ΕΘΝΙΚΟΦΡΟΝΕΣ, ΡΑΤΣΙΣΤΕΣ, ΠΑΠΑΔΑΡΙΟ ΒΓΗΚΑΝΕ ΣΕΡΓΙΑΝΙ

Posted on 5 Ὀκτωβρίου 2016

0


ΕΘΝΙΚΟΦΡΟΝΕΣ, ΡΑΤΣΙΣΤΕΣ, ΠΑΠΑΔΑΡΙΟ ΒΓΗΚΑΝΕ ΣΕΡΓΙΑΝΙ

agiasmos

Κ.Μαραγκός για το Avantgarde

Οι πρόσφατες και καθόλου περιθωριακές ρατσιστικές κινητοποιήσεις σε Χίο καιΜυτιλήνη με απειλές κατά δημοσιογράφων και ξυλοδαρμούς πολιτών και εθελοντών που βρίσκονται στο πλευρό των προσφύγων, η ξενοφοβική υστερία γονέων σεΩραιόκαστρο και Φιλιππιάδα και η άρνησή τους στα προσφυγοπούλα να μαθητεύσουν ακόμα και στις απογευματινές ώρες στα δημοτικά σχολεία της περιοχής, η επίθεση ναζιστών σε αντιφασίστες διαδηλωτές στο Ρέθυμνο από κοινού με τα ΜΑΤ, το σκοταδιστικό παραλήρημα της Εκκλησίας και σύσσωμου του εθνικού κορμού για το Θρησκευτικά που κλιμακώθηκε (4/10) με το εμετικό και ανοιχτά αντικομμουνιστικόδιάγγελμα του Ιερώνυμου και οι σοβινιστικές κραυγές με αφορμή τις δηλώσεις του Ερντογάν για τη συνθήκη της Λοζάνης, δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια παρανοήσεων.

Aπό τη ξενοφοβική κινητοποίηση στη Χίο

Ο εσμός «πατρίς θρησκεία οικογένεια» και ξωπίσω του ο ναζίδικος υπόκοσμος ακονίζει τα μαχαίρια για τη συνολική του επαναφορά, έτοιμος να αρμέξει τη φθορά της «κρυφοκομμουνιστικής» κυβέρνησης Τσίπρα που συνεχίζει στο δρόμο των μνημονίων (όντως) και του «αφελληνισμού της χώρας».

Είναι προφανές ότι η θλιβερή κυβέρνηση των ορφανών του Κύρκου και του Μπερλίγκουερ, πέραν του ότι «εξαναγκάζεται» σύμφωνα με την προσφιλή αφήγηση των στελεχών του να εφαρμόζει μια πολιτική που υποτίθεται ότι διαφωνεί, δήθεν για να κατανείμει δικαιότερα τα βάρη της, αποτελεί ταυτόχρονα και μια εκκωφαντική ματαίωση κάθε είδους αναίμακτης ελπίδας της απανταχού αριστεράς που ήλπιζε να πείσει τους δυνάστες του λαού ότι είναι προς το συμφέρον τους να βρουν μια μέση λύση με τα θύματά τους.  Το ρεζίλι όμως της κυβέρνησης Τσίπρα και της καθεστωτικής μεταπολιτευτικής αριστεράς, στο κύκνειο άσμα της 40χρονης πορείας της, δίνει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία στις δυνάμεις της αστικής αντεπανάστασης να επανέλθουν στο τιμόνι συντρίβοντας ότι έχει απομείνει από την «αριστερή ηγεμονία» της μεταπολίτευσης. Με άλλα λόγια να επιβάλουν ένα ακόμα δυσμενέστερο ταξικό συσχετισμό σε μια στιγμή μάλιστα που η άκρα δεξιά στην Ευρώπη παίρνει το πάνω χέρι, που ο αριστερόστροφος εναλλακτισμός στα πλαίσια πάντα μιας χωρίς περιεχόμενο ανθρώπινης καπιταλιστικής διαχείρισης πνέει τα λοίσθια στην Λ. Αμερική και με μια αριστερά στην Ευρώπη που περιφέρει την ιδεολογική της ένδεια και την ανικανότητά της να σταματήσει τις μνημονιακές πολιτικές και το ξήλωμα του «προβληματικού» -για τις ανάγκες της καπιταλιστικής αναπαραγωγής- κράτους πρόνοιας. Μια αριστερά που εδώ και καιρό έχει ξεμείνει από όραμα και μπορούσε να επιβιώνει μόνο ως θεματοφύλακας της προηγούμενης καπιταλιστικής ισορροπίας (μεταπολεμικό κοινωνικό συμβόλαιο).

