Ξέρω γιατί οι φτωχοί λευκοί ζητωκραυγάζουν: Trump-Trump-Trump [Μέρος 1ο]

Posted on 20 Σεπτεμβρίου 2016

0


Ξέρω γιατί οι φτωχοί λευκοί ζητωκραυγάζουν: Trump-Trump-Trump [Μέρος 1ο]

 

[Το άρθρο που ακολουθεί είναι μετάφραση του άρθρου I know why poor Americans chant Trump, Trump, Trump του Jonna Ivin από τοstirjurnal.com
και επειδή είναι πολύ μεγάλο η μετάφραση του άρθρου θα δημοσιευτεί σε μέρη.]

Μετάφραση-Επιμέλεια γιαα το Kollect: Ελευθερία Στεφανάκη

***

Από την εποχή της δουλείας μέχρι την άνοδο του Donald Trump, οι πλούσιες ελιτ έχουν βασιστεί στην αφοσίωση των φτωχών λευκών. Όλοι οι Αμερικανοί αξίζουν κάτι καλύτερο.

Είμαι απλά ένας φτωχός λευκός γαμημένος πουτάνας γιος. Κανείς δεν νοιάζεται για μένα.

Συνάντησα τον άνδρα που είπε αυτές τις λέξεις καθώς δούλευε ως μπάρμαν στα βουνά Ozark του βορειοδυτικού Άρκανσο. Ήταν σε μια πόλη με έναν μόνο δρόμο στην κομητεία Benton. Είχε ένα ινστιτούτο αισθητικής, ένα βενζινάδικο και ένα μπαρ που οι ντόπιοι έρχονταν τα βράδια Παρασκευής χαλαρώσουν με φτηνό ποτό και country μουσική. Έφτασα στο Άρκανσο μέσω μιας άλλης μικρής πόλης της Λουιζιάνα, όπου ελάχιστες τοπικές επιχειρήσεις είχαν επιβιώσει όταν τα Walmart (αμερικανική εταιρία με πολυκαταστήματα λιανικής πώλησης-[σχόλιο kollect: Κάτι σαν τα Lidl, εργατικές γαλέρες με κακής ποιότητας προϊόντα]) ήρθαν στην περιοχή. Στο Άρκανσο προσπαθούσα να επιβιώσω. Σέρβιρα ποτά στη μέση του απογεύματος σε ανθρώπους που περιγράφονταν ως η «λευκή ανώτερη τάξη» της Αμερικής- με άλλα λόγια, σε ανθρώπους σαν κι εμένα.

Απέναντι από τον μπαρ και τον αυτοκινητόδρομο βρισκόταν ο οικισμός με τα τροχόσπιτα που έμενα. Αγόρασα το τροχόσπιτο μου για χίλια δολάρια και έμοιαζε ακριβώς όπως φαντάζεται κανείς ένα τροχόσπιτο χιλίων δολαρίων πως μοιάζει. Υπήρχε μια μεγάλη τρύπα στην οροφή και μέρη του πατώματος άρχιζαν να διαλύονται κάτω από τα πόδια μου. Είχε μια κλίση προς τη μια μεριά και η αμυδρή μυρωδιά του θανάτου κυριαρχούσε στο μπάνιο. Χωρίς αμφιβολία κάποιος σκίουρος ή αρουραίος είχε πεθάνει ανάμεσα σ’ αυτούς τους τοίχους. Θεώρησα ότι μόλις η σάρκα φύγει, εξανεμιστεί στο τίποτα, θα φύγει και η μυρωδιά, αλλά δεν έγινε. Ίσως έτσι μυρίζει ένα φάντασμα απόβρασμα.

Αγαπούσα αυτό το τροχόσπιτο. Καθισμένος στην πολυθρόνα μου, θα κοιτούσα έξω από το κονσερβοκούτι μου και θα φανταζόμουν όλους τους τρόπους που θα έβαφα τους τοίχους. Το αγαπούσα για τον απλό λόγο ότι ήταν το πρώτο και μόνο σπίτι που μου άνηκε ποτέ.

Το τροχόσπιτο μου είναι παρκαρισμένο στην μέση της ιδιοκτησίας του Walmart, που είναι επίσης και ιδιοκτησία άλλων μεγάλων επιχειρήσεων. Υπάρχει πολύ χρήμα «στις τσέπες» του Άρκανσο, αλλά ο πλούτος σκιάζει καταπιεστικά τις περιοχές βουτηγμένες στην φτώχεια. Επαύλεις παρατάσσονται στις όχθες των λιμνών και τα γήπεδα του γκολφ. Στην άλλη μεριά του δρόμου, τροχόσπιτα είναι στοιβαγμένα στο δάσος. Οι έχοντες και οι μη σπάνια μοιράζονται την ίδια θέα, με μία μόνο εξαίρεση : την πολιτική. Η κομητεία Benton (στην οποία διαμένει) είναι από τις πιο ιστορικά «συντηρητικές» στο Άρκανσο. Τελευταία φορά που ψηφίστηκε Δημοκρατικός Πρόεδρος ήταν ο Harry S. Truman το 1948.

