Το δέντρο που ταξίδευε

Posted on 13 Ἀπριλίου 2017

0


Το δέντρο που ταξίδευε

–  Που είναι αυτή, η μαύρη πέτρα πίσω της? Τρίτο Μ.Σάββατο που πρωί πρωί δεν θα κεντράρει την ψάθινη καρέκλα με την σκιά μου, αγκαλιά με τον ελαφρύ, γλυκό και σε όλα ναι της.

–  Είκοσι χρονών δέντρο έφτασες, μη με βάζεις άλλο δικηγόρο στα προσωπικά σας. Αν θες, έλα μαζί να της τα μουρμουρίσεις αυτοπροσώπως τα παράπονά σου. Μόνο να ξέρεις, κάτι λιγότερο από σκουπίδι θα βγεις από την βαλίτσα.

–  Μια φορά, όσο προσπαθούσε να φτάσει το πιο γεμάτο μου κλαδί για να στολίσει το τραπέζι, της έπεσε το  φλυτζάνι από το Σμυρνέϊκο σερβίτσιο με τα λουλουδάκια. Έπλυνε τα θρύψαλα προσεκτικά, σαν να μπορούσαν κι άλλο να κομματιαστούν, τα τύλιξε στην χαρτοπετσέτα και τα ΄χωσε στην τσέπη της. “Και ποιος ορίζει του καθενός το άχρηστο, το πολύτιμό του”? με ρώτησε. Θα ΄ρθω..

_______________
Όση ώρα καλόπιανα το μωβ πάνω στο λευκό τραπεζομάντηλο, στην δορυφορική κάποιος άψυχος νιαούριζε για τις χιλιάδες που έφυγαν από την χώρα μέσα στα τελευταία έξι Μ.Σάββατα, ονειρευόταν αναστάσεις, απαριθμούσε επιβαλλόμενους σχεδιασμούς πίσω για να έρθουν. Δεν ξέρω αν ανήκε στους μεν ή τους δε, τους πριν ή τους μετά. Και ποιος ορίζει ότι είναι το λίγο ή το πολύ, το επί πόσο χρόνο κάποιος εντάσσει στα άχρηστά του τις αντοχές των ανθρώπων που τον κάνει ή όχι άψυχο?  Όχι δεν θα ΄ρθω..
Advertisements
Posted in: Uncategorized