Coming Out ενός Εξωγήινου

Posted on 21 Σεπτεμβρίου 2017

1


Coming Out ενός Εξωγήινου

Λοιπόν, πάντα το έλεγα. Στην αρχή βέβαια για να αποφεύγω κριτικές σε κάτι που θα μου ξέφευγε και θα ήταν καλύτερα να είχα σιωπήσει. Το επόμενο ακριβώς δευτερόλεπτο ήταν πλέον αργά. Πάντα έλεγα αυτό που σκεφτόμουν και το πέταγα, χωρίς να αναλογιστώ συνέπειες. Στην αρχή βέβαια δίσταζα αλλά εκεί που ετοιμαζόμουν να φουσκώσω το στόμα μου από «αερολογίες», συγκρατώντας τις λέξεις να μην βγουν έξω, το κακό είχε ήδη γίνει. Οι άλλοι άφηναν –  είχα παρατηρήσει – ένα γέλιο αποδοκιμασίας, εμπαιγμού, ίσως και αμηχανίας.

– «Εσύ δεν πας καλά. Είσαι τελείως για δέσιμο».

-«Ε, ναι» δικαιολογούμουν, «Εγώ» – απαντώντας στο αδιάκριτο Εσύ, τραβώντας μία διαχωριστική γραμμή περιθωρίου από το Εσείς –  «είμαι από άλλο πλανήτη».

Με τα πολλά μου έφτιαξα και την ιστορία όχι για να είναι πιο πειστική στους άλλους αλλά γιατί άρχιζε να μου αρέσει η ιδέα. Λοιπόν που λέτε εγώ είμαι από άλλο πλανήτη. Μακρινό. Έτη φωτός, στο γαλαξία της Ανδρομέδας. Το αστρόπλοιο στο οποίο ήμουν μέσα υπέστη βλάβη. Ανεπανόρθωτη. Χωριστήκαμε όλοι οι εξωγήινοι. Με μερικούς κρατήσαμε επαφές. Εδώ βρέθηκα τυχαία και προσπαθώ όλο αυτό τον καιρό να εγκλιματιστώ αλλά δεν τα καταφέρνω. Μην νομίζετε. Ακόμα και για τους ξενόφερτους εξωγήινους είναι κομματάκι δύσκολο να απορρίψουν τις συνήθειές τους. Ο δικός μου λοιπόν ο ΑΖ115, πρασινογάλαζος και είναι γεμάτος με ευγενή αέρια, λογιών – λογιών για να υπάρχει ποικιλία, αλλιώς δεν θα μπορούσε να ήταν πολύχρωμος. Βλέπετε όλα αλληλοεξαρτώνται κι έχουν μία βάση. Από εκεί λοιπόν κι εγώ έχω πάρει χρώματα κι ανταύγειες αλλά στη γη, στη γκρίζα πόλη που ζω, δεν τα βγάζω όλα έξω μου. Σαν το χαμαιλέοντα έχω μάθει να μιμούμαι τις προδιαθέσεις των άλλων και να κινούμαι κάτω από τα πόδια τους σιωπηλά.

Μπλέκομαι, λοιπόν, ανάμεσα στα πόδια σας, καθώς εμείς οι εξωγήινοι είμαστε σχετικά πιο κοντοί από τους γήινους. Λένε πως όταν βλέπεις τα πράγματα από χαμηλά, από κάτω προς τα πάνω έχεις μια πιο αντικειμενική άποψη της κατάστασης. Εμένα πάντως δε με βοηθάει. Με δυσκολεύει στις κινήσεις όταν τριγυρίζω ανάμεσά σας, μου στέκεται εμπόδιο στις σχέσεις μας. Μου στέκεστε βουνά, εμπόδια που δεν μπορώ να προσπελάσω. Κάθε φορά που πρέπει να ανοίξω μία κουβέντα, να επικοινωνήσω μαζί σας κάτι με μπλοκάρει, μου κλείνει το στόμα, μου κατεβάζει το γενικό διακόπτη. Εγώ πάντως νομίζω πως αυτό συμβαίνει και σε πολλούς από εσάς αν και δεν είστε εξωγήινοι. Με τα πολλά εγώ ο εκτός, ο παρείσακτος, ο ξένος έφτασα σε ένα συμπέρασμα, σε μία οριστική κατάληξη. Στην αρχή δεν ήταν συμπέρασμα. Ήταν μία ιδέα. Μετά αυτή η ιδέα μου παρουσιαζόταν σα χοντρή κυρία σε είσοδο καταστήματος πάνω από μία φορά την ημέρα. Το τελευταίο καιρό, κρατώντας μία απόσταση ασφαλείας, με έπαιρνε στο κατόπι και με συνόδευε σε όλες τις καθημερινές μου ενασχολήσεις. Στο τέλος μου συστήθηκε και μου είπε ότι δεν ήταν μόνο μία εντύπωση αλλά μία διαπίστωση που από εδώ και πέρα θα πηγαίνουμε μαζί πλάι – πλάι και θέλοντας ή μη θα γίνουμε φίλοι αυτοκόλλητοι.

