Πόλεμος και καταστροφή: στην παράνοια της εξουσίας να αντιτάξουμε το αντίπαλο δέος: μια ηθική στάση μη-εξουσίας

Posted on 2 Νοεμβρίου 2016

0


Πόλεμος και καταστροφή: στην παράνοια της εξουσίας να αντιτάξουμε το αντίπαλο δέος: μια ηθική στάση μη-εξουσίας

Από τον Δημήτρη Φασόλη

Τα τύμπανα του πολέμου δε σταματούν ποτέ να χτυπούν όσο υπάρχει εξουσία, όσο υπάρχει καπιταλισμός. Οι καπιταλιστές που κερδίζουν από τον πόλεμο εξωθούν την ανθρωπότητα σε μαζικούς πολέμους και ανθρωπιστικές καταστροφές, σε εγκλήματα πολέμου – κατά της ανθρωπότητας. Ο Χόκινγκ προειδοποιεί για τον κίνδυνο αφανισμού της ανθρωπότητας, λόγω της απληστίας του χρήματος και του ανταγωνισμού για κέρδος. Ο λυσσαλέος ανταγωνισμός των δύο κυρίαρχων δυνάμεων, Αμερικής και Ρωσίας, έχει αρχίσει να κορυφώνεται επικίνδυνα στο έδαφος της Συρίας και της ευρύτερης  περιοχής. Το έτερο πεδίο ανταγωνισμών είναι η Αφρική.  Όλα γίνονται για το ποιος θα ελέγχει τους φυσικούς-ενεργειακούς πόρους και τις σφαίρες επιρροής που θα κατακτήσει ή διατηρήσει, σε βάρος του αντιπάλου του. Τα λεφτά είναι πολλά, αλλά και η ολοένα μεγαλύτερη γεωπολιτική δύναμη είναι εξίσου ζωτικής σημασίας. Εξουσία-κυριαρχία και χρήμα, αυτά τα δύο πάνε μαζί.

Η πολεμική, οικονομική και πολιτική διαμάχη των δύο κυρίαρχων του πλανήτη, ο αγώνας της Ρωσίας να ανακτήσει την παλιά αίγλη και δύναμή της και οι κινήσεις-απάντηση των ΗΠΑ στη σκακιέρα, έχουν και πάλι αφυπνίσει το τέρας του μαζικού-ολικού, παγκόσμιου πολέμου. Η θερμοκρασία έχει πατήσει κόκκινο και οι ηγέτες του κόσμου έχουν τυφλωθεί. Δεν φαίνεται να ενδιαφέρονται για το μέλλον της ανθρωπότητας και του πλανήτη, αρκεί να συνεχίσουν το παράλογο και εξουσιοφρενικό έργο τους. Ο κίνδυνος για έναν πυρηνικό πόλεμο γίνεται και πάλι ορατός (οι υπηρεσίες ασφαλείας είναι σε εγρήγορση), ενώ ο ψυχρός πόλεμος είναι ήδη εδώ…

Όταν μάλιστα στη σκακιέρα εμπλέκονται και άλλοι, μικρότεροι αλλά εξίσου επικίνδυνοι και σημαντικοί, παίκτες που εποφθαλμιούν ενεργειακές πηγές και έλεγχο χωρών και περιοχών, τότε τα πράγματα μπορούν να εκτραπούν και να πάρουν ανεξέλεγκτη πορεία. Για αυτόν τον λόγο, είναι ανάγκη να δημιουργηθεί ένα δυναμικό αντιπολεμικό, αντιεξουσιαστικό και αντικαπιταλιστικό κίνημα. Δεν νοείται να παίρνουμε το μέρος κανενός σε αυτή την αυτοκαταστροφική και ματαιόδοξη πολεμική σύγκρουση. Δεν νοείται αριστερός, αντιεξουσιαστής, επαναστάτης να παίρνει το μέρος της Ρωσίας, με το σκεπτικό ότι είναι αντίπαλο δέος στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Μα και ένας και ο άλλος ιμπεριαλισμός είναι, με στόχο τη διαιώνιση της εξουσίας, του κράτους και της εκμετάλλευσης.

