Οι Α­γρο­τι­κές Ρί­ζες και οι ε­πι­δρά­σεις τους στις Κοι­νω­νι­κές Ε­ξε­γέρ­σεις στην Παλαιστίνη α­πέ­να­ντι στην Ο­θω­μα­νι­κή και Βρετα­νι­κή Κα­το­χή

Posted on 27 Ἀπριλίου 2017

0


Οι Α­γρο­τι­κές Ρί­ζες και οι ε­πι­δρά­σεις τους στις Κοι­νω­νι­κές Ε­ξε­γέρ­σεις στην Παλαιστίνη α­πέ­να­ντι στην Ο­θω­μα­νι­κή και Βρετα­νι­κή Κα­το­χή

Καθώς ευρίσκεται εν εξελίξει η απεργία πείνας περισσότερων από 1000 Παλαιστινίων οι οποίοι βρίσκονται φυλακισμένοι στις ισραηλινές φυλακές, δημοσιεύουμε αυτό το άρθρο μνήμης για τις εξεγέρσεις των Παλαιστινίων κατά των κατοχικών Οθωμανικών και Βρετανικών δυνάμεων. Το κείμενο έχει δημοσιευθεί στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 3, Μάϊος 2002.

Η πλειο­νό­τη­τα των Πα­λαι­στι­νί­ων ή­ταν συ­γκε­ντρω­μέ­νη σε πε­ρισ­σό­τε­ρα α­πό 1000 χω­ριά. Οι α­γρό­τες σ’ ό­λη την πε­ρί­ο­δο της βρε­τα­νι­κής κα­το­χής (1918-1948) συ­νέ­βα­λαν σε με­γά­λο βαθ­μό σε κά­θε α­ντι­στα­σια­κή κί­νη­ση, χω­ρίς πο­τέ να κα­θο­δη­γή­σουν ή να ε­λέγ­ξουν τις προ­σπά­θειες αυ­τές.

Οι α­γρό­τες εί­ναι ε­κεί­νοι που ξε­ση­κώ­νο­νται στη Γιά­φα το 1921 και στην Ιε­ρου­σα­λήμ το 1929. Οι α­γρό­τες εί­ναι ε­κεί­νοι που α­κο­λου­θούν τον σε­ΐ­χη Κα­σάμ στους λό­φους πά­νω α­πό τη Χά­ι­φα το 1935 και ε­πω­μί­ζο­νται το βά­ρος της Με­γά­λης Ε­ξέ­γερ­σης του 1936-39.

Οι α­γρό­τες παρ’ ό­λα αυ­τά εί­ναι α­πο­κλει­σμέ­νοι α­πό την γνώ­ση. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό εί­ναι έ­να πα­λιό ρη­τό των φε­λά­χων: «οι κά­τοι­κοι των πό­λε­ων εί­ναι οι α­φε­ντά­δες του κό­σμου. Οι χω­ριά­τες εί­ναι τα υ­πο­ζύ­για».

Οι μορ­φω­τι­κές α­νι­σό­τη­τες που υ­πήρ­χαν στην Πα­λαι­στί­νη πριν το 1948, συ­ντέ­λε­σαν αρ­γό­τε­ρα στις δια­φο­ρε­τι­κές ευ­και­ρί­ες α­πο­κα­τά­στα­σης, α­φού οι δι­πλω­μα­τού­χοι Πα­λαι­στί­νιοι βρή­καν ευ­κο­λό­τε­ρα δου­λειά στις α­ρα­βι­κές χώ­ρες, ε­νώ η πλειο­ψη­φί­α του α­γρο­τι­κού, ερ­γα­τι­κού βε­δου­ι­νι­κού πλη­θυ­σμού γέ­μι­σε τα στρα­τό­πε­δα.

Η αλ­λη­λεγ­γύ­η του χω­ριού, η συλ­λο­γι­κή μνή­μη και η α­πό­δει­ξη της δύ­να­μης των α­γρο­τι­κών κοι­νω­νι­κών σχέ­σε­ων θα βο­η­θή­σουν αρ­γό­τε­ρα τους Πα­λαι­στί­νιους να ε­πι­βιώ­σουν στα προ­σφυ­γι­κά στρα­τό­πε­δα.

«Α­ντί­θε­τα με πολ­λά χω­ριά του με­σο­γεια­κού χώ­ρου, τα πα­λαι­στι­νια­κά χω­ριά δεν ή­ταν πε­ρι­τει­χι­σμέ­να, αλ­λά το σύ­μπλεγ­μα των στέ­ρε­ων, πέ­τρι­νων σπι­τιών τους, χτι­σμέ­νων το έ­να κο­ντά στο άλ­λο, με τοί­χους που εί­χαν πά­χος σχε­δόν έ­να μέ­τρο και με ε­πί­πε­δη στέ­γη, απ’ ό­που μπο­ρού­σε κα­νείς να κα­το­πτεύ­ει τη γύ­ρω πε­ριο­χή και να ε­κτο­ξεύ­ει πέ­τρες, τα έ­κα­νε φο­βε­ρό ε­μπό­διο για τους πε­ρισ­σό­τε­ρους ε­πι­δρο­μείς…Δύ­ο α­ξί­ες των χω­ρι­κών, που τη­ρού­νταν ευ­λα­βι­κά, υ­πέ­θαλ­πταν αυ­τό το εί­δος ά­με­σης δρά­σης: το ρου­τζου­λι­γέχ (θάρ­ρος, αν­δρεί­α) και το ουα­τζί­μπ (κα­θή­κον, υ­πο­χρέ­ω­ση). Αυ­τό το πνεύ­μα της συλ­λο­γι­κής μα­χη­τι­κό­τη­τας, που λε­γό­ταν φά­ζα, έ­κα­νε ο­λό­κλη­ρα χω­ριά να κα­τε­βαί­νουν στις πό­λεις για να δια­μαρ­τυ­ρη­θούν για κά­ποια α­δι­κί­α που έ­γι­νε σ’ έ­να απ’ τα μέ­λη τους».