Τα εργαλεία της ακροδεξιάς επαναφοράς

Τα «εθνικά ζητήματα» αποτελούσαν πάντα το πεδίο που η άρχουσα τάξη συγκροτεί και αναπαράγει την ιδεολογική της ηγεμονία εξασφαλίζοντας τη συναίνεση των υποτελών τάξεων. Κάθε φορά αυτή η ηγεμονία πρέπει να επικαιροποιείται στην τρέχουσα συγκυρία βάζοντας στη θέση τους όσους αμφισβητούν ή σκέφτονται να αμφισβητήσουν το αφεντικό του έθνους. Για όσους αντιλαμβάνονται την ταξική πάλη στην καθολικότητά της και όχι μόνο στον ανταγωνισμό για την τιμή της εργατικής δύναμης, ο ιδεολογικός συσχετισμός είναι ο πιο σημαντικός παράγοντας στο πως ερμηνεύουν οι άνθρωποι και πάνω απ’ όλα οι από κάτω την πραγματικότητα που ζουν. Η ερμηνεία άλλωστε είναι και προϋπόθεση για το που θα κατευθυνθεί η αντίδρασή τους. Αν για τα δεινά τους φταίνε οι «ξένοι επικυρίαρχοι, οι εβραίοι, οι αριστεροί εθνομηδενιστές που διχάζουν το λαό και το έθνος, οι έμμισθοι του Σόρος που κουβαλάνε τους πρόσφυγες στην Ελλάδα  με απώτερο στόχο τον εξισλαμισμό της, αν τα σπίτια που θα χάσουν οι έλληνες στους πλειστηριασμούς που θα κάνουν τα ξένα fund’s καταλήξουν να στεγάζουν λαθροέποικους, και αν για τις ουρές στα νοσοκομεία ευθύνονται οι μετανάστες που έχουν στρατοπεδεύσει σε αυτά», τότε η αγανάκτηση από την «προδοτική» κυβέρνηση Τσίπρα δεν θα πάει αριστερά αλλά στον απόπατο της δεξιάς κανιβαλικής αντίδρασης.  Με την υπόλοιπη αριστερά μάλιστα κουρασμένη και χωρίς ένα διαφορετικό εναλλακτικό σχέδιο από αυτό που πρότεινε ο Σύριζα στις εποχές που ήταν ένα με τους αγανακτισμένους και υποσχόταν τα αναίμακτα σκισίματα των μνημονίων.

Φυσικά πίσω από τα εθνικορατσιστικά ουρλιαχτά στη Χίο, τη Λέσβο, τη Φιλιππιάδα, το Ωραιόκαστρο, το Ρέθυμνο και την αγωνία του ορθόδοξου ποιμνίου για το τι θα απογίνουν τα θρησκευτικά στα σχολεία, την «δίκαιη οργή για τις δηλώσεις Ερντογάν», και τις προετοιμασίες για εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα «κατά των κομμουνιστών του Σύριζα που θέλουν να μας αφελληνίσουν» δεν θα δει κανείς την αστική τάξη και τους επώνυμους εκπροσώπους της. Αυτοί απλά θα συμμερίζονται τον πόνο και τις ανησυχίες των πιστών που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της πατρίδος και θα καλούν σε ηρεμία και ενότητα, άσχετα αν κάτω από το τραπέζι ρίχνουν λάδι στη φωτιά με τα κιτρινοκάναλά τους και τα εκατοντάδες παράπλευρα sites να σπέρνουν αβέρτα εθνορατσιστικό μίσος ενάντια στους «βάρβαρους».  Εξάλλου η αστική τάξη δεν χρειάζεται να εκτίθεται ούτε με κραυγές, ούτε στο πεζοδρόμιο. Για κάθε βρωμοδουλειά υπάρχουν και οι καθ’ ύλην αρμόδιοι να την διαμοιράσουν στους χιλιάδες κρετίνους που επιζητούν εύκολες και γρήγορες λύσεις με το ελάχιστο πνευματικό κόστος, που σίγουρα δεν θα βάζουν σε δοκιμασία το «ένδοξο παρελθόν» και «τα ιερά και τα όσια των προγόνων μας». «Αυτά άλλωστε που συγκροτούν την ταυτότητά μας».  Σημασία έχει να διοχετευτεί η λαϊκή αγανάκτηση σε ένα στόχο και αφού ξεσπάσει να αποκρυσταλλωθεί σε μια νέα εθνική ενότητα στην οποία οι πρωταγωνιστές «αρμόδιοι» θα λάβουν τη θέση που τους αξίζει διώχνοντας με κλοτσιές τα «παράσιτα του μαρξιστικού παρακράτους».

