Εθνική επέτειος 1.

Posted on 28 Ὀκτωβρίου 2016

0


Εθνική επέτειος 1.
 
 
 

 Διάφοροι σημειώνουν πότε πότε το από πρώτη ματιά «παράδοξο» να γιορτάζεται στην ελλάδα σαν «εθνική επέτειος» η αρχή της συμμετοχής του ελληνικού κράτους στον Β παγκόσμιο, και όχι το τέλος, η απελευθέρωση – οι γερμανοί έφυγαν απ’ την Αθήνα στις 12 Οκτώβρη του ’44.
Η παρατήρηση είναι σωστή, αλλά η αμηχανία ή η έλλειψη εξήγησης είναι ύποπτη. Γιορτάζεται η έναρξη του πολέμου επειδή έτσι γιορτάζεται το μυθοποιημένο «όχι» ενός φασιστικού καθεστώτος (του ελληνικού) απέναντι σε ένα άλλο φασιστικό καθεστώς (το ιταλικό). Αν η προς εορτασμό επέτειος ήταν η 12η Οκτώβρη, θα έπρεπε μαζί της να γιορταστεί και η πανηγυρική εμφάνιση του ε.α.μ. στους δρόμους της Αθήνας. Η 28η Οκτώβρη έχει ένα γεωπολιτικό «όχι». Η 12η Οκτώβρη έχει ένα κοινωνικό και πολιτικό no pasaran. Η 28η Οκτώβρη έχει έναν φασίστα δικτάτορα και το παλάτι. Η 12η Οκτώβρη έχει τον ανθό της τότε ελληνικής κοινωνίας, κομμουνιστές και μη.
Χρειάζεται τίποτα άλλο για να ξεκαθαριστεί ποια «επέτειο»ς θα μπορούσε να είναι «εθνική» και τι σημαίνει αυτό;

 

Εθνική επέτειος 2. Στη διάρκεια της κατοχής είχαν γίνει συγκεντρώσεις επετειακές στις 28 Οκτώβρη (του ‘41, του ’42 και του ’43 χωρίς να εμποδιστούν απ’ τους κατοχικούς). Υπήρχε ένα νόημα, εφόσον ο β παγκόσμιος ήταν ακόμα σε εξέλιξη και το τέλος του δεν φαινόταν ακόμα.
Την 4η φορά που γιορτάστηκε η ίδια επέτειος, αυτή τη φορά με πλήρη επισημότητα, ήταν το ’44. Με «παρέλαση» μπροστά απ’ τον πρωθυπουργό Γ. Παπαντρέου. Από εκείνο το χρονικό σημείο και μετά, με όσα μεσολάβησαν, η συγκεκριμένη επέτειος απέκτησε ένα σταθερό καθεστωτικό νόημα: «ζήτω στον φασίστα Μεταξά» (και το «όχι» του).
Η ερώτηση γιατί ένα φασιστικό καθεστώς (το ιταλικό) επιτέθηκε σε ένα άλλο φασιστικό (το ελληνικό) είναι έξω από κάθε συζήτηση. Δεν είναι «παράξενο» αυτό εάν θεωρήσει κανείς τον Β παγκόσμιο πόλεμο σαν ιδεολογικό, «δημοκράτες – εναντίον – φασιστών»;
Είναι. Αλλά βγάζοντας απ’ την συζήτηση αυτή την παραξενιά, βγαίνουν και πολλά άλλα. Όπως, για παράδειγμα, το γεγονός ότι το αγγλικό καθεστώς, είτε μιλάμε για τον Τσώρτσιλ είτε για τα ανάκτορα, δεν ήταν «αντιφασιστικό». Το αντίθετο. Υπάρχουν πολλά ντοκουμέντα που αποδεικνύουν ότι και το αγγλικό καθεστώς αντιμετώπιζε τον φασισμό ως ιδεολογία και πολιτική σα «σωστό εργαλείο» εναντίον του κομμουνισμού και των εργατών.
Ο πόλεμος δεν ήταν ιδεολογικός, παρά μόνο σε δεύτερο χρόνο. Ήταν ενδοκαπιταλιστική αναμέτρηση για γη, θάλασσα, αέρα, πετρέλαια, εμπόριο, κλπ.

 

Εθνική επέτειος 3. Η ρητή και ξεκάθαρη γεωπολιτική αγγλο-φιλία του ελληνικού φασιστικού καθεστώτος μόνο από πρώτη ματιά, λοιπόν, είναι αντιφατική με την ιδεολογική του συγγένεια με τους ιταλούς φασίστες και τους γερμανούς ναζί. Τόσο για τον τότε βασιλιά όσο και για τον φασίστα Μεταξά το πράγμα ήταν ξεκάθαρο. Μοιραζόταν με τους ομοϊδεάτες του στην ευρώπη τα πάντα (και κυρίως οτιδήποτε εναντίον των ελλήνων κομμουνιστών) αλλά τις γεωπολιτικές προσόδους τις προσδοκούσε απ’ την ηγεμονική «θαλάσσια δύναμη» της εποχής. Την αγγλία. Γιατί και το διεθνοποιημένο ελληνικό κεφάλαιο «θαλάσσιο» ήταν: οι εφοπλιστές.
Το περιβόητο «όχι» του φασίστα Μεταξά απέναντι στο τελεσίγραφο του φασίστα Μουσολίνι, όπως και ο προηγούμενος επιθετικός σχεδιασμός του φασίστα Μουσολίνι κατά του φασίστα Μεταξά, δεν ήταν (και δεν μπορούσε να είναι) «όχι στον φασισμό». Η αριστερά, ηττημένη στον εμφύλιο, προσπάθησε επί χρόνια να υποστηρίξει ότι το «όχι» το είπε ο «λαός» – επειδή ο Ζαχαριάδης απ’ την φυλακή τάχτηκε στο πλευρό της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Μια προσπάθεια να νομιμοποιηθεί (η αριστερά) με «εισοδισμό» στις καθεστωτικές γιορτές.
Κανένα «όχι» δεν είπε κανένας «λαός»· δεν ρωτήθηκε, κι ούτε θα τον ρωτούσαν. Το «όχι» το είπε η εντόπια και η διεθνοποιημένη ελληνική αστική τάξη, μέσω των πολιτικών εκπροσώπων της. Και ήταν, ταυτόχρονα, ένα τεράστιο «ναι»: ναι στην συμμαχία της με το αγγλικό κράτος, την τότε ακόμα ευρωπαία «θαλασσοκράτειρα».
Τι τι σήμαινε εκείνο το «όχι» που ήταν και «ναι» επρόκειτο να αποδειχθεί σε λίγο παραπάνω από 4 χρόνια.

 

πηγή:

 

 

http://www.sarajevomag.gr/index.html

Posted in: Uncategorized