Οι Πα­λαι­στί­νιοι α­γρό­τες μοι­ρά­ζο­νται α­ξί­ες και ή­θη με έ­να ι­διαί­τε­ρο τρό­πο σε σχέ­ση με άλ­λες κοι­νω­νι­κές ο­μά­δες. Μα­ζί με τους βε­δου­ί­νους πι­στεύ­ουν στην φι­λο­ξε­νί­α, τη γεν­ναιο­δω­ρί­α, την τή­ρη­ση του λό­γου, τον κώ­δι­κα εκ­δί­κη­σης και συμ­φι­λί­ω­σης. Α­ντί να α­πο­τα­μιεύ­ουν οι Πα­λαι­στί­νιοι χω­ρι­κοί ξό­δευαν, ό­τι εί­χαν, για να κά­νουν δώ­ρα και να προ­σφέ­ρουν φι­λο­ξε­νί­α γνω­ρί­ζο­ντας, ό­τι σε στιγ­μή α­νά­γκης θα δε­χθούν βο­ή­θεια α­πό άλ­λους.

Το Ο­θω­μα­νι­κό κρά­τος α­ντλού­σε α­πό τους Πα­λαι­στί­νιους φό­ρους και στρα­τιώ­τες. Υ­πο­λο­γί­ζε­ται ό­τι σε πε­ριό­δους πο­λέ­μων οι ε­τή­σιες α­πώ­λειες έ­φθα­ναν μέ­χρι και τους 20.000 άν­δρες.

Οι ί­διοι οι αρ­χη­γοί των πα­τριών και οι μου­χτάρ* συ­νερ­γά­ζο­νταν με τους φο­ρο­μι­σθω­τές για να ε­ξα­να­γκά­ζο­νται να πλη­ρώ­νουν το φό­ρο της δε­κά­της.

Υ­πό τη βρε­τα­νι­κή κυ­ριαρ­χί­α η συλ­λο­γή των φό­ρων γί­νε­ται πιο κα­τα­πιε­στι­κή και ε­πι­βάλ­λε­ται με τη α­πο­στο­λή στρα­τευ­μά­των, σ’ α­ντί­θε­ση με την πε­ρί­ο­δο της τουρ­κο­κρα­τί­ας, ό­που ο έ­παρ­χος σπά­νια διέ­θε­τε στρα­τό για να τρο­μο­κρα­τή­σει τα χω­ριά.

Οι α­γρό­τες πλήτ­το­νταν πε­ρισ­σό­τε­ρο α­πό το φο­ρο­λο­γι­κό σύ­στη­μα, για­τί α­ντί­θε­τα με τους βε­δου­ί­νους, ή­ταν δε­μέ­νοι μ’ έ­ναν τό­πο, ε­νώ σε σύ­γκρι­ση με τους ε­μπό­ρους δεν εί­χαν τα μέ­σα για να δω­ρο­δο­κή­σουν τους φο­ρο­ει­σπρά­κτο­ρες.

Στις δε­κα­ε­τί­ες του 1920 και 1930 προ­στέ­θη­κε η α­πει­λή της α­γο­ράς γης α­πό τους Σιω­νι­στές με κί­νη­τρα κα­θα­ρά πο­λι­τι­κά και στρα­τη­γι­κά. Οι Σιω­νι­στές πα­ρέ­κα­μπταν την α­πα­γό­ρευ­ση με­τα­βί­βα­σης γης σε μη Ά­ρα­βες δη­μιουρ­γώ­ντας μια πα­λαι­στι­νια­κή τά­ξη συ­νερ­γα­τών, τους σιμ­σάρ, δη­λα­δή τους με­σί­τες, μέ­σω των ο­ποί­ων α­γό­ρα­ζαν γη στις α­πα­γο­ρευ­μέ­νες ζώ­νες με πλα­στο­γρα­φή­σεις υ­πο­θη­κών και ει­κο­νι­κές α­γο­ρές α­πό ντό­πια αν­δρεί­κε­λα.

Πά­ντως, η βα­θιά προ­σή­λω­ση των φε­λά­χων στην γη ε­μπό­δι­σε τους Σιω­νι­στές ν’ α­πο­κτή­σουν πε­ρισ­σό­τε­ρο α­πό το 8% του πα­λαι­στι­νια­κού ε­δά­φους πριν α­πό το 1948.

Παρ’ ό­λα αυ­τά ο το­πι­κι­σμός που εί­χαν δη­μιουρ­γή­σει οι α­ραιές συ­γκοι­νω­νί­ες και η διαί­ρε­ση σε σα­ντζάκ πα­ρε­μπό­δι­σαν την ε­ξά­πλω­ση της ε­πα­να­στα­τι­κής α­ντί­στα­σης στην δε­κα­ε­τί­α του 1930.

