Οππορτουνισμός.

Posted on 13 Νοεμβρίου 2016

0


Οππορτουνισμός. 
 
 
 
Η καταγγελιο-λογία κατά διάφορων φασιστικών προσωπικοτήτων που κατακτούν ύπατα αξιώματα είναι κάτι παραπάνω από ευκαιριακή. Είναι δόλια· όχι, όμως, χωρίς αιτία. Το πόσο πολύ θύμωσαν τα «δημοκρατικά κράτη» της ευρώπης όταν ο φασίστας Χάιντερ και το κόμμα του έγιναν κυβερνητικοί συνέταιροι πριν πάνω από 15 χρόνια, θα (πρέπει να) το θυμούνται οι παλιότεροι… Κι ύστερα; Αυτό που την Δευτέρα ήταν σκάνδαλο (ο Χάιντερ), την Παρασκευή ήταν νόρμα.
Το ίδιο ακριβώς πρόκειται να συμβεί (συμβαίνει ήδη) σε σχέση με το αμερικανικό ψόφιο κουνάβι που έπιασε το παλάτι του λευκού οίκου. Αυτό είναι ένα απ’ τα πλεονεκτήματα του «κάθε φορά που συμβαίνει παριστάνουμε ότι έγινε για πρώτη φορά»: αναπαράγεται ο ρεαλιστικός συμβιβασμός απέναντι στις πηγές της κοινωνικής βαρβαρότητας, η οποία εξυπηρετεί πολύ περισσότερους απ’ όσους την υπερασπίζονται ανοικτά.

Τακτικές του συστήματος. 
 
 
Η διαχείριση «κάθε φορά είναι σα να είναι η πρώτη φορά» έχει διπλή στόχευση. Απ’ τη μια μεριά την μαζική αμνησία, ακρισία, και τις αντιδράσεις της συγκινησιακής πανούκλας. Απ’ την άλλη μεριά την εξαφάνιση της γενικότητας του καπιταλιστικού ολοκληρωτισμού·και, άρα, της αναγκαιότητάς του για τα συμφέροντα των αφεντικών.
Η αντεστραμμένη πραγματικότητα που έγκαιρα είχαν αναλύσει οι Καταστασιακοί, γίνεται (και) εδώ κοινοτοπία. Οι πιο αντιδραστικές εφεδρείες του κεφάλαιου νομιμοποιούνται σα «λαϊκή θέληση». (Σα να λένε τ’ αφεντικά: στον «λαό» δεν ορκιζόμαστε όλοι;; Ε, νάτον που ψοφάει για αρβύλες).
Προφανώς οι νόρμες του κεφάλαιου και του κράτους έχουν «λαϊκό έρεισμα» – ΠΑΝΤΑ ΕΙΧΑΝ!!! Επειδή, ωστόσο, αυτό είναι παλιό· και επειδή αυτό το «παλιό» οδηγεί λογικά σε όξυνση του ταξικού ανταγωνισμού απ’ την μεριά των πιο συνειδητών εργατών και εργατριών· γι’ αυτό πρέπει να παίζει διαρκώς το παραμύθι του κάθε φορά «καινούργιου», «ξαφνικού», «αναπάντεχου», απέναντι στο οποίο είναι θεμιτές οι «καταγγελίες»… αρκεί να είναι σύντομες.

 

Η στρατηγική του συστήματος. 
 
 
 
 
Ενστικτώδικα, μέσα στο κοινωνικό εργοστάσιο, διάφορες υποκειμενικότητες αντιλαμβάνονται το τι είναι ο νέος ολοκληρωτισμός. Ενστικτώδικα όμως, και μόνο όταν τους κτυπάει την πόρτα. Αυτή την στοιχειακή αντίληψη  τα αφεντικά δεν μπορούν να την εξαλείψουν. Τα πιο έξυπνα μεταξύ τους δεν θέλουν καν. Προτιμούν (και μπορούν ως τώρα ) να την διαχειρίζονται προς όφελός τους.
Βάλτε ένα χιτλερικό μουστάκι στον Τραμπ, όπως έχετε κάνει σε αρκετούς άλλους ως τώρα. Μόλις το κάνετε αυτό έχετε προσφέρει σπονδή στην post modern  «δημοκρατία», δηλαδή στον φερετζέ του «συμμετοχικού» ολοκληρωτισμού! Η διαλεκτική της καπιταλιστικής εξουσίας σας έχει δέσει πισθάγκωνα αφού ενταχτήκατε στην εικονογραφία της.
Παρότι είναι αλήθεια ότι υπάρχουν αποχρώσεις στον όλο και πιο συμπαγή καπιταλιστικό ολοκληρωτισμό, η αξιολόγησή τους είναι συνηθως ψευδαισθησιακή: όταν οι μυστικές υπηρεσίες είναι σε θέση να ελέγχουν τα ιερά και όσια της (άλλοτε) ιδιωτικότητας οποιουδήποτε, χάρη στη μαζική ηλεκτρονική αυτοέκθεση, ποιος χρειάζεται στρατηγικά τις περσόνες του «πολιτικού» θεάματος που «εκφράζουν» την «λαϊκή» αντίδραση;
Αν οι επιλογές της μικροαστικής και μεσοαστικής μάζας είναι αποτρόπαιες, υπάρχει κάτι ακόμα πιο αποτρόπαιο: ότι αυτή μάζα νομίζει πως επιλέγει.
 
πηγή:
 
Posted in: Uncategorized