Στο στόχαστρο οι «εχθροί του έθνους»…

Αν κανείς νομίζει ότι ο στόχος της εθνικόφρονης ηλιθιότητας που έχει βγει σεργιάνι είναι ο Φίλης και η κυβέρνηση είναι μακράν γελασμένος. Η Βαϊμάρη δεν ήταν ποτέ ο πραγματικός στόχος των ταγμάτων του «ανώτερου φυλετικού γονιδιώματος». Ο πραγματικός στόχος είναι οι μαχητές της απέναντι πλευράς. Οι αντίπαλοι του καθεστώτος, οι εχθροί της ταξικής εκμετάλλευσης των αφεντικών και του αστικού κράτους. Και ως φυσικά πρόσωπα αλλά και οι οργανώσεις τους και κάθε συλλογικότητα που λειτουργεί ανταγωνιστικά στην αστική κυριαρχία. Οι οπαδοί της ταξικής συμφιλίωσης θα τη γλιτώσουν με μερικές κλωτσιές αφού πρώτα ξεφτιλιστούν αναλαμβάνοντας σε ένδειξη καλής θέλησης να βάλουν ένα χεράκι στη «διάσωση της –αστικής- πατρίδας», υποσχόμενοι πάντα στους υποτελείς ότι αυτός είναι και ο μοναδικός  τρόπος να ανακουφιστούν, έστω όσο επιτρέπουν οι συνθήκες (τότε των Βερσαλλιών, τώρα του μνημονίου και γενικώς των διεθνών δεσμεύσεων).

Η τακτική του στρουθοκαμηλισμού δεν βοήθησε την αριστερά (πέραν της κεντροαριστεράς) να τη γλιτώσει, ούτε ικανοποίησε και τις ελπίδες της για μια ρεβάνς έναντι όσων «πρόδωσαν» τον αγώνα.  Η τακτική του σοσιαλφασισμού από το ΚΚΓερμανίας τη δεκαετία του 30, κατέληξε σε μια τραγωδία και στην γνωστή σφαγή που ακολούθησε και όχι στο ξεσκέπασμα της «φασιστικοποιημένης» σοσιαλδημοκρατίας, ούτε φυσικά μετά τον Χίτλερ ήρθε η σειρά του ΚΚΓ, αλλά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η ιστορική εξέλιξη πήρε άλλη τροπή απ’ αυτή που φαντάζονταν οι οπαδοί της νομοτέλειας και των ώριμων φρούτων. Οι εκκρεμότητες της ελληνικής παραδοσιακής αριστεράς με τον Αντρέα το 1989 δεν λύθηκαν με την παραπομπή του από κοινού με τη δεξιά και ο κόσμος τελικά δεν εγκατέλειψε το λαοπλάνο ΠΑΣΟΚ παρά τις αποκαλύψεις του σκανδάλου Κοσκωτά. Αντίθετα θεώρησε ακόμα μεγαλύτερο σκάνδαλο την ελεεινή αυτή σύμπραξη γεγονός που πληρώθηκε δεόντως με την αριστερά να παραμένει στα ποσοστά της, αφού στο ενδιάμεσο κόντεψε να διαλυθεί εντελώς.

Greek Parliament, begining of the new season, Athens, 6th of October, 2014 / Έναρξη νέας κοινοβουλευτικής περιόδου, Αθήνα, 6 Οκτωβρίου, 2014Κάλπικα διλήμματα;

Κι όμως ο Κουτσούμπας στη Βουλή εντοπίζει το όλο πρόβλημα στα «κάλπικα διλήμματα» του Φίλη: «Δεν μπορεί (ο Φίλης) να μιλά ανιστόρητα και απλουστευτικά, ενοχοποιώντας, για παράδειγμα, το σύνολο της Εκκλησίας, το σύνολο του λαϊκού κλήρου». Για να συμπληρώσει λίγο αργότερα: «Δε θα επιτρέψουμε, σας το λέμε, να στήσετε νέες κάλπικες διαχωριστικές γραμμές του στιλ είσαι με τον Φίλη εναντίον της Εκκλησίας ή είσαι με την Εκκλησία και με τον Ιερώνυμο». [ert.gr 28/9]

Μάλιστα. Το ΚΚΕ αρνείται τάχα μου να μπει σε διχαστικά ψευτοδιλήμματα. Υπεκφυγές της κακιάς ώρας. «Όσο για το ενδιαφέρον της κυβέρνησης και του υπουργού κ. Φίλη να καταργηθούν κάποιοι αναχρονισμοί στο σχολείο, όπως είναι ο τρόπος διδασκαλίας των Θρησκευτικών, εδώ η υποκρισία χτυπάει κόκκινο. Γιατί εξίσου αναχρονιστικό είναι μαθητές να κάνουν μάθημα σε παγκάκι, ελλείψει αιθουσών, όπως επίσης ένας εκπαιδευτικός να τα κάνει όλα, για να κρυφτούν κάτω από το χαλί οι τεράστιες ελλείψεις και τα κενά, που διατηρεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Μόνο που γι’ αυτούς τους αναχρονισμούς η κυβέρνηση δεν δείχνει το ανάλογο ενδιαφέρον».  (Σχόλιο του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ 23/9/16)  Σύμφωνα λοιπόν με το ΚΚΕ αυτοί οι «κάποιοι αναχρονισμοί» στο μάθημα των Θρησκευτικών δεν είναι της ώρας να καταργηθούν και κάθε τέτοια προσπάθεια είναι απλά μια υποκρισία. Εδώ το ΚΚΕ ενώ μας λέει ότι δεν είναι ούτε με τον Φίλη ούτε με την εκκλησία, τελικά καταλήγει επί του συγκεκριμένου να είναι με την εκκλησία.