Η Με­γά­λη Ε­ξέ­γερ­ση των ε­τών 1936-39 στο α­πο­κο­ρύ­φω­μα της κα­τά­φε­ρε να κι­νη­το­ποι­ή­σει 15.000 αν­θρώ­πους γύ­ρω α­πό 1.500 μό­νι­μους μα­χη­τές, που α­να­γκά­ζουν τους Βρε­τα­νούς ν’ αυ­ξή­σουν τον στρα­τό κα­το­χής σε 20.000 πε­ρί­που άν­δρες. Οι ε­ξε­γερ­μέ­νοι α­ντι­με­τω­πί­ζουν ταυ­τό­χρο­να τις σιω­νι­στι­κές πα­ρα­στρα­τιω­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις, που εί­χαν αρ­χί­σει ή­δη ν’ α­να­πτύσ­σο­νται. Πε­ρί­που 5.000 Πα­λαι­στί­νιοι σκο­τώ­νο­νται και 14.000 τραυ­μα­τί­ζο­νται α­πό τους Βρε­τα­νούς κα­τα­κτη­τές, χω­ρίς να υ­πο­λο­γί­ζο­νται τα θύ­μα­τα των σιω­νι­στι­κών ε­πι­θέ­σε­ων, ε­νώ μό­νο το 1939 φυ­λα­κί­ζο­νται πε­ρί­που 6.000 άν­θρω­ποι. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή εί­ναι η μαρ­τυ­ρί­α ε­νός άν­δρα που ή­ταν μι­κρό παι­δί το 1939:

«Υ­πάρ­χει μια ει­κό­να χα­ραγ­μέ­νη στο μυα­λό μου: ό­λοι οι κά­τοι­κοι –άν­δρες, γυ­ναί­κες και παι­­διά– ή­ταν μα­ζε­μέ­νοι στο α­λώ­νι. Αρ­γό­τε­ρα, ό­ταν ρώ­τη­σα τι εί­χε συμ­βεί, μου εί­παν πως οι Βρε­τα­νοί εί­χαν συ­γκε­ντρώ­σει ε­κεί ό­λο το πλη­θυ­σμό κι εί­χαν α­να­τι­νάξει ο­λό­κλη­ρο το χω­ριό. Νο­μί­ζω πως ή­ταν το 1939. Εί­παν πως με­ρι­κοί που συ­νερ­γά­ζο­νταν με την Ε­πα­νά­στα­ση εί­χαν βρει κα­τα­φύ­γιο στο χω­ριό· ε­πί­σης εί­χε α­να­τι­να­χθεί μια γέ­φυ­ρα που ο­δη­γού­σε στο χω­ριό. Αυ­τό έ­φτα­νε στους Βρε­τα­νούς για να κα­τα­στρέ­ψουν ό­λα τα σπί­τια. Αλ­λά οι κά­τοι­κοι πή­γαν στην πό­λη (Ά­κρα) για να πά­ρουν βο­ή­θεια και να α­νοι­κο­δο­μή­σουν το χω­ριό».

Ό­λη η μα­χη­τι­κή α­ντί­στα­ση α­πό την αρ­χή μέ­χρι το τέ­λος της βρε­τα­νι­κής κυ­ριαρ­χί­ας πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε χω­ρίς η­γε­σί­α, χω­ρίς έ­στω κά­ποιου εί­δους συμ­με­το­χή της α­ρι­στο­κρα­τί­ας των πό­λε­ων, ού­τε φυ­σι­κά των προ­κρί­των που εί­χαν πα­ρά­δο­ση προ­ϋ­πη­ρε­σί­ας στον τούρ­κι­κο στρα­τό.

«Η πο­λι­τι­κή ε­ξου­σί­α ή­ταν συ­γκε­ντρω­μέ­νη κα­τά με­γά­λο πο­σο­στό στο α­νώ­τε­ρο τμή­μα της κοι­νω­νι­κο-οι­κο­νο­μι­κής πυ­ρα­μί­δας, που το α­πο­τε­λού­σαν μι­κρές ο­μά­δες α­πό αρ­χη­γούς πα­λιών και ι­σχυ­ρών πα­τριών, άλ­λα μέ­λη της γαιο­κτη­μο­νι­κής α­ρι­στο­κρα­τί­ας, πλού­σιοι έ­μπο­ροι και με­ρι­κοί ε­λεύ­θε­ροι ε­παγ­γελ­μα­τί­ες. Ει­κο­σιο­κτώ (ή 87,5%) α­πό τους 32 αν­θρώ­πους που υ­πη­ρέ­τη­σαν ως μέ­λη της Α­ρα­βι­κής Υ­ψη­λής Ε­πι­τρο­πής (Α.Υ.Ε.) α­πό την ί­δρυ­ση της το 1936 μέ­χρι το 1948, α­νή­καν σ’ αυ­τό το α­νώ­τε­ρο τμή­μα της πα­λαι­στι­νια­κής κοι­νω­νί­ας. Μό­νο τέσ­σε­ρα μέ­λη… μπο­ρούν να θε­ω­ρη­θούν ως εκ­πρό­σω­ποι της α­στι­κής τά­ξης, και ού­τε έ­να μέ­λος της Α.Υ.Ε. δεν προ­ερ­χό­ταν α­πό τους α­γρό­τες ή α­πό την ερ­γα­τι­κή τά­ξη…»

Οι Πα­λαι­στί­νιοι πρό­κρι­τοι αρ­κού­νταν, λοι­πόν, σε λε­κτι­κές «α­πει­λές» προς την κυ­βέρ­νη­ση για να ε­κτο­νώ­νουν τις δια­μαρ­τυ­ρί­ες και να συ­ντη­ρούν την θέ­ση τους. Εν­δει­κτι­κή εί­ναι η συμ­με­το­χή τους σε σύ­σκε­ψη, που κά­λε­σε ο πρώ­τος ύ­πα­τος αρ­μο­στής Χέρ­μπερ­τ Σά­μιουελ τον Ο­κτώ­βρη του 1920, πα­ρά τις φή­μες για σχέ­διο δο­λο­φο­νί­ας του και πα­ρά τις «α­πει­λές» για μπο­ϋ­κο­τά­ρι­σμα του κα­λέ­σμα­τος του.

