ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΣΤΗ ΒΟΛΙΒΙΑ

Posted on 15 Νοεμβρίου 2019

0


ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΣΤΗ ΒΟΛΙΒΙΑ

ψονδορ

Τις τελευταίες μέρες βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα ακόμη εν εξελίξει πραξικόπημα εναντίον της νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης του Έβο Μοράλες στη Βολιβία. Μετά την παταγώδη αποτυχία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και των ντόπιων δεξιών και ρατσιστών συνεργατών του στη Βενεζουέλα (με την τραγελαφική πρωταγωνιστική φιγούρα του Γκουαϊδό), μπροστά στα μάτια μας διαδραματίζεται το ίδιο ανατριχιαστικό έργο: πάντα φυσικά στο όνομα της δημοκρατίας  και των θεσμών, βανδαλίζονται και πυρπολούνται δημόσια κτίρια, καταλαμβάνονται σταθμοί μέσων μαζικής ενημέρωσης και πρεσβείες (φυσικά όχι φιλικών προς τον ιμπεριαλισμό της αυτοκρατορίας κρατών, αλλά κρατών πού βρίσκονται στο στόχαστρο, όπως η Βενεζουέλα και η Κούβα), πραγματοποιούνται  δολοφονικές επιθέσεις από την αστυνομία και το στρατό αλλά και από τους «εξεγερμένους», ενώ ο Έβο Μοράλες διαφεύγει στο Μεξικό για να σωθεί.

Παρατηρούμε το γνωστό, πια, μοτίβο της ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορίας: κυβερνήσεις που δεν είναι αρεστές στον Ηγεμόνα (είτε γιατί συνδέονται ιστορικά με ταξικούς ή αντιαποικιακούς αγώνες είτε γιατί έχουν ανταγωνιστικό γεωπολιτικό προσανατολισμό είτε και για τα δύο) πρέπει να ανατραπούν. Και πώς θα ανατραπούν;

Σίγουρα ένας τρόπος είναι η άμεση και καθαρή στρατιωτική εισβολή. Και για τον «ελέω Θεού» θεματοφύλακα της παγκόσμιας Δημοκρατίας και Ειρήνης (God bless America) αυτή θα ήταν και η μοναδική επιλογή, αν δεν έφερε μαζί της και κάποια βαρίδια: διαχείριση μεγάλου οικονομικού κόστους αλλά και όσο το δυνατόν πειστικότερη αφήγηση, ικανή να αποσπάσει την απαιτούμενη εσωτερική και διεθνή πολιτική νομιμοποίηση για μία στρατιωτική εισβολή. Ωστόσο, τα ιστορικά παραδείγματα του Βιετνάμ, του Ιράκ και του Αφγανιστάν δείχνουν ότι δεν είναι και τόσο εύκολο να εξασφαλίσει κανείς και τους δύο αυτούς παράγοντες.

Η δεύτερη επιλογή είναι πιο «πολιτική«. Χρειάζεται μαεστρία και αριστοτεχνικό χειρισμό των νημάτων που μετατρέπουν τις μαριονέτες σε σαγηνευτικούς χορευτές. Αυτή η επιλογή είναι πολυεπίπεδη και πραγματικά αξιοθαύμαστη. Αν κατανοήσει κανείς τους βασικούς άξονές της, θα διαπιστώσει πως κοιτάζοντας τον παγκόσμιο χάρτη, παρακολουθεί απλώς το ίδιο έργο με διαφορετικούς ηθοποιούς (δυστυχώς, πολλές φορές ατάλαντους. Τι θλίψη για τον Παγκόσμιο Ηγεμόνα, οι γεωπολιτικές του επιχειρήσεις να μην ξεπερνούν την αισθητική ούτε καν ενός χολιγουντιανού blockbuster της σειράς..).

Ας τη δούμε λοιπόν.

