Σιωναζισμός

Posted on 23 Ἀπριλίου 2017

0


Σιωναζισμός

5f28c913093ba22d55068368324342f2

Αναδημοσιεύω εδώ σε μετάφραση απ’ τα αγγλικά, αυτό το άρθρο από την αμερικανο-εβραϊκή, αριστερή εφημερίδα “Εμπρός” (Forward). Η Forward δεν είναι κανένα ιδιαίτερα ριζοσπαστικό έντυπο. Πρόσκειται στην αριστερή πτέρυγα του Δημοκρατικού κόμματος και ανήκει μάλλον στον χώρο της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας παλαιάς κοπής. Το εν λόγω ωστόσο άρθρο είναι σημαντικό επειδή αναφέρεται σε κάτι που ο παγκόσμιος σιωνισμός εδώ και χρόνια, αρνείται πεισματικά να παραδεχτεί, και μάλιστα πασχίζει απελπισμένα να κρύψει. Την ιδεολογική συγγένεια που έχει ο Σιωνισμός ως πολιτικό κίνημα με την αντισημιτική, εθνοφυλετική ακροδεξιά του 19ου αιώνα, από τους κόλπους της οποίας προέρχεται ιδεολογικά, καθώς και τις προσπάθειες που κατέβαλαν ιστορικοί ηγέτες του σιωνισμού, όπως οι Γιαμποτίνσκι και Στερν, να συνάψουν κάποιου είδους συμμαχία με τους χιτλερικούς για να προωθήσουν την υπόθεση της μαζικής μετανάστευσης των Εβραίων της Ευρώπης στην Πλαιστίνη.

Μάλιστα, στα χρόνια μετά την 11η Σεπτεμβρίου, η σιωνιστική προπαγάνδα έχει επανειλημμένα προσπαθήσει να ταυτίσει τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Παλαιστίνιων με τον ναζισμό και να τον εντάξει στο εξουσιαστικό, οριενταλιστικό ιδεολόγημα του “ισλαμοφασισμού”, ενάντια στον οποίο διατείνεται πως δίνει μάχη το “πολιτισμένο” και “δημοκρατικό” Ισραήλ. Προς τούτο δεν σταματούν να επιδεικνύουν την φωτογραφία από την συνάντηση του Παλαιστίνιου ηγέτη του μεσοπολέμου Χατζ Αμίν με τον Χίτλερ. Ωστόσο, αντίθετα με τους οργανικούς πολιτικούς δεσμούς που υπάρχουν ανάμεσα σε σιωνισμό και εθνικοσοσιαλισμό, η συμμαχία που επιδίωξε ο Χατζ Αμίν είχε καθαρά τακτικό χαρακτήρα. Η ναζιστική Γερμανία ήταν εχθρός της αυτοκρατορικής Αγγλίας που καταδυνάστευε την Παλαιστίνη και, συνακόλουθα, δυνητικός σύμμαχός του αναδυόμενου αραβικού εθνικιστικού κινήματος. Οι Πλαιστίνιοι ήταν υποχρεωμένοι να δράσουν σύμφωνα με την αρχή “ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου”, μιας και οι Σιωνιστές είχαν ήδη πλευρίσει τις αγγλικές ελίτ για να εξασφαλίσουν την εύνοια τους αναφορικά με τα κατακτητικά σχέδια τους για μαζικό εποικισμό της αραβικής Παλαιστίνης. Το παρακάτω άρθρο ρίχνει φως στους δεσμούς που ενώνουν τους σιωνιστές με τους απανταχού αντισημίτες και τις πολιτικές συνέπειες αυτών των δεσμών που φτάνουν μέχρι τις μέρες μας. Και, το κυριότερο, προέρχεται από μια εβραϊκή πηγή, την οποία κανείς δεν μπορεί να συκοφαντήσει για δήθεν “αντισημιτισμό”, όπως κάνουν κατά συρροή οι σιωνιστές προκειμένου να φιμώσουν τους πολιτικούς αντιπάλους τους.

Η ανησυχητική συμμαχία ανάμεσα σε Σιωνιστές και Αντισημίτες

Μεταξύ της ακρόασης του David Friedman στο Κογκρέσο, της επίσκεψης του Netanyahu στις ΗΠΑ και της άρνησης του Προέδρου Τραμπ να αναλάβει δράση ενάντια στο αυξανόμενο κύμα του αντισημιτισμού στην Αμερική, η περίοδος που μας πέρασε ήταν γεμάτη ένταση για την Αμερικανό-εβραϊκή κοινότητα.