Το ί­διο εν­δει­κτι­κή εί­ναι και η πα­ρα­ση­μο­φό­ρη­ση το 1921 των δη­μάρ­χων της Ιε­ρου­σα­λήμ, του Τουλ­κάρ­μ και της Γιά­φας και των μου­φτή­δων της Ά­κρας και του Σα­φέ­ντ και του κα­δή της Ιε­ρου­σα­λήμ α­πό τους Βρε­τα­νούς «για τις υ­πη­ρε­σί­ες τους προς την Πα­λαι­στί­νη».

Βρε­τα­νι­κή κυ­ριαρ­χί­α και ε­πι­βο­λή του σιω­νι­στι­κού κρά­τους

Ό­σο και να πα­σχί­ζουν βρε­τα­νοί ι­στο­ρι­κοί να πα­ρου­σιά­σουν τον ρό­λο της Βρε­τα­νί­ας ως ρό­λο «διαι­τη­τή» α­νά­με­σα σε Πα­λαι­στί­νιους και Σιω­νι­στές η α­λή­θεια βρί­σκε­ται στην α­μέ­ρι­στη υ­πο­στή­ρι­ξη των τε­λευ­ταί­ων για ν’ α­πο­κτή­σουν τον έ­λεγ­χο της Πα­λαι­στί­νης και την ε­πι­βο­λή σιω­νι­στι­κού κρά­τους.

Και αυ­τό έ­γι­νε με την εκ­παί­δευ­ση των πα­ρα­στρα­τιω­τι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων και την πα­ράλ­λη­λη ω­μή κα­τα­στο­λή της α­ντί­στα­σης των Πα­λαι­στι­νί­ων, που βρέ­θη­καν πα­ντε­λώς α­φο­πλι­σμέ­νοι μπρος στην σιω­νι­στι­κή α­πει­λή. Το γε­γο­νός αυ­τό ε­ξη­γεί και την λαν­θα­σμέ­νη τά­ση α­να­μο­νής βο­ή­θειας α­πό τα α­ρα­βι­κά κρά­τη, που ό­μως, ό­πως α­πο­δεί­χτη­κε, ή­ταν πλή­ρως ε­ναρ­μο­νι­σμέ­να με τα βρε­τα­νι­κά και σιω­νι­στι­κά συμ­φέ­ρο­ντα.

Οι Πα­λαι­στί­νιοι, δυ­στυ­χώς, πα­ρ’ ό­τι α­ντι­στά­θη­καν τό­σο στην βρε­τα­νι­κή κα­το­χή, ό­σο και στην σιω­νι­στι­κή με­τα­νά­στευ­ση, δεν μπό­ρε­σαν να υ­πο­λο­γί­σουν το μέ­γε­θος του κιν­δύ­νου που ερ­χό­ταν, για­τί κα­μί­α κα­το­χή δεν τους εί­χε διώ­ξει α­πό την γη που ζού­σαν.

Κι ό­μως οι Σιω­νι­στές η­γέ­τες α­πό νω­ρίς εί­χαν κά­νει φα­νε­ρές τις προ­θέ­σεις τους σε βαθ­μό μά­λι­στα που να φα­ντά­ζουν «λο­γι­κές» σε έ­να τμή­μα της πα­γκό­σμιας «κοι­νής γνώ­μης», ε­νώ διά­φο­ροι βρε­τα­νοί υ­πουρ­γοί α­ποι­κιών ό­πως ο Ου­ίν­στον Τσώρ­τσιλ και ο Ου­ί­λιαμ Όρ­μσμπυ-Γκορ υ­πο­στή­ρι­ζαν α­νοι­κτά την εκ­δί­ω­ξη των Πα­λαι­στι­νί­ων. «Ο­πωσ­δή­πο­τε η Πα­λαι­στί­νη εί­ναι μια πε­ρί­πτω­ση ό­που, για αν­θρω­πι­στι­κούς λό­γους και για να προ­ω­θη­θεί μια μό­νι­μη διευ­θέ­τη­ση, ε­πι­βάλ­λε­ται η με­τα­φο­ρά του πλη­θυ­σμού. Ας εν­θαρ­ρυν­θούν οι Ά­ρα­βες ν’ α­πο­χω­ρή­σουν κα­θώς θα εισ­ρέ­ουν οι Ε­βραί­οι». (Πρό­τα­ση της Ε­θνι­κής Ε­κτε­λε­στι­κής Ε­πι­τρο­πής του βρε­τα­νι­κού Ερ­γα­τι­κού Κόμ­μα­τος το 1944). Η εν­θάρ­ρυν­ση φυ­σι­κά σή­μαι­νε τις σφα­γές που ε­πα­κο­λού­θη­σαν πά­ντα βέ­βαια για «αν­θρω­πι­στι­κούς» λό­γους…

Η α­ρα­βι­κή ε­ξέ­γερ­ση του 1936-39 βρί­σκει τους Σιω­νι­στές να ε­ξο­πλί­ζο­νται και να εκ­παι­δεύ­ο­νται στρα­τιω­τι­κά υ­πό την κα­θο­δή­γη­ση των Βρε­τα­νών. Ή­δη η ί­δρυ­ση της Χά­γκα­να που γί­νε­ται με ε­πι­δέ­ξιο τρό­πο προ­α­ναγ­γέλ­λει την στιγ­μή που η βρε­τα­νι­κή κα­το­χή δεν θα εί­ναι α­πα­ραί­τη­τη για τους σιω­νι­στές. Η συ­γκρό­τη­ση των δύ­ο κυ­ριο­τέ­ρων τρο­μο­κρα­τι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων της Ιρ­γκούν και της Στερν α­πο­σκο­πού­σε στην δη­μιουρ­γί­α κα­τά­στα­σης πα­νι­κού για τον α­ρα­βι­κό πλη­θυ­σμό.