Επίπεδο 1: Στοχοποίηση της κυβέρνησης ή της ηγεσίας της με διάφορους τρόπους (δεν είναι δημοκρατική, δεν έχει λαϊκή νομιμοποίηση, είναι διεφθαρμένη και βουτηγμένη στα οικονομικά σκάνδαλα κτλ), ούτως ώστε να επιτευχθεί η απονομιμοποίησή της. Εν συνεχεία, να προκύπτει με «λογικούς» συνειρμούς (κατά κόρον χρήση της τεχνικής της επίκλησης στο συναίσθημα) ότι πρέπει οπωσδήποτε να αποσυρθεί από τη διακυβέρνηση της χώρας. Το πώς θα αποσυρθεί εξαρτάται από το συσχετισμό δύναμης κάθε φορά: είτε με παραίτηση και προκήρυξη εκλογών είτε κάτω από το βάρος των δίκαιων κινητοποιήσεων του «εξεγερμένου λαού». Εντάξει, αν εκτός «από τα κάτω» υπάρχει και μία βοήθεια «από τα πάνω«, δηλαδή κομματιού του στρατού, της αστυνομίας και της CIA, πειράζει πολύ;

Επίπεδο 2: Συνεχής και καταιγιστική πολιτική προπαγάνδα (άρθρα σε εφημερίδες, τηλεοπτικές συνεντεύξεις, καλοστημένα βίντεο κτλ) υπέρ της προώθησης και ανάδειξης εναλλακτικής πολιτικής ηγεσίας.

Τι είδους ηγεσίας όμως; Η νέα αυτή πολιτική ηγεσία οφείλει να συγκεντρώνει κάποια σημαντικά στοιχεία. Καταρχάς, θα πρέπει να διακηρύττει τον «ορθό» γεωπολιτικό προσανατολισμό της χώρας (pax Αmericana και λοιποί συγγενείς). Έπειτα (ιδιαίτερα για τις χώρες της Λατινικής Αμερικής τύπου Βολιβίας) και ως αποτέλεσμα των εσωτερικών ταξικών αντιθέσεων σε κάθε χώρα, να εκφράζει την αστική τάξη (φυσικά με τις αντίστοιχες συμμαχίες αυτής με μικροαστικά και lumpen στρώματα, ίσως ακόμα και με τμήματα της εργατικής τάξης), η οποία δεν είναι ικανοποιημένη με τη δοσμένη ταξική ισορροπία (πχ. «ασφυκτιά» λόγω κάποιων οικονομικών κρατικοποιήσεων ή μιας στοιχειώδους κοινωνικής πολιτικής) και επιθυμεί νέα απαλλοτρίωση του κοινωνικού πλούτου υπέρ της. Για αυτό και εξαπολύει αντεπίθεση. Με αυτό τον τρόπο, η αστική αντεπανάσταση επιχειρεί να επιβάλει έναν καινούργιο ταξικό συσχετισμό σε όλα τα επίπεδα της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Ο κατάλογος είναι μακρύς και περιλαμβάνει: οικονομία-business, «αναδιάρθρωση» του πολιτικού σκηνικού, οικοδόμηση των συμφερουσών κοινωνικών συμμαχιών και πολιτική διαμεσολάβηση-αποτύπωση αυτών, χτίσιμο προσοδοφόρου πελατειακού δικτύου, εδραίωση θεσμών της «κοινωνίας των πολιτών», συγκρότηση-κατοχύρωση παραστρατιωτικών ομάδων.

Απαραίτητη, επίσης, καθίσταται η σύνθεση μιας όσο το δυνατόν συνεκτικότερης  ιδεολογικής αφήγησης και ταυτότητας του «εθνικού κορμού» (η «Αγία Οικογένεια» μπορεί να προσφέρει τις υπηρεσίες της εδώ, σε αρμονικό συνδυασμό φυσικά με το ρατσισμό και διάφορα ιδεολογήματα «ανωτερότητας»). Τέλος, το κερασάκι στην τούρτα: ισχυροί κρατικοί κατασταλτικοί μηχανισμοί αλλά και νομικές (ή και συνταγματικές) τροποποιήσεις  που θα  εγγυώνται τα παραπάνω.

