Αίμα και Ζάκρυα

Posted on 10 Νοεμβρίου 2019

0


Τα Κακώς Κείμενα

zachie Η φωτογραφία ανήκει στην Άρτεμη Φις

Από την πρώτη στιγμή που θυμάμαι να έχω αναμνήσεις από τούτο τον παράξενο πλανήτη, είχα την αίσθηση ότι έπασχα από κάποια ανεξήγητη ασθένεια. Ήμουν ευαίσθητος κι εύθραυστος μαζί, λύγιζα κι έπεφτα με το παραμικρό, γι’ αυτό και τις περισσότερες φορές με βρίσκανε οι φίλοι μου να κυλιέμαι τραυματισμένος. Έτρεχα, σκαρφάλωνα, πηδούσα από ψηλά, έπεφτα, κατρακυλούσα, μάτωνα και σηκωνόμουνα πάλι έτσι, προσπαθώντας να ξεφύγω, καθώς σερνόμουν αιμόφυρτος σε αγκώνες και γόνατα. Ακόμα και τώρα, αν ψάξετε στο σώμα και την ψυχή μου, θα βρείτε χαρακιές και σημάδια ένα σωρό από τότε που ήμουν παιδάκι μικρό. Ήταν ίσως γιατί μου άρεσε να ζορίζω την πάρτη μου, να τσεκάρω τα όριά μου, λες και μια βαθύτερη, εσωτερική δύναμη με ωθούσε στο να σκαλίσω το ποιός είμαι, πέρα από τα συνηθισμένα. Γι’ αυτό και προτιμούσα να κάθομαι στο κρύο κι ας με κυνήγαγε ο πατέρας μου, φωνάζοντάς μου…

Δεῖτε τὸ πρωτότυπο 1,181 ἀκόμα λέξεις

Posted in: Uncategorized