Η αφή

Posted on 7 Νοεμβρίου 2016

0


Η αφή

Από την Ιακωβίνα Ισδραχάι

Ο όρος «κοινωνικοποίηση» περιγράφει τη διαδικασία ομαλής ένταξης, αποδοχής ρόλων και εντέλει ενσωμάτωσης του ατόμου στην κοινωνία. Αφορά σε ένα δικτυωτό πλέγμα σχέσεων που επεκτείνεται ορίζοντας χώρους παραγωγής, διαμόρφωσης και συντήρησης της κανονικότητας, με απώτερο σκοπό  τον εγκλεισμό του σώματος εντός της, προκειμένου την εγγραφή , αναπαραγωγή , και διαρκή διασπορά της, ορίζοντας ταυτόχρονα το μη αποδεκτό, μη κανονικό, μη ηθικό.

Ένα κοινωνικοποιημένο οικόσιτο ζώο, ας πούμε ένας σκύλος, όταν στο χώρο που ζει έρχονται επισκέπτες, εφόσον δεν τους γνωρίζει είναι πιθανό να τους «επεξεργαστεί», αντλώντας πληροφορίες γι’ αυτούς, μυρίζοντάς τους. Στη συνέχεια παραμένει συνήθως ατάραχος στη θέση του, ενώ  εύκολα αφήνεται στα χάδια των επισκεπτών, υποδεικνύοντας μάλιστα και τα μέρη του σώματός του στα οποία τα επιθυμεί : Ανασηκώνει το κεφάλι προσφέροντας το λαιμό του ή ξαπλώνει στο πάτωμα προσφέροντας την κοιλιά του.

Από την άλλη μεριά, ένας κοινωνικοποιημένος άνθρωπος όπως  ο οικοδεσπότης του παραδείγματος, πόσο εύκολα θα αφηνόταν στα χάδια των καλεσμένων του, και αυτοί με τη σειρά τους θα έδειχναν την ίδια επιθυμία/ προθυμία για επαφή με τον άνθρωπο που τους προσκάλεσε στο σπίτι του και με τον οποίο προφανώς συνδέονται με κάποια σχέση (φιλική, συγγενική, επαγγελματική κλπ).

Αν και στους ίδιους ανθρώπους, η επιθυμία του σκύλου για χάδια, όπως και η δική τους πρόθεση προς αυτόν φαίνεται απολύτως «κανονική», δεν ισχύει το ίδιο και για τη μεταξύ τους επαφή, που συνήθως περιορίζεται στις  διηγήσεις της γλώσσας. Τα πράγματα αλλάζουν μόνο στην περίπτωση που ο επισκέπτης έχει το ρόλο του «ερωτικού συντρόφου» οπότε και η σωματική επαφή επιβεβαιώνει την κανονικότητα των ρόλων  και της σχέσης.

Αν υποθέσουμε ότι είναι δυνατή  η αποσύνδεση της αφής από τη μνήμη: Εντός πολιτισμού των κοινωνικοποιημένων ανθρώπων, κάτι τέτοιο  θα «μεταφραζόταν» μάλλον σε αναπηρία, εφόσον δεν θα επέτρεπε την απαραίτητη εκείνη συνείδηση της διάρκειας που επιβεβαιώνει/ αναγνωρίζει την κανονικότητα του υλικού κόσμου. Η αφή ως μοναδική εμπειρία, αποδεσμευμένη από τη φλυαρία των συνδέσεων, θα μπορούσε να παραμείνει μία αίσθηση προκειμένου τον διαχωρισμό/ ορισμό/ μορφών της ύλης, και εγγραφών κοινωνικής  κανονικότητας, εντός τρισδιάστατου πλαισίου,  ή θα μας επέτρεπε το πέρασμα σε μία μετα-εμπειρική πραγματικότητα, ενός ρευστού και ασχημάτιστου κόσμου, απουσία ρόλων και συναισθημάτων ενοχής, φόβου ή ντροπής; Πώς θα λειτουργούσε η συνείδηση προκειμένου την άντληση της απτικής πληροφορίας και πώς θα εννοιολογούσε το περιβάλλον, την κίνηση, την οργάνωση, και βέβαια την ολότητα του ατομικού και κατ’ επέκταση του κοινωνικού σώματος;

πηγή:

 

https://iamarevi.wordpress.com/2016/06/06/%CE%B7-%CE%B1%CF%86%CE%AE/

Posted in: Uncategorized