Δυστυχώς για τον παγκόσμιο ηγεμόνα, σε αυτό το επίπεδο είναι αναγκασμένος να χρησιμοποιήσει «υλικά” που ήδη υπάρχουν σε κάθε χώρα, αναλαμβάνοντας και το σχετικό ρίσκο για την τελική έκβαση των προσπαθειών του. Για παράδειγμα, στην Ουκρανία, το ντόπιο υλικό αποτελούσαν διάφοροι ναζί και θαυμαστές του Μπαντέρα, στη Βραζιλία ήταν ο ακροδεξιός ρατσιστής Μπολσονάρο, στη Βενεζουέλα ήταν ο ατάλαντος κλόουν Γκουαϊδό, ενώ στη Συρία ήταν μισαλλόδοξες σαλαφιτικές οργανώσεις, που ονειρεύονταν να εγκαθιδρύσουν χαλιφάτο και να αποκεφαλίζουν τους «άπιστους» (κάνοντας ταυτόχρονα και τις αντίστοιχες business με τα πετρέλαια, με τη βοήθεια του Θεού, φυσικά).

Το ρίσκο, λοιπόν, που αναλαμβάνει ο ιμπεριαλιστής σκηνοθέτης του Χόλιγουντ είναι η γελοιοποίηση (Γκουαϊδό) αλλά και η πιθανή αποδυνάμωση του αφηγήματος που έχει πλέξει ο ίδιος, περί «δημοκρατικής» νέας διακυβέρνησης (ακροδεξιός-ρατσιστής Μπολσονάρο, φασίστες στην Ουκρανία, σαλαφίτικο χαλιφάτο και σαρία στη Συρία). Αλλά τι να κάνουμε, έχει και το hollywood τα προβλήματά του…

Επίπεδο 3: «Χρώματος πορτοκαλί»

screen-capture-3Το κόκκινο πέρα από χρώμα του αίματος και της δύναμης, είναι το χρώμα της επανάστασης, αλλά και της δικαιοσύνης για όλους, της αλληλεγγύης στον αδύναμο, της συντροφικότητας, της ανθρωπιάς και της καθολικότητας. Θα μπορούσαμε (ίσως και λίγο λυρικά) να πούμε πως οι «δικές μας» εξεγέρσεις και επαναστάσεις ιστορικά είχαν επιλέξει αυτό το χρώμα να χρωματίζει το όραμα  και τις σημαίες τους.

Το πορτοκαλί προέρχεται από την ανάμειξη του κόκκινου με το κίτρινο.

Το κίτρινο, μεταξύ άλλων, είναι και χρώμα του μίσους. Το κίτρινο, όταν συνδυάζεται με το κόκκινο (ως χρώμα της δύναμης και του αίματος), φτιάχνει το πορτοκαλί. Σε τι αντιστοιχεί, λοιπόν, το πορτοκαλί;

Εδώ έχουμε να κάνουμε με τον τρίτο παράγοντα της εξίσωσης. Και αυτός δεν είναι άλλος από τη λεγόμενη «από τα κάτω κινητοποίηση».

Για να επιτύχει τους σκοπούς του ο παγκόσμιος ηγεμόνας του ιμπεριαλισμού, πρέπει να παρουσιάζει μία κατάσταση, κατά την οποία το «πρόβλημα «είναι κυρίως «εσωτερικό» της εκάστοτε χώρας (που φυσικά αποτελεί και «απειλή για την ειρήνη της περιοχής αλλά και προσβολή των δημοκρατικών αξιών του πολιτισμένου κόσμου»). Και τι καλύτερο, για αυτή την αφήγηση, από έναν «λαό που κινητοποιείται διεκδικώντας με δημοκρατικό τρόπο τα δίκαια αιτήματα του»;

