Don’t believe New York Times!

Posted on 9 Νοεμβρίου 2016

0


Don’t believe New York Times! 
 

Πανηγυρίζουν οι φασίστες (και) στην ευρώπη για την εκλογή του Τραμπ,και έχουν τους λόγους τους. Για τους υπόλοιπους ελπίζουμε ότι θα καταλάβουν τώρα ότι “αντισυστημικό” γίνεται το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα· όχι οι εκπροσωποί του! Υποψιαζόμαστε βάσιμα ότι την επόμενη τετραετία ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός, πίσω απ’ την βιτρίνα των συντηρητικών, θα προσπαθήσει να ανακτήσει την πρωτοβουλία (επιθετικών) κινήσεων που προς το παρόν χάνει – περισσότερα στη συνέχεια.
Όσο για εκείνους που ετοιμάζονται να υποδεχτούν τον πρώην Ομπάμα σαν το “μεγάλο κακό”, ας το ξανασκεφτούν. Υπάρχουν και χειρότερα. Ο Τραμπ (στα ως τώρα λεγόμενά του) εκφράζει καθαρότερα από ποτέ την αδιαφορία της Ουάσιγκτον για την υποτιθέμενη “γεωπολιτική αξία” του ελληνικού οικοπέδου: κατά τη γνώμη του το ελλαδιστάν είναι μια επαρχία του Βερολίνου ή της Μόσχας…
Ας γίνουν, λοιπόν, διαδηλώσεις της παρηγοριάς.

Πέρα απ’ τις κάλπες και τα κάλπικα. 

Μπορεί οι εκλογές να μοιάζουν φαντασμαγορικές, ειδικά όταν προβάλλονται κατάλληλα, αλλά τα ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός μικρή σχέση έχουν με το ποιος θα βάζει την υπογραφή του που. Η Ουάσιγκτον δεν δείχνει δημόσια να διαθέτει κάποια επεξεργασμένη στρατηγική για τον ρόλο της σ’ εκείνο που ήθελε (και έκανε ό,τι μπορούσε απ’ το 2001 και μετά) να αποφύγει: αυτό που λέγεται “πολυπολικός κόσμος”.
Το πράγμα γίνεται ακόμα χειρότερο εφόσον στο νούμερο 1 μέτωπο, στην ανατολική ασία, ο αμερικανικός “άξονας” μετράει ήδη μια κρίσιμη απώλεια: την Μανίλα. “Διορθωτικές κινήσεις” παλαιού τύπου, του είδους ένα αντι-Duterte πραξικόπημα, μπορεί να περιλαμβάνονται στο οπλοστάσιο, αλλά είναι πιθανό να απωθήσουν αντί να συσπειρώσουν τις αμερικανικές επιρροές στην περιοχή.
Πιο πίσω απ’ την διακρατική πολιτική υπάρχει όμως το ουσιαστικό πρόβλημα: το στόμωμα της περιβόητης “καπιταλιστικής ανάπτυξης”. Είναι μέσω αυτής που σταθεροποιούνται οι ηγεμονίες· όχι ερήμην της. Και η καπιταλιστική ανάπτυξη εδώ και χρόνια είναι πολύ πιο πίσω απ’ τις (τεχνολογικές) δυνατότητές της, όσο κι αυτό ακούγεται κατ’ αρχήν παράξενο. Ο σταθερά πρωτεύων και μαζί αδιέξοδος “πρώτος ρόλος” του χρηματοπιστωτισμού (κυρίως) στη δυτική καπιταλιστική κερδοφορία είναι μια διαρκής υπενθύμιση του δομικού προβλήματος· για όποιον θα ήθελε να καταλάβει.

Χρειάζεται μια εκτεταμένη καταστροφή “παγίου” και “μεταβλητού” κεφαλαίου, ανάλογη της εξαιρετικά υψηλής παραγωγικότητας (ή “αρνητικής παραγωγικότητας”, δηλαδή καταστροφικότητας) της καπιταλιστικής μηχανής. Οι καταστροφές τύπου ιράκ, συρία, αφγανιστάν, σομαλία ή λιβύη είναι κάτι λιγότερο από μερεμέτια. H αναγκαία καταστροφή, μάλιστα, ίσως να μη γίνει “μια κι έξω” αλλά μ’ έναν διαρκή και σταθερό ρυθμό για πολύ καιρό.
Εκτιμάμε ότι ο αμερικανικής έμπνευσης “πολέμος κατά της τρομοκρατίας” (περισσότερα στο 2001 – 2016: 15 χρόνια πολέμου, η γεωπολιτική διάσταση – Sarajevo νο 111) αν και δεν θα εγκαταλειφθεί, έχει φάει μεσοπρόθεσμα τα ψωμιά του από στρατηγική άποψη. Αυτό έχει γίνει απ’ την στιγμή που μείζονες ανταγωνιστές ή αμφισβητίες της αμερικανικής υπεροχής έχουν γίνει (ή θα γίνουν) εξίσου καλοί “αντιτρομοκράτες”, έξω, πέρα και ενάντια στους γεωπολιτικούς στόχους της Ουάσιγκτον.
Υπάρχει, λοιπόν, ένα ζήτημα απέναντι στο οποίο το “τρενάρισμα” εκδηλώνεται σαν παρακμιακές πολιτικές βιτρίνες στον πρώτο κόσμο. Όχι μόνο ο Τραμπ ή/και η Κλίντον στις ηπα, αλλά και σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη, με διαφορετικούς επιμέρους όρους. Εννοείται πως η όποια “λύση” στο μείζον καπιταλιστικό πρόβλημα δεν θα προέλθει από τέτοιες βιτρίνες παρά μόνο “στην ούγια”: εάν και εφόσον διαμορφωθεί, θα βρεθούν αυτοί ή αυτές που θα την εκπροσωπήσουν, και θα γίνουν “ήρωες” αν και θα πρόκειται για καθάρματα.
Εκδήλωνεται, επίσης, σαν παρατεταμένη παρακμή των θεσμών που χαρακτήρισαν μεγάλο μέρος του 20ου αιώνα, χωρίς να δημιουργούνται (ως τώρα) ισχυροί καινούργιοι στη θέση τους. Είναι, όπως το είχε πει τηλεγραφικά ο Γκράμσι, η περίοδος νοσηρότητας που μεσολαβεί ανάμεσα στο παλιό που έχει πεθάνει και το καινούργιο που δεν έχει γενηθεί· και τα δύο σε βάρος μας.
Ας μην υποτιμηθεί πάντως το γεγονός ότι ένα καλό μέρος των πρωτοκοσμικών κοινωνιών συσσωρεύει εδώ και χρόνια μνησικακία και κυνισμό· απαραίτητες πρώτες ύλες για “ξεκαθαρίσματα λογαριασμών”. Πρόκειται, κι εδώ, για κεφάλαιο, κοινωνικό κεφάλαιο, που περιμένει την αξιοποίησή του.

 

πηγή:

http://www.sarajevomag.gr/index.html

Posted in: Uncategorized