Λ. Γκαλεάνι: το τέλος του αναρχισμού;

Posted on 27 Σεπτεμβρίου 2016

0


Λ. Γκαλεάνι: το τέλος του αναρχισμού;

από εκδ. αλληλεγγύη  23/09/2016 8:12 μμ.

Ο Γκαλεάνι δε μιλά για τη συνολικότητα του αγώνα σε αυτό το μικρό βιβλίο, αλλά μιλά για κάτι χωρίς το οποίο αυτή δε θα μπορέσει ποτέ να πραγ- ματωθεί. Μιλά για τον αναρχικό κομμουνισμό, αυτόν ο οποίος «σημαίνει ότι οι υλικές και ηθικές ανάγκες του καθενός ικανοποιούνται χωρίς κανέναν άλλο περιορισμό, πέρα από εκείνους που τίθενται από τη φύση» και ότι η συνεισφορά στην παραγωγή «θα πρέπει να δίνεται εθελοντικά από τον καθένα, σύμφωνα με την ικανότητα του και την κλίση του». Καθώς επίσης σημαίνει και την καταστροφή της κυβέρνησης σε όλες τις εκδηλώσεις της, η μη ύπαρξη εξουσίας σημαίνει την ελευθερία του αυτόνομου ατόμου, όλων των ατόμων, μέσα στην ελεύθερη κοινω- νία ( ή την απουσία κοινωνίας, σε όποιες μορφές κι αν μπορεί να γίνει αυτό). Αν και γίνονται υπαινιγμοί για τον αναρχικό κομμουνισμό σήμερα, οι συνέπειες του τι σηματοδοτεί αυτός, σπάνια αν όχι ποτέ, εμβαθύνονται από τους αναρχικούς, καθώς η αμεσότητα του αγώνα είναι αυτό που μας ενδιαφέρει και ο φόβος να ιχνογραφήσουμε ένα «σχέδιο της μελλοντικής κοινωνίας» μας τρομοκρατεί με την δήθεν ενοχή της επιβολής μοντέλου, και γι’ αυτό το λόγο εξουσίας. Σε απάντηση στη δήλωση του παλιού του συντρόφου Μερλίνο ότι αυτό που είναι σημαντικό στον αναρχισμό έχει απορροφηθεί από το σοσιαλισμό, ο Γκα- λεάνι επεξεργάζεται τη σαφή διάκριση ανάμεσα στον αναρχικό κομμουνισμό και το σοσιαλιστικό μοντέλο κολλεκτιβισμού. Ο κολλεκτιβισμός, η κοινή ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής που συνεπάγεται «από τον καθένα σύμφωνα με την ικανό- τητα του, στον καθένα ανάλογα με την εργασία του», βασίζεται σε μια αξιολόγηση του τελειωμένου προϊόντος, εκεί που ο αναρχικός κομμουνισμός σημαίνει πλήρη ικανοποίηση των αναγκών του ατόμου άσχετα από την αξία του προϊόντος. Σί- γουρα αυτό πρέπει να είναι ο θεμέλιος λίθος του «κόσμου χωρίς μεζούρα» στον οποίο συχνά αναφερόμαστε, κι όμως σπάνια εμβαθύνουμε. Αν το κάναμε, αυτό θα επηρέαζε τις επιλογές μας και θα εξαφάνιζε τις αμφιλεγόμενες «συμμαχίες». Επαναλαμβάνουμε σε αηδιαστικό βαθμό, ότι τα μέσα που χρησιμοποιούμε προε- τοιμάζουν τους στόχους που πετυχαίνουμε. Με την ίδια λογική οι στόχοι – που ας πούμε είναι το να βγούμε στο δρόμο της ελευθερίας, ο οποίος όπως είπαμε είναι απεριόριστος και ποτέ πραγματικά δεν «τελειώνει»- που επιθυμούμε θα πρέπει να επηρεάζουν τα μέσα που χρησιμοποιούμε και το να μη χάνουμε ποτέ από το οπτικό μας πεδίο τους τελευταίους, μπορεί να εμποδίσει μερικά ατυχή, αν όχι καταστροφικά, εγχειρήματα.