Πώς μπορεί ένας άνθρωπος, ένας ηγέτης, υποτίθεται μορφωμένος, που οι τύχες του κόσμου βρίσκονται στα χέρια του, να προχωρεί ακάθεκτος στο σκοτεινό και διαβολικό έργο του; αυτό σημαίνει ότι κάθε δημοκρατικό προσωπείο, κάθε εικόνα ενός καλού και ανθρωπιστή εξουσιαστή, που δήθεν ακούει τον λαό που τον ψήφισε και νοιάζεται για το καλό του, δεν είναι παρά επικοινωνιακό τρικ και χυδαία εξαπάτηση. Ο κόσμος πρέπει να καταλάβει πια ότι το παιχνίδι είναι στημένο. Δεν υπάρχουν πολιτικοί εξουσιαστές και αφεντικά που να μπορεί να στηριχτεί, να πιστέψει και να ελπίσει.  Ακόμη και οι πιο προοδευτικοί ή «αριστεροί» εξουσιαστές δε διαφέρουν σε τίποτα από τους παραδοσιακούς πολιτικούς ηγέτες. Είναι κατά βάθος παρανοϊκοί και μισάνθρωποι. Μοναδικός θεός τους το χρήμα και η εξουσία-καταπίεση-εκμετάλλευση, το ψέμα, η διαφθορά και η εξαπάτηση. Πρέπει οι άνθρωποι να τους γυρίσουν μια για πάντα την πλάτη. Να αποφασίσουν οι καταπιεσμένοι να πάρουν την ευθύνη και να ορίσουν αυτοί τις τύχες τους και τη ζωή τους. Διαφορετικά το μέλλον της  ανθρωπότητας διαγράφεται ζοφερό, αβέβαιο, χωρίς ελπίδα.

Βέβαια (ωστόσο), για να γίνει αυτό χρειάζεται να υπάρχει (να καλλιεργηθεί) ως προϋπόθεση (αναγκαία συνθήκη) μια ηθική συγκρότηση και πρόταγμα της κοινωνικής βάσης. Δεν αρκεί μόνο να καταγγέλλουμε, να καταδικάζουμε και να απαξιώνουμε την εξουσία. Είναι αναγκαία η κριτική και στα κακώς κείμενα των «από κάτω» των απλών, καταπιεσμένων ανθρώπων, των εργαζόμενων, των φτωχών χωρίς δύναμη και εξουσία. Το βόλεμα, το γλείψιμο της εξουσίας, η διαφθορά, η παθητικότητα, η υποταγή, ο εγωισμός και ο ανταγωνισμός, είναι όλα χαρακτηριστικά και του μέσου ανθρώπου. Συχνά μάλιστα υπερβάλλει εαυτόν και ξεπερνά ακόμη και την εξουσία στην παρακμή, στη διαφθορά, στον ατιμιστικό μισανθρωπισμό και στην εγκληματικότητα. Συνεπώς πρέπει οι καταπιεσμένοι να αποδείξουν ότι έχουν άλλη, γνήσια ηθική υπόσταση, να δώσουν το παράδειγμα και στους υπόλοιπους. Να απομυθοποιήσουν και να αρνηθούν την κατώτερη και υποτελή θέση τους, να καταλάβουν ότι δεν έχουν ανάγκη την εξουσία. Διαφορετικά δε θα τους παίρνει κανείς στα σοβαρά, ούτε οι άλλοι καταπιεσμένοι-εκμεταλλευμένοι ούτε, πολύ περισσότερο, η ίδια η εξουσία. Γιατί εύκολα ο καταπιεσμένος γίνεται εξουσιαστής, όταν του δοθεί η ευκαιρία.

Πρόκειται για μια βαθιά ριζωμένη τάση της ανθρώπινης «φύσης» – δηλαδή της κοινωνικής (πολιτισμικής, ανθρωπολογικής) και υπαρξιακής δομής του. Αυτό δε σημαίνει ότι δε συνυπάρχουν οι εν λόγω τάσεις με την κοινοτιστική  (κομμουνιστική) ορμή του ανθρώπου, με την τάση για αλληλεγγύη, συνεργασία, ελευθερία, ισότητα, μη-εξουσία. Ωστόσο για ιστορικούς, κοινωνικούς και πολιτισμικούς λόγους οι αρνητικές-εξουσιαστικές ορμές έχουν κυριαρχήσει και καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος (είναι το υπόβαθρο) της συμπεριφοράς και της κοινωνικής ψυχολογίας του ανθρώπου. Επομένως η νέα ηθική της κοινότητας, της ελευθερίας, του συλλογικού ατόμου και της ατομικής αυταξίας, της αλληλεγγύης και της πραγματικής ισότητας, της προσφοράς στο σύνολο, στην κοινή παραγωγή των υλικών και πνευματικών αγαθών της κοινότητας, για το καλό όλων αναδεικνύεται και προκύπτει ως μια κινητήρια δύναμη της ριζικής κοινωνικής και πολιτισμικής ανατροπής – Επανάστασης.

31/10/2016

πηγή::

https://iamarevi.wordpress.com/2016/11/02/%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%83%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%AE-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CE%B9%CE%B1-2/

Posted in: Uncategorized