ΔημοκρατίαΚαι ενώ προσπαθεί απεγνωσμένα να αποφύγει τα πυρά, ο Ιερώνυμος στην σύνοδο των παπάδων στις 4/10 δεν αφήνει κανένα περιθώριο υπεκφυγής υιοθετώντας στην εισήγησή του τα λόγια του μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ μαζί και τις αντικομουνιστικές απόψεις του:

«Γιά τό κεφάλαιο αὐτό θά δανεισθῶ τίς σκέψεις τοῦ ἀγαπητοῦ ἀδελφοῦ, τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφείμ «Τό πρόταγμα τοῦ λεγομένου χωρισμοῦ ἐπαναλαμβάνεται ἀπό προφανῶς ἀμοίρους Νομικῆς παιδείας, οἱ ὁποῖοι μέ ἐφαλτήριο τό λεγόμενο  «θράσος ἀγνοίας τους» θέτουν πρός κατεδάφιση ὅ,τι συνιστᾶ τό κράτος δικαίου πού ἐπί διακόσια χρόνια σχεδόν πύργωσε ὁ λαός μας μέ αἷμα καί ἱδρώτα.

Τά κόμματα τῆς ἀριστερᾶς μέ τή γνωστή φιλοσοφικοκοινωνική βιοκοσμοθεωρία τοῦ κομμουνιστικοῦ κοσμοειδώλου, ὅπως γνώρισε τόν χωρισμό αὐτό ὁ καταρρεύσας ὑπαρκτός σοσιαλισμός στό ἀνατολικό μπλόκ πού στήν οὐσία ἦταν διωγμός τῆς θρησκευτικῆς πίστεως, ἐλαύνονται ἀπό ἀποτυχημένα ἀθεϊστικά ἰδεολογήματα καί συναντῶται μέ τά ὑπόλοιπα κόμματα τοῦ νεοφιλελεύθερου χώρου κάτω ἀπό τίς ντιρεκτίβες τῆς Νέας Ἐποχῆς καί τῆς Νέας Τάξεως…

Μιλοῦν γιά χωρισμό Ἐκκλησίας καί Κράτους, διάβαζε Ἔθνους ἐπικαλούμενοι δῆθεν προοδευτικά συνθήματα. Οἱ ἀντιλήψεις ὅμως περί χωρισμοῦ εἶναι τοῦ περασμένου αἰώνα πού γεννήθηκαν κάτω ἀπό μισαλλόδοξο ἀντιθρησκευτικό καί ἀντικληρικαλιστικό λαϊκιστικό πνεῦμα, πού δέν συμβιβάζεται μέ τίς σημερινές κοινωνικές, πολιτειακές καί θρησκευτικές ἀντιλήψεις». [Εφ.Συν. 5/10/16]

Τι έχει να πει τώρα το ΚΚΕ που βρίσκεται ευθέως στο στόχαστρο της εκκλησιάς, που με τόσο σθένος έτρεξε να υπερασπίσει έναντι του Φίλη, για να αποφύγει προφανώς τις περιπέτειες μιας ακόμα αντιπαράθεσης που θα διατάρασε την αιώνια ηρεμία της ηγεσίας του;

Άρες μάρες και τουμπεκί ψιλοκομμένο

Ο Κουτσούμπας και κοντά ο Γλέζος κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν περί τίνος πρόκειται και μας λένε για τον παππού τους που ήταν κληρικός και πολέμησε στο ΕΑΜ. Με τις εξαιρέσεις επιχειρούν να διασκεδάσουν την πραγματικότητα και τον ρόλο της εκκλησίας ως πυλώνα της αστικής αντίδρασης και πνευματικό αρωγό της άρχουσας τάξης. Επ’ αυτού όμως θα επανέλθουμε αναλυτικά.