Για όσους ανήκουν στην Δεξιά, η απόρριψη από τον Τραμπ της λύσης των δύο κρατών, όπως και ο διορισμός του Φρίντμαν, παρέχει εγγυήσεις ότι η καινούρια κυβέρνηση προτίθεται να υποστηρίξει σθεναρά μια επεκτατική μορφή Σιωνισμού. Κι αν συνυπολογίσει κανείς και την συμπερίληψη του Τζάρεντ Κούσνερ στον στενό κύκλο του Προέδρου, η παρουσία των Φρίντμαν και Νετανιάχου στα μετόπισθεν δείχνει για πολλούς ότι ο Τραμπ στην πραγματικότητα δεν είναι αντισημίτης, παρόλο που κατά καιρούς έχει περιβάλλει τον εαυτό του με φυσιογνωμίες που έχουν το λιγότερο αμφιλεγόμενες απόψεις. Σύμφωνα με αυτή την λογική, η ισχυρή υποστήριξη του Τραμπ αλλά και του (επιτελάρχη του) Στιβ Μπάνον για το Ισραήλ, είναι ικανή να αντικρούσει τον οποιοδήποτε ισχυρισμό ότι αμφότεροι τρέφουν αντιπάθεια προς τους Εβραίους.

Ωστόσο, για πολλούς φιλελεύθερους και κεντρώους, η ιδέα πως ο Κούσνερ και ο Μπάννον θα μπορέσουν να συνεργαστούν, συνιστά την αιτία μιας ατελείωτης σύγχυσης: Πώς θα μπορούσε ένας απόγονος επιζησάντων του Ολοκαυτώματος να μοιράζεται ένα κοινό όραμα με τον ιδεολογικό ηγέτη της «εναλλακτικής δεξιάς»;

Η απάντηση μπορεί να βρίσκεται στην ιστορία του Σιωνιστικού κινήματος, μια ιστορία που αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει καμία εγγενής αντίθεση ανάμεσα στον Σιωνισμό και τον αντί-Σημιτισμό. Για την ακρίβεια, οι δύο ιδεολογίες έχουν συνεργαστεί στο παρελθόν προκειμένου να πετύχουν τον στόχο που μοιράζονται από κοινού: την συγκέντρωση των Εβραίων σε ένα μέρος (έτσι ώστε να εξαλειφθεί η παρουσία τους από τα υπόλοιπα).

Ακόμα και πριν από την άνοδο του μοντέρνου Σιωνιστικού κινήματος στα τέλη του 19ου αιώνα, Χριστιανοί φιλόσοφοι και κρατικοί αξιωματούχοι συζητούσαν μεταξύ τους για το τι θα έπρεπε να κάνουν με την «ανατολίτικη» μάζα του Εβαραϊσμού που ζούσε ανάμεσα τους. Όπως σημειώνει ο ακαδημαϊκός Jonathan Hess του παν/μιου της Βόρειας Καρολίνας, ένα είδος «λύσης» που είχε ιδιαίτερη απήχηση σε εξέχουσες φυσιογνωμίες του Διαφωτισμού που διακατέχονταν από αντί-Σημιτικά αισθήματα ήταν να απελάσουν τους Εβραίους σε μια αποικιακή εγκατάσταση όπου θα μπορούσαν να αναμορφωθούν. Ο Γίοχαν Γκότλιμπ Φίχτε, που ήταν ανάμεσα στους ιδρυτές του Γερμανικού Ιδεαλισμού, σημείωσε το 1793 ότι η πιο αποτελεσματική προστασία που μπορούσαν να έχουν οι Ευρωπαίοι απέναντι στην Εβραϊκή απειλή, ήταν να «κατακτήσουν για λογαριασμό των Εβραίων, τους Αγίους Τόπους και να τους ξαποστείλουν όλους εκεί».

