ΟΙ ΔΥΟ ΤΡΟΠΟΙ ΘΕΑΣΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Posted on 29 Σεπτεμβρίου 2016

1


ΟΙ ΔΥΟ ΤΡΟΠΟΙ ΘΕΑΣΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

 

Του Νώντα Κούκα

Προς μια θεωρία της κοινωνικής συνείδησης

Δύο είναι οι τρόποι με τους οποίους διεκπεραιώνεται η επαφή του ατόμου με το περιβάλλον του: ο ψυχολογικός και ο μαθηματικός. Ο πρώτος είναι ο υλικός τρόπος, ο τρόπος με τον οποίο η συνείδηση εξελίσσεται χρονικά και λαμβάνει χώρα σε έναν χώρο που εισπράττουμε και βιώνουμε ως «πραγματικό». Ο δεύτερος τρόπος, ο μαθηματικός, είναι άχρονος, άκαμπτος και απόλυτος (πάντοτε 1+1 = 2) και φαίνεται να είναι άυλος και να ξεδιπλώνεται σε τόπο «φανταστικό» (βέβαια με τον εν λόγω τόπο φαίνεται να διατηρούμε κάπως μια «επαφή»). Για να το πούμε αλλιώς, στον πρώτο τρόπο αντιστοιχεί το «εγώ» μας ενώ στον δεύτερο ο Εαυτός.

Ειρήσθω εν παρόδω, δεν αναφερόμαστε καν στην εμπειρική θεώρηση των μαθηματικών, η οποία έτσι κι αλλιώς ανήκει πλέον οριστικά στο παρελθόν.

Ο τρόπος με τον οποίο βλέπουμε τον κόσμο, αντίθετα με ό,τι πιστεύει ο συνηθισμένος άνθρωπος, δεν είναι ούτε αμιγώς ψυχολογικός ούτε αμιγώς μαθηματικός. Η συνειδητότητα αποτελεί τόσο ψυχολογικό όσο και μαθηματικό τρόπο θέασης της «πραγματικότητας» και προκύπτει ως προϊόν (γινόμενο) από τον πολλαπλασιασμό της ψυχολογίας με τα μαθηματικά. Η συνειδητότητα αφορά στην αντίληψη του εαυτού μας και αναφέρεται στη σχέση αυτής της εαυτοαντίληψης με τον περιβάλλοντα χωρόχρονό της. Άρα, η συνειδητότητα – τόσο ως ετεροσυνειδητότητα και ως αυτοσυνειδητότητα – είναι χωρική και όχι χρονική. Αν θέλουμε να είμαστε ακόμη πιο ακριβείς, θα λέγαμε πως η συνείδηση, ως γενικός και αφηρημένος όρος που αναφέρεται στη συνειδητότητα, είναι «χωροειδής» και όχι «χρονοειδής».

Επειδή όμως ο χώρος και ο χρόνος τελούν σε αδιάσπαστη ενότητα, τουλάχιστον όσον αφορά στο οικείο, ορατό σύμπαν, η εαυτοσυνείδηση, η ετεροσυνείδηση και εν συνεχεία η συνειδητότητα και η αφηρημένη αναγωγή όλων αυτών, η συνείδηση δηλαδή, συνάπτουν αναγκαία σύνδεση μεταξύ τους. Κατά συνέπεια, η ιδέα που έχουμε για τον ίδιο μας τον εαυτό επηρεάζει (και άρα αλλοιώνει) την ιδέα που έχουμε τόσο για τους άλλους όσο και για τα υπόλοιπα στοιχεία που στελεχώνουν την ίδια τη δομή του κόσμου γύρω μας.

Υπό την επήρεια αυτής της αλλοίωσης ο κόσμος φαίνεται ότι κινείται (εξελίσσεται) μεν, όμως δεν διαλύεται εις τα εξ ων συνετέθη, άρα συνέχεται ταυτόχρονα από την ακινησία. Η «δύναμη» στην οποία οφείλεται αυτή η σταθερότητα της δομής ακούει στο όνομα «παράδοση». Ουσιαστικά τούτη η δύναμη, πέρα από τα ήθη και τα έθιμα, είναι η δύναμη της βαρύτητας που συγκροτεί το άτομο σε σταθερό (καντιανό) υποκείμενο. Κοντολογίς, η παράδοση είναι ταυτόσημη έννοια με την έννοια «ιδεολογία» και συνιστά τον εκ των προτέρων υποδοχέα μέσα στον οποίο επικάθονται οι ιστορικές κοινωνίες, έτσι όπως μέχρι τώρα τις γνωρίσαμε.

 

πηγή:

 

https://iamarevi.wordpress.com/2014/07/28/%CE%BF%CE%B9-%CE%B4%CF%85%CE%BF-%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9-%CE%B8%CE%B5%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%83-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%BF%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%85/

Posted in: Uncategorized