Η αλγεινή στάση της αριστεράς που προτιμά να αποφύγει για ακόμα μια φορά τη μάχη με την αντίδραση που χαλάει τον κόσμο και διαμορφώνει το συσχετισμό είναι εντυπωσιακή αν όχι ύποπτη. Ακόμα και αν ο Φίλης και η κυβέρνησή του σκέφτηκαν να βάλουν ένα αριστερό πρόσημο στην ελεεινή φαρέτρα τους, αυτό δεν σημαίνει ότι το ΚΚΕ και η υπόλοιπη αριστερά ξεχνάνε τις θέσεις τους για το διαχωρισμό κράτους εκκλησίας ή το αν η εκκλησία θα επιβάλει τη θέλησή της στο ωρολόγιο πρόγραμμα των σχολείων. Όπως μια ξεκάθαρη θέση ας πούμε θα έπρεπε να έχει για το σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ κάθε είδους ζευγαριών ανεξάρτητα αν το θέμα το φέρνει στη Βουλή ο ΓΑΠ, ο Τσίπρας,  ο Ολάντ  ή ο Ομπάμα. Το ποιος ανοίγει ένα θέμα για τους δικούς του λόγους (πιθανόν για να πουλήσει προοδευτικότητα, ίσως για να ψαρέψει ψήφους αν και έτσι μπορεί να χάνει περισσότερους) δεν δικαιολογεί την αλλαγή στάσης ή την υπεκφυγή για μια ξεκάθαρη θέση. Ο Κουτσούμπας όμως είναι αποκαλυπτικός στο πώς ιεραρχεί τα πράγματα: «Το ΚΚΕ ξεκάθαρα π.χ. θεωρεί ότι είναι ανάγκη και επίκαιρο ο χωρισμός της Εκκλησίας από το κράτος. Όμως, αυτό δεν μπορεί να οδηγεί τον υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων του ΣΥΡΙΖΑ να μιλά και ανιστόρητα και απλουστευτικά, ενοχοποιώντας, για παράδειγμα, το σύνολο της Εκκλησίας, το σύνολο του λαϊκού κλήρου». Μάλιστα! Το ΚΚΕ έχει μια πάγια θέση παντός καιρού αλλά αυτό δεν επιτρέπει στον καθένα να κάνει «ανιστόρητες προσεγγίσεις για την εκκλησία». Τρεις λαλούν και δύο χορεύουν. Το κυρίως έγινε δευτερεύων. Το πάγιο του διαχωρισμού μπορεί να περιμένει τη Δευτέρα παρουσία (μια «ανάγκη» είναι άλλωστε δεν θα χαλάσουμε και τις καρδιές μας) αλλά το άμεσο και φλέγων είναι τελικά οι δηλώσεις του Φίλη και μην τυχόν θιχτεί η εκκλησία. Άρες μάρες κουκουνάρες. Αυτό ακριβώς το απόσπασμα έγινε πρώτη είδηση στα κανάλια. «Να ακόμα και το ΚΚΕ απορρίπτει τα διχαστικά κηρύγματα του Φίλη». Ναι, ναι συντρόφια δεν φταίτε εσείς για το τι απομονώνουν τα κυρίαρχα media αλλά το μάτι το κλείσατε και το μήνυμα εδόθη.

Μήπως ήθελε κάτι άλλο να μας πει το ΚΚΕ; Ότι άνοιξε το θέμα άγαρμπα, ότι δεν είναι η ώρα να ξεκαθαριστεί το τοπίο με την εκκλησία, ότι προέχει η μάχη  με το μνημόνιο; Όχι βέβαια. Ποιο μνημόνιο; Ακόμα κι αυτό για το ΚΚΕ θα καταργηθεί όταν θα έχει χτιστεί ο σοσιαλισμός στην Ελλάδα. Άλλωστε τότε θα φύγει και από την ευρωζώνη. Ποίο είναι λοιπόν το θέμα: «Δε θα επιτρέψουμε, σας το λέμε, να στήσετε νέες κάλπικες διαχωριστικές γραμμές». Είναι κάλπικη διαφορά μια ξεκάθαρη θέση στο ζήτημα. Είναι κάλπικη διαφορά να κοντράρει η αριστερά τα ουρλιαχτά της ακροδεξιάς που σηκώνει κεφάλι και στήνει συσχετισμό. Και τι προτείνει ο γγ του ΚΚΕ. Να βάλουμε στην άκρη τα διχαστικά και να ασχοληθούμε με τα κύρια: «Γι’ αυτό δίνουμε βάρος στην ουσία. Γιατί για μας εξίσου και μεγαλύτερος αναχρονισμός είναι τα παιδιά μας να κάνουν μάθημα σε ακατάλληλες αίθουσες, ένας εκπαιδευτικός να κάνει δυο και τρία μαθήματα εκτός της ειδικότητάς του και όλα όσα είπαμε τα υπόλοιπα στην πρωτολογία μας για πάνω από μισή ώρα και κάνατε πως δεν τα ακούσατε». Εμ βέβαια με αυτά δεν θα διαφωνήσει ούτε ο φασίστας της γειτονιάς μας. Ο οικονομισμός της αριστεράς και του ΚΚΕ σε όλο του το μεγαλείο. Όσο για την αποφυγή του διχασμού, είναι αυτό που θέλει η εκκλησία και η άρχουσα τάξη. Να μείνει ο λαός υπό την σκέπη της, το έθνος ενωμένο μακριά από ταξικές αντιπαραθέσεις και εμφύλιες διενέξεις.