Βεβαίως, κάποιες φορές -ίσως τις περισσότερες- αυτός ο «λαός» τελικά παίρνει και τα όπλα, πυρπολεί, βανδαλίζει, βασανίζει και δολοφονεί. Αλλά δεν πειράζει, αυτός ο «συγκεκριμένος λαός» έχει το δικαίωμα αλλά και τη διεθνή νομιμοποίηση να το κάνει. Διαθέτει ούτως ή άλλως άγρυπνους αλληλέγγυους τα μέσα μαζικής ενημέρωσης της υφηλίου (τουλάχιστον των χωρών της αυτοκρατορίας). Αντιθέτως, με εκκωφαντικό τρόπο απουσιάσουν οι αναφορές στο «άλλο» κομμάτι του λαού, που πολεμάει ενάντια στο πραξικόπημα, την επέμβαση της αυτοκρατορίας και τους «πορτοκαλί εξεγερμένους». Φυσικά, αυτό είναι αναμενόμενο.

Σε αυτό το σημείο, παρατηρούμε  την εμφύλια διάσταση της πολιτικής αντιπαράθεσης (ανάμεσα σε δύο τμήματα του «λαού», καθώς ο λαός δεν αποτελεί ένα ενιαίο σύνολο) όπως και την ξεκάθαρη στάση που παίρνει ο ιμπεριαλισμός υπέρ της μιας πλευράς. Με βάση το παραπάνω, οι επικλήσεις -από ένα τμήμα του κινήματος στην Ελλάδα και διεθνώς- γενικώς και αορίστως σε κάποιον «λαό που θα δώσει τη λύση» είναι  πολιτικά άχρηστες και οριακά μεταφυσικές, αφού αγνοούν την ήδη και σε εξέλιξη εμφύλια διάσταση καθώς και τη διαιρετική τομή εντός του ιδίου του λαού, είτε της Βενεζουέλας, είτε της Βολιβίας, είτε της Συρίας, είτε της Ουκρανίας, κτλ.

Επιστρέφουμε, πάλι, στη χρωματική παλέτα, τοποθετώντας την στο έδαφος της ταξικής πάλης. Εδώ, πια, πορτοκαλί είναι το χρώμα των κινητοποιήσεων της αντεπανάστασης, με όλες τις αποχρώσεις αυτής.

Πορτοκαλί ήταν οι εξεγέρσεις των σαλαφιστών του ISIS, της Al nusra και του FSA στη Συρία, για να εγκαθιδρύσουν χαλιφάτο και να κάνουν μπίζνες με τα πετρέλαια (με τη βοήθεια φυσικά της Αυτοκρατορίας, των μοναρχιών του Κόλπου και της Τουρκίας). Χρώματος πορτοκαλί ήταν και το ναζιστικό πραξικόπημα στην Ουκρανία. Πορτοκαλί ήταν παλιότερα οι κινητοποιήσεις «της κατσαρόλας» των μικροαστών της δεξιάς στη Χιλή, ενάντια στον Allende, την αριστερά και το προλεταριάτο. Πορτοκαλί ήταν η  αντιεξέγερση στη Βενεζουέλα ενάντια στο Μαδούρο και με πολιτική ηγεσία τον κλόουν Γκουαϊδό.

Αντίστοιχα, στα ελληνικά δεδομένα, αντιδραστικές ήταν οι κινητοποιήσεις των κανίβαλων, ρατσιστών και φασιστών ενάντια στους πρόσφυγες σε διάφορα νησιά αλλά και διάφορα μέρη της ηπειρωτικής Ελλάδας, όπως και οι κινητοποιήσεις των γελοίων Μακεδονομάχων με τις φανταχτερές στολές, οι οποίοι τώρα καταναλώνουν χοιρινά σουβλάκια και μπεκροπίνουν έξω από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των προσφύγων (αν και εδώ έχουμε να κάνουμε με κινητοποιήσεις του «υπερήφανου» εθνικού κορμού και παρακλαδιών αυτού και όχι με υποκίνηση του ιμπεριαλισμού). Όμως, ήταν και αυτές κινητοποιήσεις (δυστυχώς, αυτό δεν είναι προνόμιο μόνο του δικού μας στρατοπέδου…).