Πράγματι, ο Σιωνισμός αποτέλεσε σε μεγάλο βαθμό ένα πολιτικό κίνημα που σαν ρητό στόχο είχε να δώσει μια απάντηση στο πρόβλημα του πολιτικού Αντισημιτισμού. Για τους πρωτοπόρους του Σιωνισμού, όπως ο Leo Pinsker και ο Theodor Herzl, η εμφάνιση του Αντισημιτισμού ήταν ένα αναπόφευκτο φαινόμενο σε οποιοδήποτε μέρος οι Εβραίοι συνιστούσαν μια ευμεγέθη μειοψηφία. Κανονικές σχέσεις με τα άλλα έθνη θα μπορούσαν να υπάρξουν μόνο εφόσον οι Εβραίοι μεταφέρονταν σε ένα μέρος όπου θα ήταν η πλειοψηφία. Έτσι, αντί να πιέσουν τα σύγχρονα κράτη και τις κοινωνίες προκειμένου να εφεύρουν νέους τρόπους ώστε να ενθαρρύνουν την διαφορετικότητα, οι Σιωνιστές διανοητές της γενιάς του Χερτσλ υιοθετούσαν την λογική ότι το Εβραϊκό «πρόβλημα» θα μπορούσε να τακτοποιηθεί μόνο μέσω της μαζικής εκδίωξης των Εβραίων από τα Ευρωπαϊκά κράτη.

Η ιδέα ότι οι Εβραίοι ανήκουν όχι στο μέρος όπου κατοικούν ή απ’ όπου κατάγονται, αλλά στους Αγίους Τόπους ήταν φυσικά μια θέση με την οποία δεν συμφωνούσαν όλοι οι Σιωνιστές, ούτε τότε, ούτε τώρα. Ωστόσο, δεν είναι δύσκολο να δει κανείς την πολύ προβληματική λογική που μπορεί να συνδέει παρόμοιους ισχυρισμούς με το είδος του εθνικισμού «της γης και του αίματος», ο οποίος οδήγησε στη καταστροφή της ζωής του Εβραϊσμού της Ευρώπης. Ο Ναζισμός φυσικά ξεπήδησε μέσα από αυτό το πλαίσιο και επέμενε ότι οι Εβραίοι δεν μπορούσαν ποτέ να γίνουν πραγματικοί Γερμανοί. Παρ’ όλα αυτά, οι Ναζιστές προέκτειναν αυτή την λογική μέχρι ένα ριζικά νέο άκρο: πίσω από την ναζιστική ιδέα, υπήρχε το κίνητρο όχι του μαζικού εκτοπισμού, αλλά της μαζικής εξόντωσης.

Παρόλο που η έκταση της καταστροφής δεν είχε γίνει ακόμα γνωστή στις δεκαετίες του 1930 και του 1940, πολλοί μένουν άναυδοι από το γεγονός ότι υπήρξαν απόπειρες από την μεριά της δεξιάς πτέρυγας των Σιωνιστών να αναπτύξουν σχέσεις με την Ναζιστική Γερμανία. Αναρίθμητοι ακαδημαϊκοί έχουν καταγράψει την συμπάθεια για τον φασισμό που έτρεφαν κάποια μέλη του Αναθεωρητικού Σιωνισμού, οι οποίοι βρισκόντουσαν σε μόνιμη διαμάχη με τους συμβατικούς Σιωνιστές τους οποίους αποκήρυξαν σαν Μπολσεβίκους. Είναι προφανές ότι η αντιπάθεια ήταν αμοιβαία, δεδομένου ότι ο David Ben-Gurion έκδωσε το 1933 μια μελέτη στην οποία περιέγραφε τον Zeev Jabotinsky, ιδρυτή του Αναθεωρητικού Σιωνιστικού κινήματος, σαν ομοϊδεάτη του Χίτλερ που ακολουθούσε στα βήματα του. Το φλερτ της Σιωνιστικής δεξιάς με τον φασισμό έφτασε στην τραγική κορύφωση του το 1941, όταν η οργάνωση Lehi, η παραστρατιωτική ομάδα που είχε δημιουργήσει ο Avraham Stern, πλησίασε τον Otto Von Hentig, έναν Γερμανό διπλωμάτη, για να προτείνει συνεργασία ανάμεσα στο εθνικά προσδιορισμένο εβραϊκό κίνημα της Παλαιστίνης και το Γερμανικό κράτος. Η Ναζιστική Γερμανία αρνήθηκε την γενναιόδωρη προσφορά του, έχοντας κατά νου μια αρκετά διαφορετική «λύση» στο ζήτημα της ύπαρξης των Εβραίων.

Η αγγλική εκδοχή του άρθρου υπάρχει εδώ: http://forward.com/opinion/363545/the-disturbing-alliance-between-zionists-and-anti-semites/.

 

 

πηγή:

 

https://antisystemic.wordpress.com/

Advertisements
Posted in: Uncategorized