Ο βρε­τα­νός Όρ­ντε Ου­ίν­γκαι­ητ εκ­παι­δεύ­ει τα πε­ρι­βό­η­τα «Ει­δι­κά Νυ­κτε­ρι­νά Α­πο­σπά­σμα­τα» κα­θώς και μια ε­βρα­ϊ­κή α­στυ­νο­μι­κή δύ­να­μη την Νο­τρίμ η δύ­να­μη της ο­ποί­ας φθά­νει τον Σε­πτέμ­βριο του 1936 τους 2.863 άν­δρες, ε­νώ το 1938 ε­νι­σχύ­ε­ται με 3.000 α­κό­μη έ­κτα­κτους α­στυ­νο­μι­κούς μέ­λη της Χά­γκα­να. Το 1939 σχη­μα­τί­ζο­νται δέ­κα λό­χοι α­στυ­νο­μί­ας ε­βρα­ϊ­κών οι­κι­σμών με 14.411 άν­δρες, που διοι­κού­νται ο κα­θέ­νας α­πό βρε­τα­νό α­ξιω­μα­τι­κό. Μέ­χρι το 1948 ό­λος ο ε­βρα­ϊ­κός πλη­θυ­σμός πά­νω α­πό 14 ε­τών έ­χει α­πο­κτή­σει στρα­τιω­τι­κή εκ­παί­δευ­ση.

Υ­πό την κα­θο­δή­γη­ση του Ου­ίν­γκαι­ητ τα «Νυ­κτε­ρι­νά Α­πο­σπά­σμα­τα» περ­νούν στις ε­πι­θέ­σεις ε­να­ντί­ον α­ρα­βι­κών χω­ριών. Ο Ου­ίν­γκαι­ητ τους δι­δά­σκει τα πλε­ο­νε­κτή­μα­τα του αιφ­νι­δια­σμού, της νυ­κτε­ρι­νής ε­πί­θε­σης και της α­πο­φυ­γής των συμ­βα­τι­κών στρα­τιω­τι­κών με­θό­δων, τις ε­κτε­λέ­σεις αιχ­μά­λω­των χω­ρι­κών για την α­πό­σπα­ση ο­μο­λο­γιών, ό­σον α­φο­ρά τις κρυ­ψώ­νες ό­πλων και την τρο­μο­κρά­τη­ση των υ­πό­λοι­πων. Ό­λα αυ­τά με την πα­ράλ­λη­λη διε­ρεύ­νη­ση του τρό­που δρά­σης των πα­λαι­στί­νιων α­γρο­τών, ώ­στε να ε­ξα­σφα­λί­ζε­ται ο πε­ριο­ρι­σμών των α­πω­λειών α­πό την με­ριά των Ε­βραί­ων, ρί­ζω­σαν βα­θιά στον σιω­νι­στι­κό μι­λι­τα­ρι­σμό και θα τον χα­ρα­κτή­ρι­ζαν με τον πιο κτη­νώ­δη και α­πάν­θρω­πο τρό­πο στο μέλ­λον.

Ό­ταν ξέ­σπα­σαν οι πρώ­τες σο­βα­ρές συ­γκρού­σεις το 1948, οι Σιω­νι­στές μπο­ρού­σαν να βα­σί­ζο­νται σε πε­ρί­που 120.000 έ­νο­πλους και ε­τοι­μο­πό­λε­μους άν­δρες σ’ έ­να συ­νο­λι­κό πλη­θυ­σμό 590.000 Ε­βραί­ων. Ό­σο για τον ο­πλι­σμό τους; «10.000 του­φέ­κια, 450 ο­πλο­πο­λυ­βό­λα, 180 πο­λυ­βό­λα, 96 όλ­μοι των τριών ι­ντσών, 67 όλ­μοι των δύ­ο ι­ντσών, δύ­ο ε­λα­φρά πε­δι­νά πυ­ρο­βό­λα των 5 χι­λιο­στών και ά­γνω­στη πο­σό­τη­τα λα­θραί­ων και αυ­το­σχέ­διων ό­πλων…20 α­ντια­ε­ρο­πο­ρι­κά πυ­ρο­βό­λα, 800 θω­ρα­κι­σμέ­να ο­χή­μα­τα, δύ­ο ταν­κς τύ­που Σέρ­μαν, έ­να ταν­κ τύ­που Κρόμ­βελ, 21 με­τα­χει­ρι­σμέ­να ε­λα­φρά α­ε­ρο­πλά­να τύ­που Ώ­στερ που α­νε­φο­δί­α­ζαν τους ε­βρα­ϊ­κούς οι­κι­σμούς και βομ­βάρ­δι­ζαν τα πα­λαι­στι­νια­κά χω­ριά».

