ΤΟ DNA TOY ΑΠΟΧΡΩΝΤΟΣ ΛΟΓΟΥ

Posted on 29 Ἰουλίου 2017

0


ΤΟ DNA TOY ΑΠΟΧΡΩΝΤΟΣ ΛΟΓΟΥ

Από τον Νώντα Κούκα
Οι  Επτά  (7)   Λόγοι 
I.   Μπορούμε να νοήσουμε τον αποχρώντα (επαρκή) λόγο quasi (οιονεί) παραλλαγή της αιτιοκρατικής ερμηνείας, στην οποία προβαίνει η προχρονολόγηση του εγκεφάλου (που έχουμε περιγράψει αλλού). Ισοδύναμα, ο αποχρών λόγος της συνείδησης αγκυρώνεται στο περιβάλλον της σαν αιτιοκρατική συμπεριφορά της «φύσης». Τότε — συνεπάγεται — η αιτιοκρατία δεν υπάρχει αφ΄εαυτής στο σύμπαν μας, αλλά διαμορφώνεται από (έναν) συνειδητό νου.
II.   Η αρχή του επαρκούς ή αποχρώντος λόγου συνοψίζει τη σχέση της συνείδησης ως εξωτερικής εκδήλωσης, αφενός, και ως εσωτερικής αναδίπλωσης, αφετέρου. Η σχέση αυτή δημιουργεί την ψευδαίσθηση ενός υποκειμένου και μιας αντικειμενικής πραγματικότητας που στέκεται απέναντί του «εκεί έξω».
III.   Κατά βάση, είναι η εξωτερική εκδήλωση της συνείδησης, που μετασχηματίζει την ταυτότητα της συμμετρίας «δεν πειράζω» σε στροφικές και ανακλαστικές συμμετρίες «πειράζω». Κατ΄αυτόν τον τρόπο, οι συγκεκριμένοι μετασχηματισμοί — ενέχοντας ως παραλλαγή της αρχής του επαρκούς λόγου την αρχή της αιτιότητας — εκφαίνονται ως «αντικειμενική πραγματικότητα».
IV.   Προσοχή! Δεν υπονοούμε βέβαια τον σολιψισμό (: η πραγματικότητα είναι αποκύημα της συνείδησης ή της φαντασίας). Τουναντίον, δηλώνουμε την εξαρχής ταυτότητα (συνείδησης και όντος),η οποία κάποια «στιγμή» μετασχηματίστηκε σε ομάδες στροφικής και ανακλαστικής συμμετρίας που μιμούνται την αρχική ακίνητη συμμετρία / ταυτότητα.
V.   Από την άλλη μεριά, η συμμετρική αναδίπλωση προς τα «μέσα» της συνείδησης δημιουργεί την ψευδαίσθηση του («εαυτού»-) Εγώ ως το αντίθετο βέλος της κατεύθυνσης που ακολουθεί η εκδίπλωση της συνείδησης. Τούτη η εκδίπλωση προς τα «έξω» και η αναδίπλωση προς τα «μέσα» δημιουργεί τη διπλή εντύπωση του χρόνου — το διπλό βέλος του χρόνου: παρελθόν – μέλλον.
VI.   Η ατομική / υλική συνείδηση αναφέρεται στο ξεδίπλωμα και στο ανάπτυγμα του μετασχηματισμένου «κόσμου», όπου βέβαια (φαίνεται να ) κυριαρχεί αναγκαίως η αιτιότητα. Ο Meyerson εύστοχα είχε πει: «αιτιότητα είναι η αρχή της ταυτότητας προσαρμοσμένη στην ύπαρξη αντικειμένων μέσα στον χρόνο».
VII.   Ο,τι λοιπόν εννοούμε  ως «φύση –πραγματικότητα — κόσμο ή σύμπαν» δεν είναι τίποτε περισσότερο ή λιγότερο από τις τρεις βασικές έννοιες — αρχές που διέπουν τις τρεις θεμελιώδεις αρχές της συμμετρίας: μετασχηματισμός — δομή — διατήρηση, που «ενσαρκώνονται» στη δρώσα συνείδηση.
πηγή:
Advertisements
Posted in: Uncategorized