Silver Alert

Posted on 14 Ὀκτωβρίου 2016

0


Silver Alert

 

Από την Άννα Γκίκα

Η έννοια της ενσάρκωσης αφορά στην πραγμάτωση της πρό- θέσης ενός αρχικού κάτι. Ο ταυτοχρονισμός άυλου και απόλυτα υλικού εκδηλώνουν το φαινόμενο της Ζωής : Η κάθε νέα μορφή σαρκώνει και φέρει εντός της την αρχική πρόθεση/ Ιδέα.. Υπό αυτό το πρίσμα, το ανθρώπινο άτομο που καλείται να εκδηλωθεί/ ζήσει, χρειάζεται να αφεθεί ελεύθερο προκειμένου να «ανθήσει» ως μοναδικό φαινόμενο βάσει της Ιδέας που ενσαρκώνεται σε αυτό.            Προκειμένου την εκδήλωση αυτού του φαινομένου ωστόσο, η ανθρώπινη συνθήκη επιβάλλει την ένωση δύο γεννητικών κυττάρων, καθιστώντας εξ αρχής τα ανθρώπινα σώματα ιστορικά: Η ανθρωπινότητα ως κληρονομιά της πληροφορίας του είδους, υψώνοντας το δέντρο της εξέλιξης, του βιολογικού ριζώματος και κάποιων συγκεκριμένων μορφικών χαρακτηριστικών, αποτελούν μια πρώτη έκπτωση αυτού του αρχικού κάτι, θεμελιώνοντας την δυνατότητα κατάρρευσης του ταυτοχρονισμού Ιδέας /Σάρκωσης.            Εντός κοινωνικού πεδίου δράσης, μεταξύ «σποράς»/πρόθεσης, (πράξη που λαμβάνει χώρα σε χρόνο παρελθόντα) και άνθησης / «σάρκωσης» (πράξη που αφορά στο εκδηλωμένο παρόν), παρεισφρύει η έννοια της «καλλιέργειας»: Κατά τη νηπιακή ηλικία ως διαδικασία ανθρωποποίησης και στη συνέχεια ως συσσωμάτωση/ συνένωση και εντέλει κοινωνικοποίηση. Δύναμη οργάνωσης, συστηματοποίησης, προστασίας, και χειραγώγησης, η «καλλιέργεια» επιτρέπει στον καλλιεργητή μια εποπτική γωνία θέασης τέτοια, που καταφέρνει τον απο ταυτοχρονισμό της αρχικής ιδέας/ πρόθεσης με την ενσάρκωση, και την αντικατάστασή του με τον εκσυγχρονισμό/ προσαρμογή της ιδέας στην ύλη. Καθοριστική είναι η δράση της καλλιέργειας κατά την παιδική, εκπαιδευτική ηλικία, στη διάρκεια της οποίας πραγματοποιείται η ανάπτυξη τρόπων του νου, έως την ανάδυση του κοινού νου, προκειμένου τον εμβολιασμό/ μεταμόσχευση της φαντασίας με νοοτροπία, και του δημιουργικού, ελεύθερου παιχνιδιού με προοπτική εργασίας, ανταγωνισμό, επιτυχία, αποτυχία, συστήματος κανόνων και διοίκησης.            Φτάνοντας στην εφηβεία έχει ήδη επιτευχθεί η μετατροπή της σχέσης ατόμου/ φυσικού κόσμου, από πεδίο ανεξάρτητων μεταβλητών σε έναν πλαισιωμένο καμβά, πάνω στον οποίο απεικονίζονται συμβάσεις και ανάγκες που η κυρίαρχη αφήγηση θέτει, προκειμένου τη συντήρησή της, και το άτομο καλείται να αποδεχτεί, συμμετέχοντας ενεργά: Η ιστορική σύνδεση, η κανονικότητα και οι κοινωνικοί ρόλοι.            Κατά την ενηλικίωση, έχοντας υιοθετήσει ένα ρόλο ένταξης του και έχοντας (ενσωματώσει και) ενσωματωθεί εντός της παγιωμένης αλληλεξάρτησης μεταξύ παρελθόντος παρόντος και μέλλοντος, το ανθρώπινο άτομο μοιάζει να αγνοεί εκείνο το αρχικό κάτι το οποίο σαρκώνει, και   λειτουργεί ανεξάρτητα από αυτό, συσσωρεύοντας όλο και περισσότερη ύλη, απομακρυνόμενο όλο και περισσότερο από την Ιδέα.            Στη μέση ηλικία διαφαίνεται ξεκάθαρα η ροή / ιστορία μιας ανθρώπινης πορείας: οι κινήσεις του παρελθόντος προ- βλέπουν το μέλλον ενώ τα ίδια τα σώματα ζουν σε μία διαρκεί επιτάχυνση : το στιγμιαίο παρόν υπερβαίνει τη συνείδηση που αδυνατεί να το εντυπώσει ως τέτοιο: Ο ταυτοχρονισμός, αν και πραγματικός, καθίσταται μη βιωματικός σε επίπεδο νόησης. Ωστόσο, σε επίπεδο ύλης, η τεχνολογία δύναται πλέον να τον απεικονίσει μέσω της ανάπτυξης τεχνολογιών επικοινωνίας, επιβάλλοντας κάθε μέρος του κόσμου να συμμετέχει με την παρουσία του όλο και περισσότερο στον κόσμο: Μετασχηματίζοντας τους συμμετέχοντες σε ολογραμμικά σημεία συγκέντρωσης πληροφορίας, εκδηλώνει την κεντρική πρόθεση της τάσης της ύλης προς το άυλο.            