Υπάρχει μια αναπόφευκτη ερώτηση που αφορά τα μέρη όπως η κομητεία Benton, μια ερώτηση που πολλοί φιλελεύθεροι έχουν προσπαθήσει να απαντήσουν εδώ και χρόνια : Γιατί οι φτωχοί λευκοί ψηφίζουν στα πλαίσια του ίδιου κόμματος όπως και οι εύποροι γείτονες τους από την απέναντι πλευρά του δρόμου; Δεν θεωρείται αυτό ενάντια στα συμφέροντά τους;

Ρωτήστε έναν Ρεπουμπλικάνο και θα σας πει πιθανόν ότι οι συντηρητικοί παραμένουν ενωμένοι εξαιτίας των κοινών τους αντιλήψεων σε ηθικά ζητήματα : οικογενειακές αξίες, θρησκευτική ελευθερία, το δικαίωμα στη ζωή, το ιερό του γάμου και φυσικά η οπλοκατοχή.

Ρωτήστε έναν Δημοκρατικό την ίδια ερώτηση και ίσως αναφέρουν το «λευκό» προνόμιο, αλλά πιο πιθανό είναι να περιγράψουν τους συντηρητικούς ως ρατσιστές, σεξιστές, ομοφοβικούς οπλισμένους τρελάρες που πιστεύουν ότι ο Χριστιανισμός θα έπρεπε να είναι εθνική θρησκεία.

Αλλά τι αν αυτές οι εύκολες απαντήσεις είναι οι δύο πλευρές του ίδιου πολιτικού κέρματος, ενός κέρματος που εκσφενδονίζεται πάνω κάτω μεταξύ δυο κομμάτων χωρίς να ρίχνει φως στην πραγματική, πιο περίπλοκη αλήθεια;

Είμαι απλά ένας φτωχός λευκός γαμημένος πουτάνας γιος. Κανείς δεν νοιάζεται για μένα.

Κι αν έχει δίκιο;

***

Οι άνθρωποι θέλουν να ακούγονται. Θέλουν να πιστεύουν ότι οι φωνές τους έχουν σημασία. Μια έρευνα του Ιανουαρίου του 2016 έδειξε ότι οι ψηφοφόροι των προκριματικών εκλογών των Ρεπουμπλικάνων είναι περίπου 87% πιο πιθανό να επιλέξουν τον Trump αν «συμφωνούν περίπου» ή «συμφωνούν απόλυτα» με την δήλωση « Άνθρωποι σαν κι εμένα δεν έχουν κάτι να πουν για τις πράξεις της κυβέρνησης».

Τι είναι αυτό που ελκύει τους φτωχούς συντηρητικούς σε έναν επιδειξιομανή εκατομμυριούχο; Γιατί πιστεύουν ότι μια προεδρεία Trump θα ενισχύσει τις φωνές τους; Η απάντηση μπορεί να βρίσκεται στην ιστορική σχέση της Αμερικής μεταξύ της πιο εύπορης τάξης και του στρατού των φτωχών λευκών που τους έχουν υποστηρίξει πιστά.

Από την εποχή της δουλείας (ναι, της δουλείας) μέχρι την άνοδο του Donald Trump, η εύπορη ελίτ έχει βασιστεί στην υποταγή των υποτελών λευκών για να διατηρήσει την ευμάρεια και την πολιτική της δύναμη. Για να αντιληφθούμε την δυναμική, για να δούμε μέσα από τα μάτια των φτωχών εργατών λευκών καθώς κραυγάζουν «Trump, Trump» , ας κοιτάξουμε πίσω σε μερικά δυσάρεστα κομμάτια της αμερικανικής καπιταλιστικής πίτας.
Μέχρι να μεταφερθούν οι πρώτοι Αφρικανοί σκλάβοι στο Jamestown της Virginia το 1619, πλούσιοι ιδιοκτήτες φυτειών βασίζονταν σε υπηρέτες με συμβόλαιο (indentured servants στο πρωτότυπο) για φτηνό εργατικό δυναμικό. Αυτοί οι λευκοί υπηρέτες ήταν κυρίως φτωχοί Ευρωπαίοι που αντάλλαξαν την ελευθερία τους με ένα πέρασμα στις αμερικανικές αποικίες. Τους δόθηκε στέγη και φαγητό και, μετά από τέσσερα με εφτά χρόνια εξουθενωτική δουλεία, ελευθερία.

