το λαρύγγι για να βγαίνει τσιριχτό το προσκάλεσμα,  διαλαλεί την πραμάτεια του. Έχει και αναγνώσματα και τους τελευταίους αφορισμούς που προβλέπονται να κάνουν εκδοτικό πάταγο.  Σου εγγυάται μια ευκολοδιάβαστη «αποτίμηση ψυχής» αδιάβροχη που σέβεται το ρίμελ και την ηθελημένα ωχρή απόχρωση της πούδρας που σε κάνει τόσο ευαίσθητη να μοιάζεις. Και ω του θαύματος, δεν πρόκειται να κουνηθεί τρίχα από το νέο κούρεμα που δοκίμασες ενώ ποιητικά περισυλλογίζεσαι σε αυτό το λυρικό πόνημα.  Για τους αθεράπευτα ρομαντικούς συστήνει τον Καζαμία του νέου έτους. Μικρά ερωτικά χρονικά που πήραν μέρος στην πολιτεία μας εναλλάσσονται με συνταγές για μαγικές στιγμές και ατμόσφαιρες: μαντζούνια στιγμιαίας προετοιμασίας και μιας λήψης όπου πας και με όποιους βρεθείς. Δεν έχει σημασία ν’ αναλύεις ψυχοσυνθέσεις και κίνητρα. Η μαγική του φόρμουλα 

εγγυάται το αποτέλεσμα συνεύρεσης και χημικής συγκόλλησης. Ψ ι θ υ ρ ι σ έ του/της  το. Μην σκέφτεσαι. Αν πιεστείς να έχεις τυφλή πίστη και μόνο, το μαγικό κουτί Αλχημείας Αισθήσεων και Άκρατου Συναισθηματισμού, που μόλις αγόρασες, εντός του συνιστώμενου πεδίου δράσεως, θα κάνει τα υπόλοιπα. Και τότε “λουλουδιασμένες καλλωπισμένες λέξεις και αισθήματα”, μαγικά άδειες, χωρίς ουσία, σαπουνόφουσκες θα γεμίσουν το δυάρι σου και τον κορδωμένο εγωισμό σου.

Κι όσο τις μασάς και τις γυροφέρνεις στη γλώσσα σου, τόσο περισσότερο εθίζεσαι στην άδεια γεύση τους. Έχουν μάλλον κάποια ουσία που ναρκώνει τον εγκέφαλο, που σου στουμπώνει το ζωτικό σου ένστικτο της αντίδρασης, το πνεύμα αντιλογίας, το αίσθημα αξιοπρέπειας, όπως ο οδοντίατρος κουφάλα υπό σήψη.

Εγώ πάλι, θα κρατήσω την τοξικότητά μου, την αλκαλική μου προδιάθεση, τους καυστικούς ατμούς μου. Θα μπω στο βάζο μου. Εγώ και οι ατμοί μου.  Μόλις βυθιστώ σύγκορμος, θα τραβήξω αεροστεγώς το φελλό πάνω μου. Στα πλάγια, στο σκουρόχρωμο μπουκάλι εργαστηρίου, να γράψεις στην αυτοκόλλητη “ετικέτα της” τη σύσταση μου. Έχω αφήσει χώρο, επίτηδες και γι άλλες ετικέτες. Γράψε ελεύθερα. Μόνο να σφραγίσεις εκείνη τη σχισμή στο γυαλί που μόλις διακρίνεται κι έχει αρχίσει να σφυρίζει.

πηγή:

https://nosensewords.wordpress.com/2016/08/22/%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%85%CE%B1%CF%86%CF%8C%CF%81%CF%84%CE%B5-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%AE-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%8D%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%B7-%CE%B5%CF%80/

Posted in: Uncategorized