[…]Ζούμε σε καιρούς «κρίσης» και αυτό συχνά οδηγεί συντρό-
φους να ακολουθήσουν το αδιέξοδο του πραγματισμού και του συμβι-
βασμού, αγγίζοντας τα όρια του πολιτικού ρεαλισμού. Η αλαζονική άνο-
δος των ναζί, των σαδιστών μπάτσων ή οποιωνδήποτε άλλων εχθρών της
ελευθερίας μπορεί να οδηγήσει σε μια μονοδιάστατη στάση συμμαχίας
με εκείνους οι οποίοι ορίζουν τους εαυτούς τους με αντιπολιτευτικούς
όρους, χάνοντας έτσι από τα μάτια μας την επανάσταση, το μεγαλείο της
έλξης της και τις αντιξοότητες της δημιουργικής διάχυτης ανταρσίας και
επίθεσης.
Ο Γκαλεάνι αποκηρύσσει ολοκληρωτικά κάθε αγώνα για μερικές
κατακτήσεις ή μεταρρυθμίσεις, «τη σαβούρα της μπουρζουαζίας», την
οποία αυτή παραδίδει κάτω από την βίαιη πίεση των μαζών, κάνοντας
κάποιες «κενές παραχωρήσεις». Αν οι σοσιαλιστές σκοπεύουν στην κα-
τάκτηση του κοινοβουλίου (μολονότι όχι του Κράτους) ή τουλάχιστον
κάποιας μορφής διευθυντικών σωμάτων, η πιο διακαής επιθυμία του
αναρχικού –και όλων των «αποκλεισμένων»- είναι να δουν το κοινοβού-
λιο στις φλόγες ως κομμάτι της αυτοοργάνωσης της επίθεσης. «..Αντί για
την απλή παθητική κι ευγενική αντίσταση που τόσο θερμά συστήνουν
οι σοσιαλιστές, οι αναρχικοί προτιμούν το μποϋκοτάζ, το σαμποτάζ
και, για χάρη του ίδιου του αγώνα, τις άμεσες προσπάθειες για μερική
απαλλοτρίωση, ατομική ανταρσία κι εξέγερση». Προς τρόμο των σοσια-
λιστών.
Για τον Γκαλεάνι οι συνέπειες της αναρχικής αποχής «είναι πολύ
λιγότερο επιφανειακές από την νωθρή απάθεια που προσδίδεται σε
αυτή από τους σαρκαστικούς καριερίστες του «επιστημονικού σοσιαλι-
σμού». Απογυμνώνοντας το κράτος από τη συνταγματική απάτη με την
οποία παρουσιάζει τον εαυτό του, εκθέτει τον ουσιαστικό χαρακτήρα του
ως αντιπροσώπου, μαστροπού και αστυνόμου των κυρίαρχων τάξεων.
Στο όνομα ποιάς «μεγαλύτερης υπόθεσης» μπορεί κάποιος αναρχικός να
παραμερίσει αυτή την αυταπόδεικτη αλήθεια, αυτοκτονώντας ακαριαία,
υποβιβάζοντας το να είσαι αναρχικός σε κάποιος είδος ταυτότητας που
μπορεί να ταλαντεύεται κάτω από την πίεση της έλλειψης προοπτικής
και την δουλοπρεπή αρχή του «αναγκαίου κακού»;
Με απόσταση πάνω από έναν αιώνα, ο Γκαλεάνι μας θυμίζει ότι «ο αναρχισμός
απορρίπτει την εξουσία οποιασδήποτε μορφής: στην αρχή της αντιπροσώπευσης,
αντιπαραθέτει την άμεση και ανεξάρτητη δράση των ατόμων και των
μαζών. Στην εξισωτική και κοινοβουλευτική δράση, αντιπαραθέτει την
εξέγερση, την ανταρσία, τη γενική απεργία, την κοινωνική επανάσταση».
Για όποιον από μας το έχει ξεχάσει.[…]
 
ΠΗΓΉ:
 
Posted in: Uncategorized