ΣΥΡΙΑ

Posted on 20 Ὀκτωβρίου 2016

0


ΣΥΡΙΑ

 

Συρία 1. Η ρωσική (και η συριακή) αεροπορία προσφέρουν μια εκεχειρία λίγων ωρών στο ανατολικό Aleppo, με σκοπό όσοι άμαχοι αλλά και μάχιμοι θέλουν να αποχωρήσουν. Για τους άμαχους έστω – είναι ένας καλός ελιγμός για να συνεχίσουν οι βομβαρδισμοί και “αφού έμειναν ενώ μπορούσαν να φύγουν… ας πρόσεχαν… παράπλευρες απώλειες”. Αλλά για τους ένοπλους;

Μόσχα και Δαμασκός προσφέρουν δύο διαδρόμους φυγής των ενόπλων, με τα όπλα τους: μία προς το Idlib, και μία βόρεια. Σύμφωνα με δηλώσεις του Ερντογάν, συζήτησε την περασμένη Τρίτη (18/10) με τον Πούτιν τις λεπτομέρειες τις μετακίνησεις των ενόπλων της al-Nusra απ’ το Aleppo.
Eπιβεβαιώνεται η θέση μας, που την έχουμε καταθέσει γραπτά και εδώ και στο Sarajevo, ότι μέσα στο ευρύτερο deal μεταξύ Άγκυρας, Μόσχας, Δαμασκού και Τεχεράνης υπήρχε και μια κάποια διευθέτηση για το ζήτημα του Aleppo. Κατά την Tεχεράνη ήδη έχουν αποχωρήσει, με λεωφορεία, 2.000 άτομα, συμπεριλαμβανομένων 700 ενόπλων, προς Idlib μεριά…

Sergei Rudskoi
Συρία 2. Για την ενημέρωσή σας και μόνο (δεν θα τα βρείτε αλλού αυτά…) μεταφράζουμε ένα απόσπασμα απ’ την χθεσινή αγγλόφωνη ηλεκτρονική έκδοση της καθεστωτικής τουρκικής Hurriyet:
Σχολιάζοντας μια τηλεφωνική συνομιλία που είχε με τον Πούτιν στις 18 Οκτώβρη ο Ερντογάν είπε ότι οι δύο πλευρές συζήτησαν ένα consensus για την απομάκρυνση των μαχητών της al-Nusra απ’ την δεύτερη μεγαλύτερη συριακή πόλη.
“Αυτός [ο Πούτιν] είπε ότι απ’ τις 10.00 p.m. [στις 18/10] οι βομβαρδισμοί σταμάτησαν [στο Aleppo].Αυτοί [ο Πούτιν] απευθύνθηκαν σ’ εμάς για να πάρουμε την al-Nusra απ’ την πόλη. Δώσαμε τις κατάλληλες οδηγίες στους φίλους μας. Μιλήσαμε για ένα αποτελεσματικό consensus [με τον Πούτιν] έτσι ώστε να φύγει η al-Nusra απ’ το Aleppo, και να υπάρξει ειρήνη για τον κόσμο στην πόλη” είπε ο Ερντογάν στις 19 Οκτώβρη, στη διάρκεια της υποδοχής των ηγετών γειτονικών κρατών στην Άγκυρα.
Μια τουρκική προεδρική πηγή είπε στο κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolou ότι ο Πούτιν “συνεχάρει την Τουρκία για τις επιτυχίες της” εναντίον του isis στη συρία, μετά την κατάληψη της συμβολικά σημαντικής πόλης Dabiq από αντάρτες υποστηριζόμενους απ’ την Άγκυρα.
(Στη φωτογραφία είναι ο ρώσος στρατηγός Sergei Rudskoi. Πίσω του είναι ο χάρτης του Aleppo. Ο στρατηγός ανακοινώνει την σύντομη εκεχειρία στην πόλη. Που δεν ανήκει στη ρωσική ομοσπονδία, ούτε βρίσκεται κάπου εκεί γύρω…)