Ταξική πάλη χωρίς ιδεολογικό φορτίο;

Αυτό που ξεχνάνε όσοι σκέφτονται όπως ο Κουτσούμπας είναι ότι η αντίδραση έχει δώσει ήδη τις εξηγήσεις της για τις ακατάλληλες αίθουσες και την υποβάθμιση της παιδείας: Οι μετανάστες  που μολύνουν τα σχολεία και η ηθική κατάπτωση που έχει επιβάλει στη χώρα η μαρξιστική αθεϊστική αριστερά που τώρα λειτουργεί ως πράκτορας των εβραϊκών συμφερόντων που θέλουν να εξισλαμίσουν τη χώρα.  Η αριστερά του οικονομισμού νομίζει ότι ο αγώνας για τις αίθουσες και τις ειδικότητες είναι το προνομιακό της πεδίο για να συνεχιστεί ο αγώνας, υποτιμώντας το ιδεολογικό φορτίο που καθορίζει τελικά το τι αγώνας θα είναι αυτός και σε ποιανού κεφάλι θα σκάσει η λαϊκή οργή. Η αριστερά συνήθιζε για δεκαετίες να δίνει τις μάχες για τις αίθουσες και τις ειδικότητες έχοντας εξασφαλισμένο ένα ιδεολογικό συσχετισμό από τα καύσιμα του 1917 για να μην πούμε και του 1789. Σήμερα αυτά τα καύσιμα έχουν εξαντληθεί. Η αστική αντεπανάσταση πλέον επανέρχεται ψωνίζοντας από τις δυνάμεις του σκοταδισμού και ενσωματώνοντας στις γραμμές της κάθε εχθρό του ορθού λόγου. Οι αγώνες για το μεροκάματο και την επιβίωση σε συνθήκες ιδεολογικής επικράτησης παρανοϊκών τύπου Σώρρας, δεν αφήνει ζωτικό χώρο στην αριστερά, ούτε σε αγώνες με ταξικό πρόσημο.  Όποιος θέλει αγώνες για τα δήθεν προνομιακά ζητήματα (μισθός, συντάξεις, φόροι, μνημόνια, αίθουσες κλπ) θα πρέπει να ανακτήσει το χαμένο ιδεολογικό έδαφος που χωρίς αντίσταση έχει ήδη καταλάβει ο αντίπαλος βάζοντας μάλιστα μπροστά ότι πιο σάπιο διαθέτει. Η βλακεία είναι ανίκητη λένε όσοι γνωρίζουν. Αν η αριστερά θέλει να επανέλθει θα χρειαστεί να δώσει τη μάχη της δικής της αναγέννησης και όχι να αποφεύγει συστηματικά την ιδεολογική μάχη δήθεν για να μην διχαστεί το κοινωνικό υποκείμενο από «κάλπικα διλήμματα».

Το γεγονός ότι η αριστερά δεν αντιδρά εξαγριώνει ακόμα περισσότερο τον αντίπαλο και αυτό φάνηκε στο χθεσινό μανιφέστο του Ιερώνυμου με καθαρά πλέον αντικομμουνιστικό περιεχόμενο και με απειλές ότι δεν θα επιτρέψει κανένα διαχωρισμό κράτους εκκλησίας.

Καμία ανοχή στα εθνορατσιστικά κηρύγματα μίσους

Η μάχη αυτή δεν είναι κάλπικη. Δεν είναι μια μάχη για να πέσουμε στην αγκαλιά του Σύριζα. Ο Τσίπρας είναι σίγουρο ότι θα τα μαζέψει. Το επιτελείο αυτό είναι συνηθισμένο άλλωστε να εξαγγέλλει διάφορα για να δικαιολογεί την ύπαρξή του και μετά να το βάζει στα πόδια κλαίγοντας για τις δυσμενείς συνθήκες. Όπως τα τουμπάρανε με το δημοψήφισμα θα κάνουν και με τα θρησκευτικά και με οτιδήποτε η πραγματική εξουσία της χώρας απαιτεί από τα κυβερνητικά της τσιράκια που έτυχε να εκλέξει η κάλπη. Για την αριστερά που θέλει να δώσει τη μάχη, για τον κόσμο της που νιώθει ότι γύρω από τη μαυρίλα στήνεται ο νέος συσχετισμός και οι όροι διαδοχής του Συριζα, δεν είναι ώρα για εφησυχασμούς.

Σήμερα το παπαδαριό και το νεοχιταριό ετοιμάζει την ολική του επαναφορά, επαναλαμβάνοντας την έξοδο του 2011 (προδότες, Τζέφρι, παρελάσεις, Παντελεήμονες, πάνω πλατείες). Οι ψεκασμένοι σήμερα βρίσκουν την εκπροσώπησή τους σε έναν κοινό απατεώνα (Αρτέμης Σώρρας) αλλά και σε πολλούς ακόμα που υπόσχονται νέα μεγαλεία για το έθνος αφού πρώτα απαλλαχτεί από τα μιάσματα.  Η ΧΑ εμφανίζεται σταθερά στην τρίτη θέση με 8% και ήδη οργανώνει τα πογκρόμ της στην επαρχεία. Το 2011 η εθνική έξαρση έφερε τον τεχνοκράτη Παπαδήμο στη θέση του «Τζέφρι» όπως απαιτούσε η πάνω πλατεία και λίγο αργότερα ανάστησε τη ΝΔ υπό τον Α. Σαμαρά και τους νεοναζιστές από το 0,2 στο 7%.