Τώρα, αν θεωρητικά από το πορτοκαλί αφαιρούσαμε με χημικό τρόπο το κίτρινο, θα προέκυπτε πάλι το κόκκινο. Δυστυχώς, στην πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα αυτό είναι αδύνατο. Όταν το πορτοκαλί χρώμα προκύπτει ως κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα, τότε δεν υπάρχει κανένα περιθώριο πολιτικού «μπολιάσματος» αυτών των αντιδραστικών κινητοποιήσεων, με σκοπό να στραφούν  προς το «σωστό δρόμο». Το κοινωνικό και πολιτικό υποκείμενο των πορτοκαλί κινητοποιήσεων ή εξεγέρσεων δεν είναι «παραπλανημένο», όπως δεν είναι και «αδιαμεδολάβητο», για να «μελετήσει» τις «σωστές» προκηρύξεις και να αλλάξει άποψη. Είναι συγκροτημένο ως πολιτικό σώμα (ακόμα και ανομοιογενές), με αιτήματα, πανό, διεκδικήσεις, όραμα, αίσθημα κοινότητας, αφήγηση, ταυτότητα (ακόμα και αν σε όλα αυτά επικρατεί ανορθολογισμός-φαινόμενο πολύ συχνό) αλλά και αντίστοιχη πολιτική ηγεσία. Ως τέτοιο, λοιπόν, σώμα πρέπει και να αντιμετωπίζεται. Ως ο κοινωνικός και πολιτικός βραχίονας της αντεπανάστασης, διακατέχεται από μισαλλοδοξία, ρατσισμό, κανιβαλισμό, μίσος (η πρόσμιξη του κίτρινου που λέγαμε..) και τις περισσότερες φορές βία απέναντι σε οποιονδήποτε θεωρεί εχθρό: μία μη αρεστή στην ιμπεριαλιστική αυτοκρατορία κυβέρνηση, τους μαύρους, τους πρόσφυγες, τους εργάτες, τους απόκληρους αυτού του κόσμου, τους σύγχρονους φτωχοδιάβολους, το οτιδήποτε παρεκκλίνει από την δική του κανονικότητα. Και φυσικά, τους πολιτικούς χώρους που οραματίζονται μία κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, τις κομμουνιστικές και αναρχικές δυνάμεις. Ακόμα και μια ξεδοντιασμένη  σοσιαλδημοκρατία ή έναν ειρηνικό ρεφορμισμό, που είναι έτοιμος να συμβιβαστεί. Ως εκ τούτου, το καθήκον του «δικού μας» πολιτικού και ταξικού στρατοπέδου είναι να εκπαιδευτεί να αναγνωρίζει, ούτως ώστε να μάθει και να αντιπαρατίθεται, με σκοπό να τσακίσει με όλα τα μέσα το πολυκέφαλο τέρας της αντεπανάστασης.

Πολλές φορές, στην πολιτική συζήτηση εντός του κινήματος, προκύπτουν διάφορα ερωτήματα, τα οποία επηρεάζουν τη θέση που παίρνει (ή τελικά αδυνατεί να πάρει) κανείς σε μια αντιπαράθεση (συνήθως, κατά την επέμβαση του ιμπεριαλισμού σε μια «υποδεέστερη» χώρα, σε ένα κράτος «παρία»). Ας εξετάσουμε δύο συνηθισμένα.