Συρία 3. Έχοντας ανοικτή την εξέλιξη αυτής της πρωτοβουλίας, που αν ευοδωθεί θα επιτρέψει στον συριακό στρατό και στους συμμάχους του να “καθαρίσουν” εύκολα το Aleppo (μια εντυπωσιακή επιτυχία αν συνυπολογίσει ότι οι οι αντιΆσαντ ένοπλοι εκεί είχαν την συστηματική υποστηρίξη τόσο της cia όσο και του ισραήλ), πρέπει να θυμήσουμε ότι την ίδια ώρα στον δυτικό πολιτισμένο κόσμο γίνονται διαπραγματεύσεις για καινούργιες κυρώσεις κατά της Μόσχας, για τα εγκλήματα πολέμου που έχει κάνει η αεροπορία της στο Aleppo. Θα είναι οξύμωρο, αλλά όχι και ασυνήθιστο στο προπαγανδιστικό σκέλος του υπό εξέλιξη 4ου παγκόσμιου πολέμου. Οι μεν θα ανεμίζουν τις (κουρελιασμένες) ανθρωπιστικές τους σημαίες, είστε εγκληματίες θα λένε· και οι δε θα ανεμίζουν την λήξη των εχθροπραξιών στο Aleppo, εξαιτίας της νίκης τους.
Διαλέγετε και παίρνετε.

Συρία 4. Λίγο βορειότερα, ίσως 10 χιλιόμετρα συν / πλην απ’ το ανατολικό Aleppo, ο τουρκικός στρατός (code name: free syrian army) έχει ανοίξει μέτωπο με τους κούρδους ένοπλους (sdf/ypg) του “θύλακα της Afrin”. Είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό στη διάρκεια της “επιχείρησης Ασπίδα του Ευφράτη”. Κατά τους κούρδους, κρατούν τις θέσεις τους και πρόκειται να προωθηθούν προς την al-Bab. Αλλά η κατάσταση στον χάρτη δείχνει διαφορετική. Καθώς ο isis υποχωρεί στην περιοχή, μάλλον ο τουρκικός στρατός / fsa παρά οι κούρδοι επωφελούνται· υπάρχει, άλλωστε, και ο συσχετισμός ισχύος.
Αν η σημερινή τάση συνεχιστεί τις επόμενες ημέρες, τότε σύντομα ο τουρκικός στρατός θα έχει σύνορα με τον συριακό (και τον ρωσικό και τον ιρανικό) βόρεια του Aleppo. Και, ας το επαναλάβουμε για πολλοστή φορά, ούτε απ’ την Δαμασκό ούτε απ’ την Μόσχα ούτε απ’ την Τεχεράνη δυσανασχετεί κανείς…. Τι να λέμε;