Το κίνημα του 2010-11 έδωσε τα τελευταία του ρέστα το Φλεβάρη του 2012 και έκτοτε αποσύρθηκε από τους δρόμους για όσους μπορούν ακόμα να διατηρούν τη μνήμη τους σε ανεκτά επίπεδα. Η «ελπίδα» ανατέθηκε στις κάλπες γεγονός που ήρθε κουτί στις θεσμικές επιδιώξεις του Συριζα. Όσες ανεμικές φορές ξαναβγήκε ο κόσμος στο δρόμο από το Φλεβάρη του 2012 βγήκε είτε για να σπρώξει το Σύριζα πριν την εκλογική του νίκη, είτε για να τον στηρίξει στη διαπραγμάτευση ελπίζοντας ότι κάτι θα δώσουν οι δανειστές. Όλα αυτά μέχρι τον δημοψήφισμα. Η κινηματική άμπωτις μετά τον 2012 δεν οφείλεται στις αυταπάτες για το Σύριζα αλλά στην αδυναμία του κινήματος να νικήσει στο πεζοδρόμιο. Ο Σύριζα άλλωστε ήρθε να διαχειριστεί αυτή την αδυναμία.  Ένας ακόμα λόγος, πέραν της ανικανότητας της υπάρχουσας αριστεράς να κλιμακώσει τη σύγκρουση, είναι και η συγκρότηση του αντίπαλου στρατοπέδου με την εθνικορατσιστική αντιεξέγερση του 2011. Αν και επρόκειτο για την άμυνα της αστικής αντεπανάστασης, η κινητοποίηση της μικροαστικής πλέμπας αποκάλυψε το εύρος των εφεδρειών που διαθέτει, αναδύοντας παράπλευρα από την μπόχα της υποπροϊόντα όπως αυτά της ΧΑ που διεκδίκησαν για τον εαυτό τους μια άλλη μοιρασιά στην πολυκατοικία των νικητών του εμφυλίου πολέμου.

Αυτό ακριβώς το στρατόπεδο καθορίζει πλέον την ατζέντα. Τα κανάλια για τους δικούς τους λόγους την προβάλουν ως πρώτη είδηση για να συνδράμουν τον δικό τους αγώνα ενάντια στην «μπολσεβικοποίηση των ΜΜΕ». Το κεφάλαιο στήνει τις συμμαχίες του με το διάολο και τη γιαγιά του. Στο μαύρο μέτωπο όλοι χωράνε. Από την εμπειρία του 2011 αλλά και με όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη, του Βίσεγκραντ, της Λεπέν, της Εναλλακτικής για τη Γερμανία, ξέρουμε ήδη και τι θα γεννήσει.

Αυτό καθορίζει και τη γραμμή άμυνας του κινήματος που νιώθει ότι βάλλεται αλλά αδυνατεί να μαζέψει τα συντρίμμια του, ενώ οι οργανωμένες του ηγεσίες του λένε ότι ο (αντιμνημονιακός) αγώνας συνεχίζεται, πάντως όχι εκεί που στήνεται ο νέος συσχετισμός αλλά εκεί που έχει ήδη χαθεί (αντιμνημόνιο). Και για να μην διχαστεί ο λαός να κάνουμε και τους κινέζους όταν ακούμε για πρόσφυγες, Λωζάνες, θρησκευτικά και εκκλησίες.

Θα το πούμε για ακόμα μια φορά: Ο λαός έχει πλέον αποδεχτεί το μνημόνιο ως τη νέα κανονικότητα. Η μάχη αυτή δυστυχώς χάθηκε στο δρόμο το 2012 και στη ματαίωση της πρώτης φοράς αριστεράς τον περσινό Αύγουστο. Βεβαίως το μνημόνιο παραμένει εδώ, στο βαθμό όμως που δεν πιστεύει ο «λαός» ότι μπορεί να φύγει από δω, τότε η λύση βρίσκεται στον κανιβαλισμό και τη μεταφυσική ή σε ένα μείγμα από δαύτα. Ο κανιβαλισμός προϋποθέτει και μια νομιμοποιητική συνθήκη. Έναν κοινά αποδεκτό αποδιοπομπαίο τράγο.  Οι «λαθρομετανάστες, ο εξισλαμισμός της χώρας και οι αθεϊστές αριστεροί» προσφέρονται επ’ αυτού. Άλλωστε είναι και «κατ’ επάγγελμα προδότες ακόμα και των δικών τους ιδεών». «Ανήθικα πλάσματα που πληρώνονται από το Σώρος και στήνουν ΜΚΟ για να ξεπλένουν τις χρηματοδοτήσεις τους». Εντάξει η ΜΚΟ της αρχιεπισκοπής μπορεί να υπεξαίρεσε 5 εκ (επιχορήγηση από τον κρατικό προϋπολογισμό) για δήθεν κοτόπουλα στο Ιράκ αλλά αυτό το ξεχνάμε.