Κατά την αυγή της τρίτης και τελευταίας ηλικίας, η ανάκληση αναμνήσεων, απότοκο της ψευδαίσθησης ροής του ιστορικού χρόνου, εκδηλώνεται ως νοσταλγία ή μετάνοια και λιγότερο ως πρόβλεψη προκειμένου το σχεδιασμό μελλοντικών πράξεων/απολαβών, καθώς το μέλλον αφορά σε ένα οριστικό πέρασμα: Το απόλυτα προβλέψιμο αν και αχαρτογράφητο άγνωστο: το θάνατο. Η Τρίτη ηλικία αφήνεται και αποσύρεται εν τω μέσω της φθοράς της, αντιμέτωπη με τη θνητότητα. Ποιος χρειάζεται εντέλει μια γερασμένη σάρκα;            Η αποσάρκωση εκδηλώνεται ως μία άλλοτε μακροχρόνια, άλλοτε σύντομη αλλά πάντως επίπονη και οδυνηρή διαδικασία, κατά την οποία το σώμα επιβραδύνει, αδρανοποιεί ή αναστέλλει λειτουργίες του. Στο επίπεδο της ύλης, η ασθένεια, ο πόνος, η αποχώρηση, κατευνάζουν την ύβρη, και λειτουργούν ως μετασχηματιστές της ύλης σε ενέργεια: έως την ταυτότητα Ιδέα/ Σάρκωση/ Αποσάρκωση/ Ιδέα.            Κι αν η μοναξιά μπορεί και επιβάλλεται κοινωνικά στη σάρκα, η εσωστρέφεια, ως αυτόβουλη αυτοσκόπηση, είναι σε θέση να φανερώσει εκ νέου το σχήμα Ιδέα, Σάρκωση, Ιδέα, ωθώντας στην ανάκτηση της δυναμικής του, απεγκλωβίζοντάς το από την αναπαράσταση του ιδεολογικού πλέγματος της κυρίαρχης αφήγησης, που το περιγράφει γραμμικά: Γέννηση (μία γνωστή και διακριτή στιγμή)- ζωή (μία γνωστή και διακριτή στο χώρο και το χρόνο πορεία)- θάνατος ( Το άγνωστο, φορτωμένο με πλήθος ερμηνειών και όρους δικαίωσης ή τιμωρίας).            Ποιος είναι λοιπόν αυτός που χρειάζεται μια γερασμένη σάρκα όταν δεν την χρειάζεται κανείς, αν όχι αυτό το πρώτο κάτι; Η Τρίτη ηλικία έχει λόγο, αν ιδωθεί όχι ως φθορά, εξαναγκασμένη αποχώρηση από τη δράση και απομόνωση από το εξωτερικό κοινωνικό περιβάλλον αλλά ως απελευθέρωση του ατόμου: Απελευθέρωση από την κοινωνική σύμβαση, απελευθέρωση από τη δυνατότητα επιλογής κοινωνικών ρόλων/ δράσεων, απελευθέρωση από την προσδοκία κοινωνικής καταξίωσης και μέλλοντος: Η Τρίτη ηλικία δεν αφορά πλέον στη συντήρηση ενός παγιωμένου συστήματος, δεν επιδέχεται «καλλιέργειας» και δεν αναμένεται να καρπίσει περαιτέρω. Η Απελευθέρωση από τον καλλιεργητή σηματοδοτεί την επαναπροσέγγιση της σχέσης μεταξύ σπόρου/ ανθού και τον ελεύθερο επαναπροσδιορισμό της εκδηλωμένης ύλης ως προς την αρχική πρόθεση.            Μπορεί λοιπόν η Τρίτη ηλικία να είναι η τελευταία ευκαιρία προς το άνοιγμα της συνείδησης, προκειμένου την αποκάλυψη του παράδοξου και ανοίκειου, εντός της απτής και συνηθισμένης «πραγματικότητας», έως την αναγνώριση ενός νέου περιεχόμενου κρυφού ως τα τώρα. Μπορεί η θολή όραση των γηρατειών να διαλύσει την ψευδαίσθηση, έως τη θέαση του μη ορατού και εκτός πεδίου σώματος : το άυλο συνεχές του κύματος. Είναι σε θέση η κουρασμένη σάρκα, να άρει την προκατάληψη της συνέχειας/ ροής/ ιστορίας, που βαραίνει τη συνείδησή, και να αντιτάξει μια θέαση στον ορίζοντα της οποίας δεν υπάρχει η απώλεια του θανάτου αλλά η Ιδέα /Σάρκωση, Αποσάρκωση/Ιδέα.            Όλα τα παραπάνω μπορούν να συμβούν σε μια στιγμή, όποια στιγμή : Εφόσον δεν είναι σύνδεση/ συνέχεια/ κίνηση, δεν υπάρχει επιστροφή αλλά Στάση, κι έτσι ποτέ δεν είναι αργά ή νωρίς αλλά πάντα ταυτόχρονα. «Ο αληθινός χρόνος άλλωστε ουδέποτε θα αποκαλύπτονταν στα ρολόγια»

 
πηγή:
 
Posted in: Uncategorized