Περίπου 40 τοις εκατό έζησε αρκετά για να δει τη λήξη του συμβολαίου του. Το αποικιοκρατικό δίκαιο προσέφερε «αμοιβή ελευθερίας», που συνήθως περιελάμβανε περίπου 400 στρέμματα γης, ένα μικρό χρηματικό ποσό και μια καινούργια αλλαξιά ρούχα. Βέβαια πολλοί από τους ελεύθερους πια υπηρέτες δεν γνώριζαν τι δικαιούνταν και έτσι τους στερούσαν δολίως την οφειλόμενη γη τους. Χωρίς εισόδημα και προορισμό, πολλοί περπάτησαν σε περιοχές που γη μπορούσε ακόμα να αποκτηθεί μέσω της χρήσης και της κατάληψης και εγκαταστάθηκαν σε απόμακρες περιοχές όπως τα Απαλάχια Όρη.

Καθώς η βρετανική αγορά εργασίας βελτιώθηκε την δεκαετία του 1680, η ιδέα της με σύμβαση «δουλείας» έχασε την γοητεία της για πολλούς μελλοντικούς μετανάστες. Η αυξανόμενη ζήτηση για αυτού του είδους τους εργάτες, πολλοί εκ των οποίων ήταν πολύ επιδέξιοι, σύντομα αυξήθηκε σε αντίθεση με την φθίνουσα προμήθεια και το κόστος των εργατών αυξήθηκε κατακόρυφα. Οι ιδιοκτήτες φυτειών κρατούσαν τους δεξιοτέχνες φυσικά, τοποθετώντας τους συχνά σε θέσεις όπως διαχειριστής της φυτείας και επόπτης των σκλάβων. Αυτή η πρακτική εισήγαγε τον πρώτο φυλετικό διαχωρισμό μεταξύ των επιδέξιων και μη εργατών.

Ακόμα βέβαια οι Αφρικανοί σκλάβοι ήταν φθηνότεροι και η προμήθεια τους πενιχρή. Βλέποντας μια ευκαιρία για να επωφεληθούν ακόμα περισσότερο από την απόδοση στην επένδυση τους, η αφρόκρεμα των γαιοκτημόνων στις αποικίες ξεκίνησε να προτιμά τους Αφρικανούς σκλάβους έναντι των λευκών υπηρετών με συμβόλαιο και άλλαξαν το επιχειρηματικό τους μοντέλα ανάλογα. Εκπαίδευσαν τους σκλάβους να αναλάβουν τις απαιτητικές εργασίες των λευκών.

Μια επένδυση σε Αφρικανούς σκλάβους επίσης διασφάλιζε ένα  μακροχρόνια οικονομικά αποδοτικό εργατικό δυναμικό. Οι γυναίκες σκλάβοι συχνά βιάζονταν από τους λευκούς ιδιοκτήτες τους ή αναγκάζονταν να ζευγαρώνουν με τους άντρες σκλάβους, και τα παιδιά που είχαν γεννηθεί μέσα στην δουλεία παρέμεναν δούλοι για μια ζωή. Από την άλλη μεριά, οι λευκές υπηρέτριες που ήταν έγκυοι πολλές φορές τιμωρούνταν με επιμηκυμένα συμβόλαια, επειδή μια εγκυμοσύνη σήμαινε μήνες χαμένου εργατοχρόνου. Από επιχειρηματική σκοπιά, ένα λευκό μωρό ήταν ένα εμπόδιο αλλά τα παιδιά των Αφρικανών ήταν μόνιμο απόκτημα.

Καθώς ο αριθμός των Αφρικανών σκλάβων αυξήθηκε, οι γαιοκτήμονες αντιλήφθηκαν ότι είχαν ένα πρόβλημα μπροστά τους. Οι ιδιοκτήτες των σκλάβων έβλεπαν τους λευκούς εργάτες να ζουν, να δουλεύουν, να κοινωνικοποιούνται και ακόμα να κάνουν παιδιά με τους Αφρικανούς σκλάβους. Μερικές φορές προσπαθούσαν να το σκάσουν μαζί. Εκτός αυτού, οι ελεύθεροι πια λευκοί εργάτες που απέκτησαν γη ως μέρος της αμοιβής ελευθερίας είχαν ξεκινήσει να παραπονιούνται για την χαμηλή ποιότητα της. Το γεγονός αυτό δημιούργησε μια δυνητικά εκρηκτική κατάσταση για τους γαιοκτήμονες, καθώς καταπιεσμένοι εργάτες γρήγορα ξεπέρασαν την ανώτερη τάξη. Τι ήταν αυτό που θα εμπόδιζε ελευθερωμένους λευκούς εργάτες και Αφρικανούς σκλάβους από το να ενώσουν τις δυνάμεις τους ενάντια στην τυραννία των αφεντικών τους;