Όμως αυτό δεν φτάνει. Ο κανίβαλος χρειάζεται και ένα όραμα. Μια επερχόμενη χρυσή χιλιετία. Κάποτε ένα 3ο Ράιχ τώρα μια μεγάλη γονιδιακά καθαρή Ελλάδα που θα αποκαταστήσει τη φυλετική της καθαρότητα, που θα υπερασπιστεί την ορθόδοξη ταυτότητά της, που θα τσακίσει τα εθνικομηδενιστικά μιάσματα, που θα βρει τις ρίζες της στην ένδοξη αρχαία Ελλάδας, που θα βρει το χαμένο θησαυρό του 600 δις που είναι κρυμμένος σε κάποια Τράπεζα της Ανατολής κάπου στη χαμένη Ατλαντίδα, και ένα θησαυρό 115 τρις $ (απίστευτα πράγματα αν σκεφτεί κανείς ότι 70 τρις είναι το παγκόσμιο ΑΕΠ) που είναι η περιουσία των «ελλήνων ιθαγενών» και βρίσκεται κρυμμένη σε καμία 10 τράπεζες (μόνο 52 τρις είναι στην Εθνική) σύμφωνα με τους ψεκασμένους του Σώρρας.

Για ακόμα μια φορά η αριστερά παρακολουθεί αμήχανη τις εξελίξεις ψελλίζοντας κάτι για αποπροσανατολιστικά διλήμματα. Ακόμα μια προβοκάτσια που δεν την αφήνει να ολοκληρώσει την αιώνια λαϊκή ζύμωση. Είναι προφανές ότι αυτή η αριστερά δεν μπορεί να λειτουργήσει σε έκτακτες συνθήκες. Όταν ο αντίπαλος κάνει ελιγμούς το ρίχνει στις κλάψες. Διαμαρτύρεται για την ατζέντα, για κάλπικα διλήμματα, λες και τα διλήμματα μπορεί να τα βάζει μόνο αυτή.  Στην πραγματικότητα κλαίγεται γιατί δεν αντέχει τη μάχη. Συνιθισμένοι στα εύκολα και τις κλάψες για τη φτώχεια, το ΦΠΑ, τον ΕΝΦΙΑ, τα επικουρικά και το ΕΚΑΣ που όλους τους ενώνουν, δεν μπαίνει καν στον κόπο να συγκρουστεί με τον ιδεολογικό πυρήνα της αντίδρασης με τα ιερά και τα όσια που συγκροτούν την αστική ηγεμονία, με αυτό που λέγεται κοινή γνώμη. Στις κόκκινες γραμμές που βάζει η αστική αντίδραση μόκο. Αυτό είναι και το αντάλλαγμα για να περιφέρεται αυτή η αριστερά στα αστικά σαλόνια παριστάνοντας ενίοτε τον σοβαρό συνομιλητή του συστήματος, που μένει σταθερός στις απόψεις του, σαν το ΚΚΕ, χωρίς όμως να απειλεί κανέναν.

Αλλά τι συζητάμε τώρα. Βλέπει κανείς καμιά ανησυχία στα κοιμισμένα επιτελεία του ΚΚΕ, της ΛΑΕ ή της Ανταρσύα; Καμία. Ουδέν πρόβλημα λοιπόν. Ας συνεχίσουμε να ασχολούμαστε με τα κενά στα σχολεία, το ξεχείλωμα των αναθέσεων και τις αίθουσες που λείπουν. Μην χαλάσει και η ρουτίνα των συνδικαλισταράδων μας και πάθουν κανένα υπαρξιακό.

Για τον κόσμο όμως που έχει βαρεθεί τις δικαιολογίες και τις υπεκφυγές, η μάχη πρέπει να δοθεί. Ακόμα κι αν τα μέσα που διαθέτουμε είναι τα ελάχιστα. Θα δοθεί στο αντιφασιστικό μέτωπο, στη μάχη ενάντια στον κανιβαλισμό της μικροαστικής απόγνωσης, στη μάχη ενάντια στον σκοταδισμό του παπαδαριού χωρίς βήμα πίσω, στις μάχη ενάντια στο σωβινιστικό δηλητήριο. Ενάντια σε κάθε εθνική ενότητα με τα αφεντικά. Για την όξυνση του ταξικού ανταγωνισμού και την υπεράσπιση της κομμουνιστικής μας ταυτότητας ενάντια σε όλα τα κοπρόσκυλα που μας σημαδεύουν.  Όσοι τώρα από τα ρετάλια της ημιθανούς μεταπολιτευτικής αριστεράς νομίζουν ότι θα συνεχίσουν να παριστάνουν τους κινέζους καλά θα κάνουν να συνέλθουν το γρηγορότερο δυνατόν. Ο Ιερώνυμος τους έχει βάλει ήδη στο κάδρο. Τι θα κάνουν τώρα; Θα πολεμήσουν ή θα ψάχνουν τους ΕΑΜικούς ιεράρχες για να τους σώσουν;

sort link: http://wp.me/pryYN-2Jz

Posted in: Uncategorized