Ο Giorgos Lanthimos και τα Όσκαρ Ή Το γλειφομούνι της Βασίλισσας

Posted on 3 Μαρτίου 2019

0


Ο Giorgos Lanthimos και τα Όσκαρ Ή Το γλειφομούνι της Βασίλισσας
 
 
 
 
 

Όταν η θεραπαινίδα της βασίλισσας Άννας, Σάρα Τσώρτσιλ, τη ρωτά γιατί προτιμά την ευνοούμενή της Άμπιγκεηλ Xιλ, η βασίλισσα της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας, απαντά πως, την προτιμά διότι βάζει πιο βαθειά απ’ αυτήν τη γλώσσα της στο μουνί της.

Ο Giorgos Lanthimos μπόρεσε να ψελλίσει μέσα σ’ αυτό το φιλμ, τη λατρεία της βασίλισσας για το γλειφομούνι.

Η απελευθερωμένη απ’ τις συμβάσεις, αλλά ταλαιπωρημένη βασίλισσα-αφού υποφέρει από την αρθρίτιδα-ξέρει καλά τι είναι αυτό που της προκαλεί ευχαρίστηση.

Ζει μέσα σ’ έναν κόσμο χωρίς ελευθερία αλλά και χωρίς αρνητικότητα.

Οι ευγενείς και οι υπηρέτες έχουν τόσο απόλυτα διακριτούς ρόλους αφού ζουν μια ζωή ρυθμισμένη, την οποία βιώνουν χωρίς σχέδια και χωρίς νοσταλγία.

Ζουν μέσα σ’ ένα παρόν ακινητοποιημένο από την επανάληψη των ίδιων στιγμών και μέσα σ’ ένα χώρο που τους προφυλάσσει από τα δεινά και τις δυστυχίες που πλήττουν τους κανονικούς ανθρώπους.

Η πολιτική και ο οργασμός της βασίλισσας είναι αλληλένδετα.

Όταν η βασίλισσα ευχαριστιέται το γλειφομούνι είναι έτοιμη να ανακοινώσει το διπλασιασμό των φόρων ή τη συνέχιση του πολέμου αναλόγως βέβαια με τις επιρροές που δέχεται απ’ τη γλωσσοκοπάνα φίλης και σύμβουλό της, Σάρα Τσώρτσιλ.

Αν έχει απομείνει κάτι ζωντανό στο πονεμένο κορμί της βασίλισσας αυτό είναι το μουνί της. Κι αυτό κυβερνά τα τρία βασίλεια.

Το μουνί της βασίλισσας αποτελεί το θρίαμβο του φαντασιωτικού Εγώ, αυτού του ηλιακού κέντρου γύρω από το οποίο περιστρέφονται όλοι οι άλλοι, ως ενδεχόμενα αντικείμενα των πόθων της.

Η βασίλισσα μπορεί μόνο να ποθεί και οι αποφάσεις της εξαρτώνται απ’ την εκπλήρωση των πόθων της.

Φαίνεται πως οι θεοί έχουν πεθάνει, το μέλλον της ελπίδας και το παρελθόν της νοσταλγίας έχουν καταργηθεί. Το σύμπαν μέσα στο οποίο συνυπάρχουν ο πόνος και η ηδονή είναι εκείνο της αιώνιας κατάφασης.

Η δουλεία των σωμάτων και των πνευμάτων είναι το αναγκαίο γίγνεσθαι του ανθρωπισμού της εποχής και συνάμα το τέλος του.

Ο χρόνος περνάει και τα πάντα φθείρονται. Τη στιγμή που η βασίλισσα ξεσκατίζει τα δεκαεφτά της κουνέλια, στα πεδία των μαχών σφάζονται τα στρατιωτάκια της.

Πάνω στην πολιτική σκακιέρα αναμιγνύεται ο κόσμος της σεξουαλικότητας με αυτόν του όντως βίαιου και εκρηκτικού πολέμου.

Οι λάσπες και τα σκατά γύρω απ’ το παλάτι κάνουν τον παράδεισο να συνυπάρχει με την κόλαση. Η ευτυχία των ανθρώπων που είναι έγκλειστοι στις περούκες τους και στο γελοίο τους μακιγιάζ είναι μια ευτυχία αφόρητη.

Η ευτυχία καθίσταται στείρα γι’ αυτούς που βουλιάζουν μέσα της.

Οι άνθρωποι της εξουσίας ακόμα και το όργιο το έχουν μετατρέψει σε καρναβαλική καρικατούρα πετώντας πάνω σ’ έναν γυμνό άντρα που παριστάνει τον ευγενή, ντομάτες και ζαρζαβατικά.

Η εικαστική απεικόνιση περνά απ’ το καπρίτσιο στο τραγικό, φανερώνοντας τη διεστραμμένη φύση της εξουσίας. Τα συμφέροντα που στην πραγματικότητα κουμαντάρουν το πονεμένο μουνί της βασίλισσας. Τις κτήσεις της αυτοκρατορίας που παραπαίουν ανάμεσα στο σεξ και το χρήμα. Βασίλεια που χαρίζονται και βασίλεια που κατακτιούνται.

Ο Giorgos Lanthimos όμως χρειάζεται λεφτά και για την επόμενη ταινία του. Κι αφού αυτά τα λεφτά τα παίρνει απ’ τα κέντρα εξουσίας, που λειτουργούν και συμπεριφέρονται ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που λειτουργεί η μοναρχία, με αποκλισμούς και εύνοιες, δεν μπορεί να δώσει εκείνη τη φοβερή γροθιά στο σαγόνι του θεού όπως την έδωσε για παράδειγμα ο Παζολίνι.

Posted in: Uncategorized