Όπως λέει και ο Edmund S. Morgan στο βιβλίο του American Slavery, American Freedom, «Η απάντηση στο πρόβλημα, εμφανής παρά την σιωπή και μόνο σταδιακά αναγνωρισμένη, ήταν ο ρατσισμός, για να διαχωριστούν οι επικίνδυνοι ελεύθεροι λευκοί από τους επικίνδυνους σκλάβους μαύρους μέσω ενός παραβάν ρατσιστικής περιφρόνησης».

Πολλοί ιδιοκτήτες σκλάβων τόσο στο Βορρά όσο και στο Νότο ήταν επίσης πολιτικοί ηγέτες. Σε μικρό χρονικό διάστημα, ξεκίνησαν να νομοθετούν με τέτοιο τρόπο ώστε να καθορίζεται διαφορετική αντιμετώπιση απέναντι στους λευκούς εργάτες, στους ελεύθερους λευκούς και στους Αφρικανούς σκλάβους. Δεν επιτρεπόταν ένας λευκός εργάτης σε φυτεία να χτυπηθεί ενώ ήταν γυμνός, σε αντίθεση με τον μαύρο σκλάβο. Κάθε ελεύθερος λευκός μπορούσε να μαστιγώσει έναν μαύρο σκλάβο και, προπάντων, οι φτωχοί λευκοί μπορούσαν να «αστυνομεύουν» τους μαύρους. Αυτοί οι νέοι νόμοι έδωσαν στους φτωχούς λευκούς μια ακόμα κοινωνική ώθηση απέναντι στους μαύρους ομοίους τους. Ήταν μια αργή αλλά αποτελεσματική διαδικασία και με το πέρας κάποιων γενεών, κάθε δεσμός που υπήρχε μεταξύ λευκών εργατών και Αφρικανών σκλάβων είχε πληγεί σοβαρά.

Καθώς η δουλεία επεκτάθηκε και στον Νότο και οι υπηρέτες με συμβόλαιο μειώθηκαν, η εύπορη ελίτ προσέφερε στους φτωχούς λευκούς την πρώιμη «έκδοση» του Αμερικανικού Ονείρου: αν δούλευαν αρκετά σκληρά, θα μπορούσαν να αποκτήσουν ευμάρεια, επιτυχία και ανοδική κοινωνική κινητικότητα- αν όχι για τους ίδιους, τότε ίσως για τις μελλοντικές γενιές.

Αλλά λίγοι έκαναν αυτό το όνειρο πραγματικότητα. Παρότι πλέον το οικονομικό status των φτωχών λευκών βελτιωνόταν με τα χρόνια, δεν έφτανε ποτέ αυτό της ελίτ. Η οικονομική ισότητα ήταν αδύνατο να επιτευχθεί μεταξύ των δυο, το οποίο ήταν αποτέλεσμα της παραγωγικότητας των σκλάβων. Η πεποίθηση των φτωχών λευκών ότι μοιράζονταν τον πλούτο και τη μεγαλοπρέπεια της αφρόκρεμας ήταν τελείως πλασματική.

Με τους λευκούς και τους μαύρους χωρισμένους, οι πλουσιότεροι ευημερούσαν υπερβολικά για τα επόμενα διακόσια χρόνια, ενώ οι φτωχοί λευκοί παρέμεναν το ίδιο φτωχοί. Με την εν δυνάμει εκλογή του Abraham Lincoln, όμως, η ανώτερη τάξη άρχισε να ανησυχεί ότι θα έχανε το πιο πολύτιμο προνόμιό της: τη δουλεία. Τα νούμερα δεν ήταν με το μέρος τους- όχι από οικονομική σκοπιά αλλά τα νούμερα των ατόμων που θα έπρεπε να πολεμήσουν, σε περίπτωση που ο Lincoln προσπαθούσε να εξαλείψει τη δουλεία. Χρειάζονταν άτομα και συγκεκριμένα τους φτωχούς λευκούς.( Οι φτωχές γυναίκες δεν είχαν ιδιαίτερη αξία για τους πλούσιους, εφόσον δεν μπορούσαν να ψηφίσουν ή να πολεμήσουν.) Επομένως, πως οι πλούσιοι ιδιοκτήτες φυτειών έπεισαν τους φτωχούς λευκούς άνδρες να πολεμήσουν για έναν «περίεργο θεσμό» που δεν τους ωφελούσε;