Α­πό την άλ­λη με­ριά ο «έ­λεγ­χος» της κα­τά­στα­σης στην Πα­λαι­στί­νη έ­χει πε­ρά­σει, υ­πο­τί­θε­ται, στα χέ­ρια των α­ρα­βι­κών χω­ρών που εί­ναι σε με­γά­λο βαθ­μό εν­δο­τι­κά στις πιέ­σεις των με­γά­λων δυ­νά­με­ων, διαι­ρε­μέ­να με­τα­ξύ τους, και με κα­μί­α ου­σια­στι­κή διά­θε­ση για στρα­τιω­τι­κή ε­πέμ­βα­ση ε­να­ντί­ον των Σιω­νι­στών. Δεν εί­ναι λί­γοι οι Πα­λαι­στί­νιοι που πι­στεύ­ουν, ό­τι ο ει­κο­νι­κός πό­λε­μος που τε­λι­κά διε­ξή­γα­γε ο «Α­ρα­βι­κός Α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κός Στρα­τός», ο­φει­λό­ταν σε μια συμ­φω­νί­α για να εκ­διω­χθούν α­πό την γη τους, κα­θώς ή­ταν πά­για η άρ­νη­ση των α­ρα­βι­κών χω­ρών να βο­η­θή­σουν πριν την α­πο­χώ­ρη­ση των Βρε­τα­νών της 15ης Μα­ΐ­ου.

«Η ε­σφαλ­μέ­νη ε­μπι­στο­σύ­νη στις α­ρα­βι­κές υ­πο­σχέ­σεις για “σω­τη­ρί­α” της Πα­λαι­στί­νης, οι με­γα­λό­στο­μες δια­κη­ρύ­ξεις πε­ρί στρα­τιω­τι­κής ι­σχύ­ος και η α­νι­κα­νό­τη­τα πρό­γνω­σης του χει­ρό­τε­ρου εν­δε­χό­με­νου, ό­λα αυ­τά συ­ντέ­λε­σαν κά­πως στην έ­ξο­δο των χω­ρι­κών (αν και ό­χι τό­σο ό­σο ο φό­βος)… αλ­λά α­κό­μα και ε­κεί­νοι που πέ­ρα­σαν τα σύ­νο­ρα και κα­τέ­φυ­γαν στον Λί­βα­νο την Συ­ρί­α ή την Ιορ­δα­νί­α πο­τέ δεν φα­ντά­ζο­νταν πως θα τους ε­μπό­δι­ζαν να γυ­ρί­σουν στα σπί­τια τους, ό­ταν θα τέ­λειω­νε ο πό­λε­μος, έ­στω και αν δεν νι­κού­σαν οι α­ρα­βι­κοί στρα­τοί. Λέ­νε: “Νο­μί­ζα­με πως φεύ­γου­με για μια-δυο βδο­μά­δες, κλει­δώ­σα­με την πόρ­τα μας και φυ­λά­ξα­με το κλει­δί, πε­ρι­μέ­νο­ντας να γυ­ρί­σου­με”».

Αρ­γό­τε­ρα οι ί­διοι άν­θρω­ποι θα πουν, πως θα ή­ταν προ­τι­μό­τε­ρο να εί­χαν σφα­χτεί κα­τά χι­λιά­δες πα­ρά να ε­γκα­τα­λεί­ψουν την Πα­λαι­στί­νη και ό­σοι α­πέ­με­ναν θα ορ­γά­νω­ναν μια και­νούρ­για α­ντί­στα­ση βα­σι­σμέ­νη στους α­γρό­τες…

Οι α­λη­θι­νοί τρο­μο­κρά­τες σε δρά­ση

«Έ­να α­πό τα πο­λι­τι­κά λά­θη της η­γε­σί­ας μας ή­ταν πως δεν ε­μπό­δι­σε την εκ­κέ­νω­ση. Έ­πρε­πε να εί­χα­με μεί­νει. Εί­χα έ­να του­φέ­κι κι έ­να ο­πλο­πο­λυ­βό­λο Στεν. Ο πα­τέ­ρας μου μού εί­πε:

«Έρ­χο­νται οι σιω­νι­στές, ξέ­ρεις τι κά­νουν στα κο­ρί­τσια, πά­ρε τις α­δελ­φές σου και πη­γαί­νε­τε στον Λί­βα­νο”. Ε­γώ του εί­πα: “Προ­τι­μώ να σκο­τώ­σω τις α­δερ­φές μου κι ό­λους σας και να φυ­λά­ξω την τε­λευ­ταί­α σφαί­ρα για τον ε­αυ­τό μου. Κάλ­λιο αυ­τό πα­ρά να φύ­γου­με”. Ύ­στε­ρα πή­ραν το χω­ριό μας, με συ­νέ­λα­βαν κι έ­φυ­γαν. Αλ­λά η η­γε­σί­α μας ή­ταν έ­ξω, στο Κά­ι­ρο, τη Δα­μα­σκό και τη Βη­ρυ­τό. Ό­ταν οι η­γέ­τες εί­ναι έ­ξω, δεν μπο­ρούν να λέ­νε στον κό­σμο να μεί­νει».

Οι σιω­νι­στές βα­σι­ζό­με­νοι σε λε­πτο­με­ρείς γνώ­σεις για τις στρα­τη­γι­κές δυ­να­τό­τη­τες που πρό­σφε­ρε το έ­δα­φος του κά­θε χω­ριού, για την ψυ­χο­λο­γί­α και τις συ­νή­θεις των χω­ρι­κών προ­χω­ρούν χω­ρίς δι­σταγ­μούς στην υ­λο­ποί­η­ση των ε­πι­χει­ρή­σε­ων τους και των σχε­δια­σμών τους: γε­νι­κευ­μέ­νες δο­λο­φο­νί­ες και βια­σμοί, ώ­στε να ε­πι­λε­γεί η φυ­γή α­πό την α­ντί­στα­ση και την πα­ρα­μο­νή με ό­ποιο κό­στος, ε­νώ ο­λό­κλη­ρα χω­ριά α­να­τι­νά­ζο­νταν και καί­γο­νταν απ’ ά­κρη σ’ ά­κρη..