«Μα γιατί, δεν υπάρχει ταξική εκμετάλλευση; Δεν  υπάρχουν υλικοί και οικονομικοί όροι που φτωχοποιούν τον πληθυσμό, ο οποίος στη συνέχεια αποκτά το δικαίωμα να εξεγερθεί;»

eeuu-latam-300x175Απλουστευτικά, ξεκινώντας, σε όλα τα κράτη, ανεξάρτητα από την ιδιαίτερη θέση τους στον παγκόσμιο καταμερισμό και από τη στιγμή που διέπονται από καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, υφίσταται ταξική εκμετάλλευση και ανισότητα. Φυσικά, υπάρχει μεγάλο φάσμα και πολλές διαφοροποιήσεις σε σχέση με το βαθμό εκμετάλλευσης, ωστόσο αυτή παραμένει. Αυτό από μόνο του, είναι μια γενική αλήθεια, που όμως δεν αρκεί για να βγάλει κάποιος μια πολιτική θέση, καθώς πέρα από την εσωτερική ταξική εκμετάλλευση σε κάθε εθνικό κοινωνικό σχηματισμό (με τα ντόπια «αφεντικά» και καπιταλιστές) υπάρχει και η «διεθνής», ιμπεριαλιστική εκμετάλλευση όπως επίσης και το «παγκόσμιο αφεντικό», που είναι υπεύθυνο για την εγγύηση του καπιταλισμού ως παγκόσμιο σύστημα. Αυτό το «παγκόσμιο αφεντικό» διαθέτει όνομα και διεύθυνση: Αυτοκρατορία – ΝΑΤΟ. Λέξεις που είναι χαραγμένες με αίμα σε πολλές χώρες του πλανήτη αλλά και στα κορμιά και τις ψυχές εκατομμυρίων ανθρώπων.

Επιστρέφοντας, τώρα στο επίπεδο μιας χώρας, φυσικά, πολλές φορές υπάρχουν υλικές και οικονομικές αιτίες τέτοιες που μπορούν να σπρώξουν κάποιον να εξεγερθεί. Αυτό όμως δεν γίνεται αυτόματα και κυρίως, όταν συμβαίνει, «φοράει» όλες τις «τοπικές ενδυμασίες» – ήθη – έθιμα  και πολιτικές παραδόσεις της εκάστοτε γωνιάς του πλανήτη αλλά και τις αντίστοιχες διαμεσολαβήσεις (πολιτικές, θρησκευτικές, ενδεχομένως οικογενειακές – φατρίες ή φυλετικές, πχ. ιθαγενείς Ινδιάνοι στη Λατινική Αμερική) με τις οποίες αυτές κουμπώνουν. Με όλη αυτή την «πρόσμιξη» παίρνει συγκεκριμένη μορφή κάθε φορά το ετερογενές μείγμα της ταξικής πάλης και έτσι εμφανίζεται μπροστά μας. Ποτέ σαν  «καθαρό» και «απλό» σχήμα του «εργάτη ενάντια στο αφεντικό», αν και σε τελική ανάλυση αυτό είναι, η ανειρήνευτη αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία.