Όσες φορές, λοιπόν, προσπάθησα να αλλάξω το ρου της ζωής μου, όσο κι αν το ήθελα και μηχανευόμουν τον τρόπο, πάντα μπροστά μου ορθώνονταν εμπόδια. Αυτά τα εμπόδια τα έθετε ο ανθρώπινος παράγοντας. Όπως και να κάνεις ζούμε σε κοινωνία κι αυτός ο παράγοντας ρυθμίζει πολλές πτυχές της καθημερινότητάς μας. Αν ψάχνεις την αλλαγή θα πρέπει να αναμετρηθείς με αυτόν. Ακόμα και να αλλάξεις εργασία – δεν έχει σημασία πόσο προετοιμασμένος είσαι, πόση εργασιακή εμπειρία έχεις, θα πρέπει να τα βάλεις μαζί του. Δεν έχει σημασία πόσο κοινωνικός είσαι αλλά και να βρεις καινούριες φιλίες, να σκαρτάρεις τις παλιές που σε στενεύουν, όλα εξαρτώνται από τους άλλους. Δεν θέλω καν να το σκέφτομαι για νέα σχέση! Βουνό απόρθητο. Το timing, η συναισθηματική διάθεση της στιγμής στην οποία βρίσκεται ο άλλος, το ψυχολογικό του εν γένει background, οι εμπειρίες που έχει αποκομίσει από τις άλλες σχέσεις, αυτό που αναζητά τη δεδομένη στιγμή το οποίο διαφοροποιείται από αυτό που έψαχνε τον προηγούμενο μήνα και γι αυτό που θα είναι διαθέσιμος τον επόμενο ή ακόμα χειρότερα, μου ‘χει τύχει κι αυτό τελευταία, να μη ξέρει τι θέλει: αυτό το «ξεκινάμε και θα δούμε που θα βγει»! Που να βγει; Πουθενά. Θα ξαναγυρίσει εκεί που είχε ξεκινήσει. Μηδέν εις το πηλίκο και τρύπα στο νερό.

Ο Willy, ένας άλλος εξωγήινος, ο οποίος ζει στην Νεβάδα, στην έρημο, και σπάνια συναντά ανθρώπους στη μέρα του, λέει ότι οι αλλαγές είναι εσωτερικής καύσης, σαν τις καύσεις, των ντηζελομηχανών που επισκευάζει. Μόνο γι αυτές μπορούμε να είμαστε σίγουροι. Για τις εσωτερικές μας αλλαγές, για την εσωτερική μας ποιότητα, όταν αναμετριόμαστε με τον εαυτό μας. Σε αυτό, φοβάμαι, πως έχει δίκιο. Και ξέρετε τι σας λέω; Εγώ θα τα φτιάξω με το Willy. Θα φύγω να πάω στην έρημο. Θα ζήσω μαζί του. Κι ας είναι και τριχωτός σαν αρκούδα. Εγώ τις συμπαθώ τις αρκούδες. Όσοι γήινοι είχατε μια σκέψη να με βάλετε κατά κάποιο τρόπο στη ζωή σας, ως συνεργάτη, φίλο ή εραστή, σας λέω να με ξεγράψετε. Θα πάω με εξωγήινο. Θα ανοίγω γκαζοντενεκέδες με ορυκτέλαια και θα γυαλίζω διερχόμενα τριαξονικά φορτηγά. Θα γεμίζω τα μηχανήματα με κουτάκια  coca cola και pepsi νωρίς το πρωί και μετά θα κάθομαι με τις ώρες στην πολυθρόνα με το Willy να καπνίζουμε, να συζητάμε και να βλέπουμε τους ξερούς θυσάνους να περνάνε το δρόμο. Θα μετράμε από αυτούς, στοιχηματίζοντας, πόσοι πέφτουν στο χαντάκι και πόσοι από τη φόρα του αέρα περνούν το εμπόδιο της τάφρου και απομακρύνονται στους αμμολόφους. Θα σπείρω από πίσω από το ξύλινό μας σπίτι καλαμπόκια και λάχανα. Α και μια γραμμή καπνό για τις δύσκολες ώρες να το στρίβουμε. Να πείτε ότι θέλετε. Μας είναι αδιάφορο. Εμείς τα βρήκαμε και τα ταιριάξαμε. Εξάλλου αυτοί οι εξωγήινοι είναι παράξενοι.

πηγή;

https://nosensewords.wordpress.com/2017/09/20/coming-out-%CE%B5%CE%BD%CF%8C%CF%82-%CE%B5%CE%BE%CF%89%CE%B3%CE%AE%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%85/

Advertisements
Posted in: Uncategorized