ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ

Posted on 29 Σεπτεμβρίου 2016

1


ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ

 

Του Νώντα Κούκα

Από την ατομική συνείδηση στην κοινωνική συνείδηση

Ο σύνδεσμος του «εγώ» που κατοικοεδρεύει στο εδώ και τώρα, και του Εαυτού που είναι ενθρονισμένος στο εκεί και πάντα, μπορεί να θεωρείται από όλους μας τόσο αυτονόητος, όμως κάθε άλλο παρά έτσι είναι. Διότι η γέφυρα του εγώ με τον Εαυτό συνιστά ένα άλμα της ατομικής συνείδησης προς την κοινωνική συνείδηση. Τα εγώ μπορούν να αθροίζονται μαζικά και οριζόντια. Όμως μονάχα ο Εαυτός μπορεί να διαιρεθεί και να επιμεριστεί συμμετρικά. Ιδού λοιπόν πόθεν προκύπτει ο πολλαπλασιασμός του (μαζικού) εγώ με τον (επιμεριστικό) ποιοτικό εαυτό, έτσι ώστε να εκδηλώνεται η συνειδητότητα του υποκειμένου και να ευοδώνεται η δι-επαφή του με το κοινωνικό περιβάλλον του.

Η απλή πρωτόλεια ατομική/υλική συνείδηση που προκύπτει από τη χημεία της βιολογίας, εξ αντικειμένου είναι άκρως περιορισμένη πληροφορία• στερείται εκπλήξεως και ουσιώδους νοήματος, καθώς μεταφέρει ένα μίζερο και μονοσήμαντο μήνυμα: επιβίωση για την επιβίωση.
Αντίθετα, το άλμα της κοινωνικής συνείδησης προϋποθέτει ανώτερη συμμετρική πληροφορία, καθώς τα μηνύματα που μεταφέρει είναι πληθυντικά, πολύσημα και έμπλεα εντροπίας. Χονδρικά μιλώντας, η σφηνοειδής πληροφορία της ατομικής/υλικής συνείδησης είναι βιοχημικής προέλευσης, ενώ η ευρύχωρη και άπλετη πληροφορία της κοινωνικής συνείδησης διαθέτει ενεργειακό χαρακτήρα ανοδικού προσανατολισμού.

Οπωσδήποτε η βαριά ύλη της γηγενούς πληροφορίας υποδουλώνει την αιθέρια ενέργεια (τη διάφανη ύλη) της εξωγενούς πληροφορίας. Η μέση συνείδηση του συνηθισμένου ανθρώπου δεν είναι παρά ένα αμάλγαμα του ψυχολογικού και του μαθηματικού τρόπου θέασης του κόσμου που τον περιβάλλει, με την πλάστιγγα όμως να γέρνει συντριπτικά υπέρ του πρώτου τρόπου. Έτσι λοιπόν, η εγωιστική συνείδηση επιβάλλεται κατά κράτος στην κοινωνική συνείδηση.

Ο ψυχολογικός τρόπος θέασης του κόσμου, μπορούμε να πούμε, γεννάει την ψευδαισθητική του ερμηνεία, δηλαδή την ίδια την ψευδή συνείδηση του εγωιστικού ατόμου. Τούτη η ψευδής συνείδηση, αυτή η ψευδαίσθηση του κόσμου, επιβάλλεται ως «κοινή λογική» και «μέσος νους» και παγιώνεται εντέλει ως αδήριτη ιδεολογία που συνθλίβει ανελέητα τον λόγο, το συναίσθημα και τη φαντασία του ανθρώπου. Συνέπεια αυτής της αβαρίας είναι ο σταδιακός εκφυλισμός και η τελική ύπνωση της κοινωνικής συνείδησης. Η αστική τάξη, και το οικονομικοκοινωνικό σύστημα που επέβαλε, βασίστηκε κυριολεκτικά στον εξανδραποδισμό της γνήσιας κοινωνικής συνείδησης και στην πλέρια ανάδειξη της ολοκληρωτικά εξωραϊσμένης και εξιδανικευμένης ψευδαίσθησης και της ψευδούς συνείδησης.

Από την ψευδή συνείδηση στην ταξική συνείδηση

Η πρώτη, η κοινωνική συνείδηση, επιθυμεί την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Η δεύτερη, η επιστημονικά μεταμφιεσμένη ψευδής συνείδηση, συσκοτίζει την αλήθεια και βαπτίζει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο «οικονομική κινητήρια δύναμη κοινωνικής εξέλιξης και ανάπτυξης», τόσο σε ατομικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο.

Η γνήσια κοινωνική συνείδηση, κατά συνέπεια, μεταφράζει (αλλά και προϋποθέτει) την ταξική συνείδηση. Η ψευδής συνείδηση, αντίθετα, παραφράζεται σε «εθνική συνείδηση». Δυστυχώς, όπως είπαμε, η κοινωνική συνείδηση δεν οικειώνεται καθόλου εύκολα από τον εγωιστικό άνθρωπο – τον μαζάνθρωπο. Απεναντίας, η ψευδής συνείδηση αποτελεί έξη του συνηθισμένου ανθρώπου σε βαθμό τέτοιο που δεν θα απέχαμε και πολύ από την αλήθεια, αν ισχυριζόμασταν πως η ψευδής συνείδηση χαρακτηρίζει φύσει και θέσει την «ηθική» συνείδηση του «λαού».

Αν και η ταξική συνείδηση έχει ποικιλοτρόπως παραποιηθεί και παρερμηνευτεί, παραμένει ωστόσο η βασική καταφυγή για την κοινωνική χειραφέτηση του ανθρώπου. Καταρχάς ο άνθρωπος οφείλει να συνειδητοποιήσει την πραγματική του θέση μέσα στο εκμεταλλευτικό σύστημα, τον ρόλο του στην παραγωγή και ακολούθως τον ιδεολογικό ρόλο που του υπαγορεύει αυτή η συγκεκριμένη του τοποθέτηση στις παραγωγικές σχέσεις που διέπουν την κοινωνία του. Οφείλει κοντολογίς να συνειδητοποιήσει την πραγματική του κατάσταση μέσα στην εκμεταλλευτική μηχανή του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, που τον κονιορτοποιεί.

Αλλά για την άρση της ψευδούς συνείδησης δεν αρκεί μόνο η διαπίστωση της ψευδαίσθησης μα και η προσπάθεια ανάταξής της. Με άλλα λόγια, προϋποθέτει την άρδην ανατροπή της ψυχολογίας του ατόμου που βασίζεται στην αυταπάτη και την εξαπάτηση της κοινωνικής κινητικότητας.

Συμπέρασμα: η κόντρα στην «κοινή λογική», η εναντίωση στα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις και η σύλληψη του «φανταστικού» ως τόσο πραγματικού όσο του λεγόμενου «πραγματικού», οδηγούν στην αλλαγή στάσης και συμπεριφοράς που τόσο πολύ χρειάζονται για τη μαθηματική θέαση του καθολικού Εαυτού της Επανάστασης. Μια Θέαση η οποία θα μας επιτρέψει να υπερβούμε τον σκόπελο της ψυχωτικής αποθέωσης που χαρακτηρίζει το σφηνοειδές εγώ του καπιταλισμού.

πηγή:

 

https://iamarevi.wordpress.com/2014/08/01/%CF%85%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CE%B5%CE%B4%CF%89-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CF%89%CF%81%CE%B1/

Posted in: Uncategorized