Οι κά­τοι­κοι πολ­λών χω­ριών μ’ α­παρ­χαιω­μέ­να ό­πλα, με λι­γο­στά πυ­ρο­μα­χι­κά και σχε­δόν α­νύ­παρ­κτη εκ­παί­δευ­ση α­ντι­στά­θη­καν με πεί­σμα ι­διαί­τε­ρα στιν πρώ­τες ε­πι­θέ­σεις των Σιω­νι­στών. Στην αλ-Μπί­ρουα και το αλ-Σά­α­μπ κα­τα­φέρ­νουν μά­λι­στα ν’ α­να­κα­τα­λά­βουν τα χω­ριά τους με­τά την πρώ­τη ε­πί­θε­ση, ε­νώ το Μιγιάρ προ­βάλ­λει ε­πί­σης πα­ροι­μιώ­δη α­ντί­στα­ση. Την ί­δια στιγ­μή οι α­ρα­βι­κές δυ­νά­μεις που στάθ­μευαν στην Πα­λαι­στί­νη δεν πρό­σφε­ραν τί­πο­τα στην ά­μυ­να των χω­ριών.

Η μαρ­τυ­ρί­α του βρε­τα­νού α­να­κρι­τή Ρί­τσαρ­ντ Κά­τλι­γκ δεν α­φή­νει κα­μί­α αμ­φι­βο­λί­α για ό­σους τυ­χόν μι­λούν για προ­πα­γάν­δα και υ­περ­βο­λές των Πα­λαι­στί­νιων:

«Η κα­τα­γρα­φή των κα­τα­θέ­σε­ων ε­μπο­δί­ζε­ται, ε­πί­σης, α­πό την υ­στε­ρι­κή κα­τά­στα­ση των γυ­ναι­κών, που συ­χνά βά­ζουν τα κλά­μα­τα… Πά­ντως, δεν υ­πάρ­χει αμ­φι­βο­λί­α πως δια­πρά­χθη­καν πολ­λές α­κρό­τη­τες α­πό τους ε­πι­τι­θέ­με­νους Ε­βραί­ους. Πολ­λές νε­α­ρές μα­θή­τριες βιά­σθη­καν και αρ­γό­τε­ρα σφα­γιά­σθη­καν. Ακό­μα και η­λι­κιω­μέ­νες γυ­ναί­κες υ­πέ­στη­σαν κα­κή με­τα­χεί­ρι­ση. Κυ­κλο­φο­ρεί μια ι­στο­ρί­α για μια νέ­α κο­πέ­λα που την έ­σκι­σαν κυ­ριο­λεκτι­κά στα δύ­ο. Ε­πί­σης σφά­χθη­καν πολ­λά νή­πια».

Το μή­νυ­μα των αν­θρω­πό­μορ­φων αυ­τών κτη­νών, που δεν δί­στα­ζαν να ξε­κοι­λιά­ζουν ε­τοι­μό­γεν­νες γυ­ναί­κες, εί­ναι σα­φές: ο α­ρα­βι­κός πο­λε­μι­κός κώ­δι­κας για την προ­στα­σία των γυ­ναι­κών, των παι­διών και των η­λι­κιω­μέ­νων δεν έ­χει κα­μί­α ι­σχύ.

Βα­σι­ζό­με­νοι στις κτη­νω­δί­ες και στον ψυ­χο­λο­γι­κό πό­λε­μο οι σιω­νι­στές δη­μιούρ­γη­σαν μια α­τμό­σφαι­ρα τρό­μου για τους πλη­θυ­σμούς δια­φό­ρων πε­ριο­χών:

«Οι κά­τοι­κοι του χω­ριού μου, της Σά­α­σα δεν έ­φυ­γαν ε­ξαι­τί­ας κά­ποιας μά­χης. Γι­νό­ντου­σαν ε­χθρο­πρα­ξί­ες ο­λό­γυ­ρα, α­ε­ρο­πο­ρι­κές ε­πι­δρο­μές και βομ­βαρ­δι­σμοί. Αλ­λά ο λό­γος που φύ­γα­με ή­ταν οι ει­δή­σεις για τη σφα­γή της Σαφ­σάφ, ό­που δο­λο­φο­νή­θη­καν πε­νή­ντα νέ­οι άν­δρες. Έ­γι­ναν κι άλ­λες σφα­γές –στο Τζις, στο Ντε­ΐ­ρ Για­σήν– και κυ­κλο­φο­ρού­σαν φή­μες για α­τί­μω­ση γυ­ναι­κών. Οι χω­ρι­κοί μας νοιά­ζο­νταν ι­διαί­τε­ρα να προ­στα­τέ­ψουν τις γυ­ναί­κες τους, κι ε­ξαι­τί­ας αυ­τού του φό­βου πολ­λά α­πό τα βο­ρει­νά χω­ριά εκ­κε­νώ­θη­καν πριν α­κό­μα τ’ αγ­γί­ξει ο πό­λε­μος».

