Φαιορόζ τηλε-πολιτική.

Posted on 2 Σεπτεμβρίου 2016

0


Φαιορόζ τηλε-πολιτική. 

Οι τριγωνικές σχέσεις, στα μέρη μας, ανάμεσα στις κατα καιρούς ντόπιες πολιτικές βιτρίνες, στους επιχειρηματίες της προπαγάνδας και στους επιχειρηματίες γενικά δεν είναι καθόλου πρωτότυπες. Δεν είναι καινούργιες. Και ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ – ο ρόλος του συγκροτήματος Λαμπράκη στα 1965 παίχτηκε “μέσω χαρτιού”. Αν υπάρχουν διαφορές με “ευρωπαϊκά παραδείγματα” (περίεργο αυτό το κόλλημα της σύγκρισης με μια “ευρώπη” που οι περισσότεροι, εδώ και κάτι χρόνια, σιχτιρίζουν…) αυτές δεν έγκεινται στην καταστατική λειτουργία της (καθεστωτικής) προπαγάνδας σε όλες της τις αποχρώσεις (που είναι η ίδια όπως παντού) αλλά μόνο στο μικρό μέγεθος της αγοράς (των υποτελών). Που σημαίνει, από καθαρά οικονομική άποψη, ότι αυτές οι επιχειρήσεις προπαγάνδας λαθροβιώνουν εδώ και κάτι δεκαετίες. Πράγμα που έχει ορισμένες συνέπειες – ακριβώς όπως στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο!
Η ιδέα της φαιορόζ κυβέρνησης ότι “η διαφημιστική αγορά (δηλαδή τα έσοδα που θα μπορούσαν να έχουν οι τηλεοπτικές επιχειρήσεις) είναι 200 ευρώ· μια τηλεοπτική επιχείρηση για να είναι βιώσιμη χρειάζεται τέτοια έσοδα στα 50 ευρώ· άρα χωράνε 4” μοιάζει λογική – αλλά είναι λογική επιπέδου νηπιαγωγείου. Ο λόγος είναι απλός. Αν οι τηλεοπτικές / προπαγανδιστικές επιχειρήσεις λειτουργούν με “όρους αγοράς” θα πρέπει να ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την προσέλκυση “κοινού”, άρα και διαφημίσεων. Ποιος είπε ότι το 200 διαιρείται δια 4; Κανονικά κάθε επιχείρηση θα πρέπει να επιδιώκει και τα 200 – απ’ τα 200. Κι αν, λοιπόν, μία καταφέρει να πάρει τα 100, πού θα πάει ο “κεντρικός σχεδιασμός” της φαιορόζ κυβέρνησης; Στο ότι κάποιος θα πρέπει να παραδώσει την άδειά του;
Η αλήθεια είναι ότι ο καπιταλισμός δεν δουλεύει με 10ετή πλάνα· ούτε οι επιχειρήσεις προπαγάνδας· ούτε η διαφήμιση· ούτε τα “διαφημιστικά έσοδα”· ούτε οι πολιτικές βιτρίνες. Πράγμα που σημαίνει ότι όποιος θέλει να κινείται μέσα στην τριγωνική σχέση (και έξω απ’ αυτήν δεν υπάρχει ζωή για τους καθεστωτικούς), όχι μόνο ο επιχειρηματίας της προπαγάνδας, αλλά και η πολιτική βιτρίνα, όπως και ο κάθε άλλος επιχειρηματίας, αυτός λοιπόν θα χρησιμοποιήσει κάθε μέσο, “θεμιτό ή αθέμιτο”, για να επιβιώσει.
Τα ψευτο-ηρωϊκά περί “αντι-διαπλοκής” είναι φτηνά κόλπα θλιβερών πολιτικών βιτρινών που χρωστάνε τα πόστα και τους μισθούς τους στο ντόπιο βαθύ κράτος / κεφάλαιο. Η αναδιανομή της προπαγανδιστικής ευθύνης (με την μορφή των τηλεοπτικών “αδειών”) θα αποδειχθεί σε όλους γελοία πολύ σύντομα. Όμως αυτό είναι αναπόφευκτο.
Οι μαφίες έκαναν κουμάντο, κι αυτές συνεχίζουν. Σιγά μην τρομάξουν με το “τηλεοπτικό τοπίο”!
Ας αφήσουμε το προφανές: με τόσο internet και τόση ανωνυμία σ’ αυτό ποιοι είναι αυτοί που “αγοράζουν” πια τηλεοπτικές εκπομπές αν όχι “μπροστινοί” με την ευρεία έννοια;

πηγή:

 

 

http://www.sarajevomag.gr/index.html

Posted in: Uncategorized