Οι θρησκευτικοί και πολιτικοί αρχηγοί ξεκίνησαν να χρησιμοποιούν έναν συνδυασμό φόβου, σεξ και Θεού για να σκιαγραφήσουν μια ανατριχιαστική εικόνα ελεύθερων νευριασμένων μαύρων ανδρών που θα ρήμαζαν το Νότο. Ο Αιδεσιμότατος Richard Furman υποστήριζε πως «..κάθε νέγρος στη Νότια Καρολίνα και σε κάθε άλλη νότια πολιτεία θα είναι το αφεντικό του εαυτού του, ή ακόμα χειρότερα θα είναι ίσος με τον κάθε λευκό.»

Ακόμα μια προειδοποίηση από τον Διοικητή της Georgia Henry Benning στο νομοθετικό σώμα της Βιρτζίνια προέβλεψε ότι θα ξεσπάσει φοβερός πόλεμος, οι λευκοί θα περιπλανώνται σαν τους άγριους και ο τρόμος θα κυριαρχήσει. Οι μαύροι θα κυριαρχήσουν και θα καταλάβουν τη γη των λευκών και θα «γίνουμε άλλη μια Αφρική».

Οι πλούσιοι γαιοκτήμονες είχαν επιτύχει στο να διαχωρίσουν τις δυο φυλές και τώρα «φύτεψαν» τον φόβο απέναντι στους μαύρους στα μυαλά των φτωχών λευκών εργατών. Οι υποδουλωμένοι μαύροι ήταν ένα ατού για τους εύπορους, αλλά οι ελεύθεροι μαύροι απεικονίζονταν ως κίνδυνος προς όλους. Δημιουργώντας αυτό τον κοινό εχθρό μεταξύ πλούσιων και φτωχών αντίστοιχα, η εύπορη ελίτ έστειλε ένα ξεκάθαρο μήνυμα : πολεμήστε μαζί μας εναντίον των υπερμάχων της κατάργησης της δουλείας και θα παραμείνετε ασφαλείς.

Και δούλεψε! Οι φτωχοί λευκοί και οι εργάτες έπαιρναν μέρος στον πόλεμο κατά εκατοντάδες χιλιάδες για να πολεμήσουν για ότι θεωρούσαν ως τρόπο ζωής τους. Εν τω μεταξύ, πολλοί από τους γαιοκτήμονες, που επωφελήθηκαν οικονομικά από την δουλεία, εξαιρέθηκαν από το στρατιωτικό τους καθήκον και απέφυγαν τον τρόμο της μάχης. Σε αμφότερες τις πλευρές της γραμμής Mason-Dixon, η αφρόκρεμα επιτρεπόταν να πληρώνει άλλους ανθρώπους ώστε να πάρουν την θέση τους στο αιματοβαμμένο πεδίο μάχης. Καθώς ο πόλεμος συνεχιζόταν, οι φτωχοί λευκοί του Βορρά και του Νότου άρχισαν να αντιλαμβάνονται ότι οι πλούσιοι ξεκίνησαν το πόλεμο αλλά οι φτωχοί πέθαιναν.

Είμαι απλά ένας φτωχός λευκός γαμημένος πουτάνας γιος. Κανείς δεν νοιάζεται για μένα.

Μετρώντας πάνω από 650.000 θανάτους, το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου σταδιακά έφερε ελευθερία στους Αφροαμερικανούς. Μετά τον πόλεμο όμως, οι πρώην σκλάβοι έμειναν να ζουν και να πεθαίνουν σε έναν κόσμο δημιουργημένο από τους Βόρειους που δεν νοιάζονταν πια και από τους Νότιους που απεχθάνονταν την ύπαρξή τους. Οι φτωχοί λευκοί δεν τα πήγαιναν καλύτερα. Χωρίς γη, περιουσία ή ελπίδα για οικονομικά οφέλη, πολλοί ελεύθεροι μαύροι και λευκοί στρατιώτες που επέστρεψαν από τον πόλεμο για να γίνουν κολίγοι και βρήκαν τους εαυτούς τους να δουλεύουν δίπλα δίπλα, εξαρτώμενοι από τους πλούσιους γαιοκτήμονες.

πηγή:

https://kollectnews.org/2016/05/31/i-know-why-poor-whites-chant-trump-trump-trump-meros-1o/

Posted in: Uncategorized