Συνεχίζοντας, μπορεί το «αυθόρμητο των μαζών» να μην έχει καθορισμένους εξαρχής στόχους και πλήρη πολιτικά αιτήματα, ωστόσο, επειδή μία κοινωνική κινητοποίηση δεν πραγματοποιείται σε πολιτικό κενό με όρους χημικού εργαστηρίου, γρήγορα αν όχι εξαρχής, θα αποκτήσει μία συγκεκριμένη έστω και αδρή πολιτική κατεύθυνση και κατ’ επέκταση και πολιτικά αιτήματα όπως και πολιτική ηγεσία. Η παραπάνω διαδικασία είναι μοιραίο να τοποθετήσει μία κοινωνική κινητοποίηση σε μία συγκεκριμένη θέση στο φάσμα του πολιτικού χάρτη. Και αν συμπεριλάβουμε και την διεθνή οπτική του ζητήματος καθώς και τον ταξικό συσχετισμό σε παγκόσμιο επίπεδο, τότε θα διαφανεί η πολιτική κατεύθυνση ενός κινήματος και από τον γεωπολιτικό του και διεθνή προσανατολισμό όπως και από το ποια θέση παίρνει η Αυτοκρατορία και ο ιμπεριαλισμός σε σχέση με αυτό. Συγκεκριμένα, λοιπόν, για την Βολιβία, δεν είναι τυχαίο ότι το αντιδραστικό πραξικόπημα χαίρει υποστήριξης από τις ΗΠΑ και τον Οργανισμό των Αμερικανικών Κρατών (το «ΝΑΤΟ της Αμερικανικής ηπείρου»), ενώ αντίθετα καταγγέλλεται από την Κούβα τη Βενεζουέλα, το Μεξικό, τη Νικαράγουα, την Αργεντινή (από το νέο πρόεδρο  Φερνάντες), τον πρώην πρόεδρο της Βραζιλίας (Λούλα) και τη  Ρωσία (η οποία όμως φαίνεται να μισοαναγνώρισε την αυτοανακηρυχθείσα νέα πρόεδρο της δεξιάς, με τον Ρώσο υφυπουργό Εξωτερικών να δηλώνει πως αυτή «θα γίνεται αντιληπτή ως η αρχηγός της Βολιβίας μέχρι να διευθετηθεί το ζήτημα της εκλογής ενός νέου προέδρου»). Όσον αφορά στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η κορυφαία διπλωμάτης Φεντερίκα Μογκερίνι, εκ μέρους της Ε.Ε συνιστά σε όλα (!) τα πολιτικά κόμματα της Βολιβίας να δείξουν «υπευθυνότητα», ούτως ώστε να διεξαχθούν νέες εκλογές: comme il faut νομιμοποίηση, δηλαδή, του πραξικοπήματος.

‌»Δεν υπάρχει κίνδυνος πολιτικής ταύτισης με τον Μοράλες, το Μαδούρο, τον Άσαντ κτλ.;»

Όποιος δεν έχει τις δικές του αυτοτελείς θέσεις, το δικό του πολιτικό πρόγραμμα, το στρατηγικό του όραμα, την αφήγηση, την ιδεολογία του και τις δικές του ιδιαίτερες σημαίες, είναι σίγουρο πως θα παρασυρθεί, θα ταυτιστεί με διάφορους αντιιμπεριαλιστές ηγέτες, αστικές αντιιμπεριαλιστικές (μετα-αποικιακές) κυβερνήσεις. Αυτό μπορεί να συμβεί και «ανάποδα» ακόμα και με κινήματα ή ακόμα και με κατατρεγμένους του κόσμου και τελικά ακόμη και με το ίδιο το κοινωνικό υποκείμενο της εκμετάλλευσης. Βασικό ιστορικό συμπέρασμα: η «ταύτιση» αναγκάζει το επαναστατικό πολιτικό υποκείμενο να «προσαρμόζεται» στα εκάστοτε πολιτικά όρια και αντιφάσεις (ή και ταξικά συμφέροντα, αν πρόκειται για μια κυβέρνηση σαν αυτή της Βολιβίας, της Βενεζουέλας και με διαφορετικό τρόπο του Μπάαθ της Συρίας) αυτού με τον οποίον ταυτίζεται, να υιοθετεί τις αυταπάτες του, τα συγκεκριμένα αιτήματά του, τις επιδιώξεις του και τελικά να χάνει τον ιδιαίτερο στρατηγικό του πολιτικό στόχο  και στο τέλος να ενσωματώνεται και να ηττάται.

Από την άλλη μεριά, όποιος  επικαλείται απλώς διάφορα κομμουνιστικά ή αναρχικά προτάγματα, όποιος εκλαμβάνει τις δικές του επιθυμίες για πραγματικότητα (ονειρευόμενος εξεγέρσεις -από τη «δική μας» πλευρά- εκεί που δεν υπάρχουν), ενώ ταυτόχρονα αγνοεί ή υποτιμά την επέμβαση του ιμπεριαλισμού και της αυτοκρατορίας (άρα υποτίμηση της διαμόρφωσης του παγκόσμιου ταξικού συσχετισμού) αλλά και τον ειδικό και συγκεκριμένο (σε κάθε χρονική περίοδο και χώρα) τρόπο με τον οποίο πραγματοποιείται η ταξική πάλη (με όλες τις διαμεσολαβήσεις αλλά και αντιφάσεις της), τότε δυστυχώς, αντικειμενικά, θα ταυτιστεί κι εκείνος με τις «λάθος» ιδέες αφού θα υποστηρίζει το «λάθος» πολιτικό και κοινωνικό στρατόπεδο. Και αυτό, δυστυχώς, ανεξάρτητα από προθέσεις…