Με­ρι­κές φο­ρές α­φή­νουν τους η­λι­κιω­μέ­νους να μεί­νουν, αλ­λά αυ­τό δεν γί­νε­ται πά­ντα:

«Δύ­ο άλ­λοι θεί­οι μου πέ­θα­ναν καθ’ ο­δό, κο­ντά στο Τζε­νίν, αλ­λά ο παπ­πούς μου, που ή­ταν κά­που 110 χρο­νών, συ­νέ­χι­σε ως το Χα­λέ­πι, ό­που εί­χε κά­τι συγ­γε­νείς, με τους ο­ποί­ους έ­μει­νε κά­μπο­σο και­ρό κι ύ­στε­ρα έ­σμι­ξε μα­ζί μας στο Μπα­αλ­μπέκ (στρα­τό­πε­δο). Στο Μπα­αλ­μπέκ έ­κα­νε πο­λύ κρύ­ο για έ­ναν γέ­ρο άν­θρω­πο, κι έ­τσι γυ­ρί­σα­με στη Τύ­ρο. Ε­κεί αυ­τός α­πο­φά­σι­σε να γυ­ρί­σει πί­σω στην Πα­λαι­στί­νη. Ο πα­τέ­ρας μου προ­σπά­θη­σε να τον πεί­σει πως εί­ναι γέ­ρος άν­θρω­πος και πως δεν θα τα κα­τα­φέ­ρει. Αυ­τό έ­γι­νε το 1950. Ε­κεί­νος ό­μως ε­πέ­μει­νε να πά­ει και χω­ρίς να πει τί­πο­τα σε κα­νέ­ναν α­γό­ρα­σε έ­ναν γά­ι­δα­ρο και νοί­κια­σε έ­ναν ο­δη­γό, γύ­ρι­σε στην Πα­λαι­στί­νη κι έ­φτα­σε στο χω­ριό μας… Η για­γιά μου ή­ταν στο Με­τζντ αλ-Κρουμ και δεν μπο­ρού­σε να πά­ει κο­ντά του. Με­τά α­πό πολ­λές προ­σπά­θειες κα­τά­φε­ρε να πά­ει κο­ντά του. Στο με­τα­ξύ ε­κεί­νος ή­ταν άρ­ρω­στος και τυ­φλός. Τέσ­σε­ρα-πέ­ντε χρό­νια αρ­γό­τε­ρα πέ­θα­νε».

Με τον ί­διο τρό­πο χι­λιά­δες άν­θρω­ποι προ­σπα­θού­σαν τον πρώ­το και­ρό να ε­πι­στρέ­ψουν «λα­θραί­α» και με κίν­δυ­νο της ζωής τους στα χω­ριά τους για να πά­ρουν λί­γα τρό­φι­μα και πράγ­μα­τα απ’ αυ­τά που εί­χαν α­φή­σει πί­σω τους:

«Ά­φη­σα το χω­ριό μου χω­ρίς να θε­ρί­σω το σι­τά­ρι… Γύ­ρι­σα για να μα­ζέ­ψω έ­να μέ­ρος απ’ τα κα­πνά μας και το στά­ρι μας, ώ­στε να μην πε­θά­νει της πεί­νας η οι­κο­γέ­νεια μου… Στο χω­ριό δια­πι­στώ­σα­με πως οι Ε­βραί­οι εί­χαν κά­ψει και κα­τα­στρέ­ψει τα σπί­τια μας…»

Αλ­λού Ε­βραί­οι ή­δη εί­χαν αρ­χί­σει να θε­ρί­ζουν τις σο­δειές…

Πολ­λοί φυ­λα­κί­ζο­νταν, άλ­λοι δο­λο­φο­νού­νταν α­πό ε­λεύ­θε­ρους σκο­πευ­τές, άλ­λοι ο­δη­γιό­νταν έ­ξω α­πό τα «σύ­νο­ρα». Μό­νο οι δο­σί­λο­γοι εί­χαν ε­ξα­σφα­λι­σμέ­νη την ε­πι­βί­ω­σή τους.

Έ­τσι 800.000 άν­θρω­ποι, έ­χο­ντας πί­σω τους μια πα­ρά­δο­ση τριά­ντα ε­τών α­ντί­στα­σης στην βρε­τα­νι­κή κα­το­χή και την σιω­νι­στι­κή με­τα­νά­στευ­ση, σπρώ­χθη­καν μέ­σω μιας α­νεί­πω­της τρο­μο­κρα­τί­ας στην προ­σφυ­γιά, ό­που τους πε­ρί­με­ναν στα στρα­τό­πε­δα συ­γκέ­ντρω­σης νέ­ες τα­πει­νώ­σεις και σκλη­ρή κα­τα­πί­ε­ση α­πό τα Α­ρα­βι­κά κρά­τη μέ­χρι την Ε­πα­νά­στα­ση του 1965…

Συ­σπεί­ρω­ση Α­ναρ­χι­κών

*Αρ­χη­γός του χω­ριού, ο κα­τώ­τε­ρος βαθ­μός στη διοι­κη­τι­κή ιε­ραρ­χί­α, ά­μι­σθος. Τα πε­ρισ­σό­τε­ρα χω­ριά εί­χαν πε­ρισ­σό­τε­ρους α­πό έ­να μου­χτάρ, που ε­κλέ­γο­νταν για να α­ντι­προ­σω­πεύ­ουν τις θρη­σκευ­τι­κές κοι­νό­τη­τες και τα σό­για του χω­ριού.

[Τα στοι­χεί­α και οι μαρ­τυ­ρί­ες που πα­ρα­τί­θε­νται στο πα­ρα­πά­νω κεί­με­νο βρί­σκο­νται στην με­λέ­τη ΟΙ ΠΑ­ΛΑΙ­ΣΤΙ­ΝΙΟΙ: Α­ΠΟ Α­ΓΡΟ­ΤΕΣ Ε­ΠΑ­ΝΑ­ΣΤΑ­ΤΕΣ της Rosemary Sayigh]

 

πηγή:

 

https://anarchypress.wordpress.com/2017/04/25/%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%C2%AD%CE%B3%CF%81%CE%BF%C2%AD%CF%84%CE%B9%C2%AD%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CF%81%CE%AF%C2%AD%CE%B6%CE%B5%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CE%B5%C2%AD%CF%80%CE%B9%C2%AD%CE%B4%CF%81/

Advertisements
Posted in: Uncategorized