Συρία 5, με ιράκ. Καθώς ξεκίνησε η επιχείρηση ανακατάληψης της Μουσούλης (απ’ τον isis) μια φήμη πλανιέται στον αέρα. Ότι η αμερικάνοι θα επιτρέψουν στους ένοπλους της Μοσούλης να φύγουν (αν το θελήσουν) και να πάνε στη συρία. Ο γνωστός Robert Fisk φαίνεται να το πιστεύει.
Τεχνικά αυτό δεν είναι δύσκολο: η απόσταση μεταξύ των isisκρατούμενων περιοχών της συρίας και του θύλακα της Μοσούλης δεν είναι απαγορευτική· εάν, φυσικά, υπάρξουν οι σχετικές εγγυήσεις απ’ όσους διαθέτουν βομβαρδιστικά και πυροβολικό. Πολιτικά είναι κάτι παραπάνω από αδιανόητο. Το να αφεθούν “τρομοκράτες” να συνεχίσουν την δράση τους κάπου αλλού (απ’ το ιράκ στη συρία) είναι κάτι που δεν θα το αγόραζε ούτε ο πιο ηλίθιος αμερικάνος.
Το πραγματικό πρόβλημα με την Μοσούλη είναι εντελώς διαφορετικό. Πρώτον, δεν πρόκειται να πέσει καθόλου εύκολα: ο άμαχος πληθυσμός είναι με την μεριά του isis. Δεύτερον, και κυριότερο, εκτός απ’ τους χριστιανούς αμερικάνους οι υπόλοιποι επιτιθέμενοι είναι κυρίως σιΐτες (του ιράκ και του ιράν)· σε μια ιστορικά σουνιτική περιοχή. Οι υπόλοιποι είναι κούρδοι πεσμεργκά.
Γι’ αυτό και έχει ιδιαίτερη σημασία η συμμετοχή του τουρκικού στρατού στην επιχειρήση, κι ας διαφωνεί (στα λόγια) η κυβέρνηση (; ναι, υπάρχει και τέτοια!) της Βαγδάτης. Αν το ιράν δεν θέλει ένα φανερό μονοπώλιο στην περιοχή (και θα ήταν έξυπνο το να μην θέλει), η στρατιωτική παρουσία της Άγκυρας είναι μια εγγύηση ότι δεν θα γίνει μαζική μετακίνηση του σουνιτικού πληθυσμού της Μοσούλης. Και ότι αν η πόλη απελευθερωθεί απ’ τον isis θα βρεθεί μια συναινετική λύση υπό την επίβλεψη “εγγυητριών δυνάμεων”.
Για μια δεύτερη φορά, μετά το Aleppo, η Άγκυρα διεκδικεί (όχι αυθαίρετα) ρόλο “ρυθμιστή” – φροντίζοντας, φυσικά, και τα δικά της συμφέροντα. Αν, μετά απ’ αυτό, νομίζει κανείς ότι οι συνοριακοί “συναισθηματισμοί” του Ερντογάν είναι άκαιροι πολιτικά, δεν έχει ιδέα ούτε για την ιστορία ούτε για τις ιδεολογίες του τουρκικού κράτους.

Αθήνα, με ξόφαλτση συρία, τουρκία και ιράκ. Όποιος έχει όρεξη μπορεί, μετά απ’ αυτά, να τοποθετήσει τις πύρινες δηλώσεις διάφορων φλύαρων κεφαλών του ελληνικού καθεστώτος (μεταξύ των οποίων και ο πρόεδρος Πάκης) κατά της τουρκίας, μέσα στην γεωπολιτική συγκυρία τους. Όπως επίσης και τα “λάθη στη μετάφραση” πριν ελάχιστες ημέρες.
Πριν μιάμισυ δεκαετία ο “αραβικός κόσμος” γενικά και η συρία ειδικά ήταν, ακόμα, προνομιακός χώρος για την ελληνική εξωτερική / ιμπεριαλιστική πολιτική· επειδή, ακριβώς, ήταν ταμπού για την Άγκυρα. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει, και έχουν αλλάξει δραστικά. Η Αθήνα δεν μπορεί να κάνει τίποτα (εκτός από κατασκοπεία…) και κανείς δεν ζητάει την συνδρομή ή την μεσολάβησή της. Η Άγκυρα, αντίθετα, δείχνει να είναι με επιτυχία παρούσα, και μάλιστα μέσα από έναν κάθε άλλο παρά αμελητέο συνεταιρισμό (με την Μόσχα, την Τεχεράνη, κλπ).
Τι απομένει; Ο ελληνικός εθνικισμός / πατριωτισμός ψάχνει παρηγοριά στην αγκαλιά του Σίσι και του Τελ Αβίβ, και σκούζει ότι τον σφάζουν (οι συνηθισμένοι σφάκτες, οι “τούρκοι”).
Αλλά ποιος ασχολείται σοβαρά με την ελληνική περίπτωση; Κανείς… Τα σκουξίματα είναι για εσωτερική κατανάλωση· και διεθνώς προκαλούν όχι γέλια, καν και καν. Προκαλούν χασμουρητά.
 
πηγή:
 
Posted in: Uncategorized