με αφορμή τους Όρνιθες

Posted on 25 Αὐγούστου 2016

2


με αφορμή τους Όρνιθες

 
 
 

Η αφορμή για όλα αυτά ήταν η παράσταση των Ορνίθων στην Επίδαυρο χτες. Στην οποία δεν μπόρεσα να πάω, δυστυχώς. Έψαξα όμως να βρω την παράσταση του Θεάτρου Τέχνης και, για μια ακόμα φορά, επιβεβαίωσα πως το διαδίκτυο είναι απέραντη θάλασσα με πολλά σκουπίδια, αλλά ευτυχώς και αρκετά διαμάντια. Όποιος ψάχνει λοιπόν, βρίσκει:

Πρόκειται για την παράσταση που κατέβηκε κακήν κακώς το 1959, επί υπουργείας Τσάτσου, έχοντας προκαλέσει σκάνδαλο – και ανέβηκε ξανά το 1962, για να δικαιωθεί εν τέλει το 1975, όταν γέμισε την Επίδαυρο ασφυκτικά.

Το Θέατρο Τέχνης την ανέβασε ξανά το 1987 στο Ηρώδειο, μάλλον με αφορμή το θάνατο του Κουν -και αυτή είναι μια από τις πιο έντονες παιδικές μου αναμνήσεις, όταν έπιανα ελάχιστα πράγματα, αλλά είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό από τα κοστούμια και τη μουσική (τόσα καταλαβαίνεις στα 10 σου χρόνια🙂 ).

Η αναζήτηση αυτή, από κλικ σε κλικ, οδήγησε αναπόφευκτα στο να μετατραπεί η 21η Αυγούστου σε ημέρα Μάνου Χατζηδάκι και αναπόλησης των παιδικών μου χρόνων.

«Να περιφρονώ τις συνήθειες των πολλών, τη λογική του κράτους και την ‹ηθική› των συγγενών μου. Να αγαπώ με πάθος τους κυνηγημένους, τους ανορθόδοξους και τους αναθεωρητές.»

«Οι συνήθειες και οι ανάγκες μας αλλάζουν. Η ευαισθησία μας παραμένει και συνεχίζεται αναλλοίωτη μέσα στους καιρούς. Κι αυτήν καλείται η Τέχνη να εκπροσωπήσει καταγράφοντάς την, σε πείσμα των γεγονότων και της παντοδυναμίας των λεγόμενων «ιστορικών στιγμών».»

Τα λόγια αλιεύτηκαν εδώ.

Hatzidakis-Orni8es-Koun

Αναζητώντας απεγνωσμένα το αφιέρωμα του radiobubble στο Χατζηδάκι, από τις 16 Μαρτίου 2009 -το οποίο δυστυχώς δεν βρήκα, πάσα προσφορά δεκτή – έπεσα πάνω σε αυτή την επιστολή του Χατζηδάκι στον Κουν. Πέρα από την ποιότητα των ανθρώπων αυτών, εννοώ την καλλιτεχνική ποιότητα και το δημιουργικό μεγαλείο, διακρίνεις και την ουσία τους ως ανθρώπων, αλλά και την αγάπη που τους συνδέει, όσο και την αγάπη για τη δημιουργία και την τέχνη. Κι όταν αγαπάς, μόνο αλήθειες μπορείς να φτιάχνεις. 

Κλικ μετά από κλικ, ανάμνηση μετά από ανάμνηση, έψαξα και αυτό τοεκπληκτικό κείμενο, και με θλίψη διαπίστωσα ότι έχει εκτεθεί σε κάθε λογής ιστοσελίδες. Εικάζω πως, αν ο Χατζηδάκις ήταν ακόμα εν ζωή, θα είχε απαγορεύσει στη μέγιστη πλειονότητα αυτών να εκθέτουν τα λόγια του. Δεν τολμώ να μαντέψω σε ποιες θα το επέτρεπε, αλλά με ασφάλεια μπορώ να υποθέσω σε ποιες θα το απαγόρευε. Δεν τολμώ να οικειοποιηθώ αυτή την προσωπικότητα -κι όσοι το τολμούν, δείχνουν απλά τη μικρότητά τους.
Ξυπνάει ο ελιτισμός μου και η αποστροφή για όλον αυτό τον αχταρμά που ζούμε. Και σκέφτομαι πόσο καλύτερα ήταν πριν από 20-25 χρόνια, τότε που οι διαχωριστικές γραμμές ήταν σαφείς, τότε που «εμείς» κι «αυτοί» ήμασταν με καθαρότητα τοποθετημένοι ένθεν κακείθεν.
Το κείμενο αυτό εκφωνήθηκε για πρώτη φορά στο Τρίτο, το 1978. Τριάντα οκτώ χρόνια πριν. Και το τελευταίο σημείο στίξης του είναι ακόμα επίκαιρο. Όσο και παρεξηγήσιμο όμως, σε αυτές τις μέρες της ευκολίας, της κενότητας, της πανταχόθεν Αυριανής.
Καληνύχτα Κεμάλ.
Μισώ του κόσμου τη βία κι απονιά.

****

Το κειμενάκι ξεκίνησε από δυο ποστ στο φβ. Σε μια προσπάθεια να μη χαθούν οι πληροφορίες στο φβ-χάος, προέκυψε αυτό το ποστ.

πηγή:

https://krotkaya.wordpress.com/2016/08/21/%CE%BC%CE%B5-%CE%B1%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%BC%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%8C%CF%81%CE%BD%CE%B9%CE%B8%CE%B5%CF%82/

Posted in: Uncategorized