Η τρίτη λάθος επιλογή είναι να συμπεριφέρεται κανείς όπως η στρουθοκάμηλος. Να προσποιείται, δηλαδή, ότι δεν υπάρχουν αντίπαλα στρατόπεδα τα οποία συγκρούονται. Ή ακόμα χειρότερα, να μην αναγνωρίζει ότι το ένα στρατόπεδο (αυτό του ιμπεριαλισμού και της αυτοκρατορίας, μαζί με την εσωτερική αστική αντεπανάσταση, πχ. Βολιβία, Βενεζουέλα) επιτίθεται. Άρα, ότι το άλλο στρατόπεδο έχει το δικαίωμα στην αυτοάμυνα. Και ότι οφείλει να το κάνει με όλα τα μέσα.

Ο κομμουνισμός ως πολιτικό κίνημα και ρεύμα οφείλει να παίρνει ξεκάθαρη θέση απέναντι σε ένα πραξικόπημα του ιμπεριαλισμού και της αστικής αντίδρασης και να κάνει οτιδήποτε περνάει από το χέρι του για να γίνει αυτό πράξη. Αν αυτή η διαδικασία περνάει συγκεκριμένα μέσα από την πολιτική διαμεσολάβηση κάποιου σοσιαλδημοκράτη Μοράλες (και του μεγάλου κομματιού των φτωχών που τον στηρίζει) ή κάποιου άξονα της Αντίστασης στη Μέση Ανατολή, τότε οφείλει να προσδοκά στη στρατιωτική νίκη των παραπάνω στρατοπέδων. Αυτό δεν σημαίνει ότι ταυτίζεται με αυτούς ή ότι συμφωνεί πολιτικά και ιδεολογικά ως ρεύμα με όλες τις πολιτικές επιλογές, τα λάθη, τα πισωγυρίσματα, τις αυταπάτες, τις καθυστερημένες ιδεοληψίες που φέρουν αυτοί οι πολιτικοί χώροι ή τα μορφώματα ή οι κυβερνήσεις.

Σημαίνει απλώς ότι παίρνει συγκεκριμένη πολιτική θέση στο «εδώ και τώρα» και δεν δραπετεύει στο φανταστικό κόσμο των δικών του επιθυμιών. Ούτε επίσης χρειάζεται να βαφτίσει κανείς ένα κράτος «σοσιαλιστικό» (ενώ δεν είναι στην πραγματικότητα)για να το υπερασπιστεί απέναντι στον ιμπεριαλισμό. Η πολιτική στόχευση που πρέπει να τον διέπει είναι μία και σαφής: να προκύψει ήττα στα σχέδια του ιμπεριαλισμού και της αυτοκρατορίας και ρήγμα στην κυριαρχία του, όπως επίσης και να τσακιστεί η εσωτερική -στην κάθε χώρα- αστική αντίδραση. Αυτό φυσικά είναι μόνο το πρώτο βήμα (ακολουθούν πολλά ακόμη) σε σχέση με τους σκοπούς του κομμουνισμού ως πολιτικό ρεύμα. Όμως είναι ένα βήμα αναγκαίο, χωρίς το οποίο, το επαναστατικό στρατόπεδο δεν μπορεί να συγκροτηθεί. Χωρίς αυτό, οι ανώτερες επιδιώξεις μας θα μπορούν να συγκρίνονται μόνο με όμορφα παιδικά παραμύθια.

Στέλιος Ιορδάνου

 

https://avantgarde2009.wordpress.com/2019/11/15/me-aformi-to-praksikophma-sth-bolivia/

Posted in: Uncategorized