Η εικόνα της συνείδησης

Posted on 26 Φεβρουαρίου 2017

0


Η εικόνα της συνείδησης

 

Από τον Νώντα Κούκα

Γνωρίζουμε ότι τόσο η λέξη όσο και ο αριθμός είναι σημεία, δηλαδή σημαίνοντα/σημαινόμενα, με αναφορά στην εικόνα.Αναφέρονται κοντολογίς σε εικόνες Επομένως, κάθε (φυσικό) σημείο, για να είναι τέτοιο, δηλαδή σημαίνον/σημαινόμενο, πρέπει να είναι καθαυτό εικόνα. Αλλά όταν λέμε εικόνα, αυτομάτως αποδίδουμε σε αυτήν την έννοια της συνείδησης (χρόνος και μαθηματικά ή παρατήρηση και μέτρηση) επειδή: εικόνα είναι ο σχηματισμός του ειδώλου αντικειμένου με τη βοήθεια της ανάκλασης ή της διάθλασης. Γι’αυτό άλλωστε προσλαμβάνουμε ολόκληρο το ορατό σύμπαν σαν μια αιωρούμενη εικονική πραγματικότητα.

Πράγματι, στο ορατό σύμπαν, ισχύει μάλλον ό,τι και στην απέραντη καυτή έρημο: το φαινόμενο του αντικατοπτρισμού. Ο ταλαιπωρημένος ταξιδιώτης έχει πολλές φορές οπτικές απάτες, εξαιτίας των φωτεινών ακτίνων που διαθλώνται καθώς περνούν από στρώματα αέρος διαφορετικής πυκνότητας.Ετσι, αυτός βλέπει απομακρυσμένα αντικείμενα να σχηματίζουν μπροστά στα μάτια του είδωλα αιωρούμενα ή αντεστραμμένα. Επιπλέον, η κοσμολογία δεν είναι παρά η αρχαιολογία του σύμπαντος σε <ζωντανό> χρόνο. Ο κοσμολόγος προσλαμβάνει συνεχώς μια επιμέρους ληγμένη έκβαση του ορατού σύμπαντος, την οποία όμως ούτε ο ίδιος μπορεί ποτέ να γνωρίσει, αλλά και ούτε καν έναν άλλο που ξέρει μπορεί βέβαια να ρωτήσει. Να γιατί είναι κατά βάση τραγική η Φυσική. Φανταστείτε ότι κανένας επιστήμονας δεν θα μπορέσει να μάθει το πώς και το τι του τέλους του ορατού σύμπαντος- αφού ο χρόνος θα έχει τελειώσει.

Ας έρθουμε ξανά στην εικόνα της συνείδησης. Μια ακίνητη καθ’ ολοκληρίαν παγωμένη εικόνα, άραγε, είναι εικόνα με την παραπάνω έννοια της απεικόνισης; Οχι, γιατί η έννοια <απεικόνιση> ενέχει την έννοια της επανάληψης, δηλαδή της κίνησης. Και μια ακίνητη παγωμένη εικόνα δεν κινείται, δηλαδή δεν έχει επανάληψη – οπότε στερείται το βέλος του χρόνου. Κατά συνέπεια η συνείδηση, ως φαινόμενο, είναι επανάληψη εικόνων προς μια διεύθυνση, προς ένα βέλος του χρόνου – άρα μια παράσταση. Ομως, ποια ειναι η βαθιά δομή αυτού του φαινομένου; η πραγματική του πραγματικότητα; Ψυχρή και αδυσώπητη η απάντηση: η φανταστική εικόνα της.

Η αλήθεια είναι ότι δυσκολευόμαστε αφάνταστα να αναπαραστήσουμε μια φανταστική εικόνα που να μην είναι εικόνα,για τον απλούστατο λόγο ότι δεν μπορούμε να τη γλωσσοποιήσουμε ως λέξη-εικόνα. Ισοδύναμα, ψάχνουμε να βρούμε ένα φυσικό <αντικείμενο> που, τοποθετώντας το μπροστά στον καθρέφτη, δεν καθρεφτίζεται-δεν έχει είδωλο. Είναι, δηλαδή, εξωτικά <υλοποιημένο>…  Μπορεί, ίσως, το σύμπαν – που δεν είναι απλώς παράξενο, αλλά και πιο παράξενο από ό,τι φανταζόμαστε- να περιέχει τέτοια <αντικείμενα>; Ναι, μάλλον μπορεί…

πηγή:

 

https://iamarevi.wordpress.com/2017/02/26/%CE%B7-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%83%CE%B7%CF%82/

Advertisements
Posted in: Uncategorized