Η “εντατική θεραπεία” σαν κρίκος της φροντίδας υγείας

Posted on 19 Ἀπρίλιος 2020

0


Η “εντατική θεραπεία” σαν κρίκος της φροντίδας υγείας

Σάββατο 18 Απρίλη. Πριν η ασταμάτητη μηχανή εκθέσει την αποψή της (και εκτεθεί, aς usual!) για τον τρόπο που έχουν χρησιμοποιηθεί οι μονάδες εντατικής θεραπείας στην τρομοεκστρατεία, απαραίτητες κάποιες «εγκυκλοπαιδικές γνώσεις». Τα πιο κάτω απ’ την ελληνική εκδοχή της wikipedia:

Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ), Διεθνώς: Intensive Care Unit (ICU) είναι ένα ειδικό τμήμα του Νοσοκομείου όπου παρέχονται υπηρεσίες Επείγουσας και Εντατικής Ιατρικής. Σε κάποια νοσοκομεία υπάρχουν και ειδικές μονάδες για κάποιες ιατρικές ειδικότητες και ανάλογα με τις ανάγκες.

Η πρώτη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας ιδρύθηκε στη Κοπεγχάγη το 1953 λόγω της επιδημίας πολιομυελίτιδας (επειδή πολλοί ασθενείς απαιτούσαν σταθερό αερισμό και παρακολούθηση).. Τη δεκαετία του 1960 αναγνωρίστηκε η σημαντικότητα των καρδιακών αρρυθμιών σαν αιτία νοσηρότητας και θνητότητας στο έμφραγμα του μυοκαρδίου. Αυτό οδήγησε τη χρήση ρουτίνας της συνεχούς παρακολούθησης της καρδιακής λειτουργίας (monitoring) στις MEΘ.

Συνηθισμένες συσκευές που χρησιμοποιούνται στη ΜΕΘ περιλαμβάνουν ηλεκτρονικούς αναπνευστήρες για μηχανική υποστήριξη της αναπνοής μέσω ενδοτραχειακού σωλήνα ή τραχειοστομίας, παλμογράφους (μόνιτορς) για παρακολούθηση των ζωτικών λειτουργιών όπως καρδιακή λειτουργία, αναπνοή, αρτηριακή πίεση, θερμοκρασία κλπ, εξωτερικούς βηματοδότες, απινιδωτές, μηχανήματα τεχνητού νεφρού και αναλυτής αερίων αίματος που είναι το βασικό διαγνωστικό μηχάνημα στη ΜΕΘ. Υλικά που χρησιμοποιούνται είναι τα σετ ενδοφλέβιων γραμμών, σωλήνες διατροφής, παροχετεύσεις και καθετήρες. Τα συνηθέστερα χρησιμοποιούμενα φάρμακα είναι τα ινότροπα για ενίσχυση της καρδιακής λειτουργίας και της αρτηριακής πίεσης, αναλγητικά και κατασταλτικά καθώς και αντιβοτικά.

Οι κυριότερες νοσηρές καταστάσεις που αντιμετωπίζονται στη ΜΕΘ είναι το κώμα, η αναπνευστική ανεπάρκεια και το σοκ (κυκλοφοριακή καταπληξία) καθώς και οι λοιμώξεις που αποτελούν και την πρώτη αιτία θανάτου. Νοσήματα που αντιμετωπίζονται συνήθως είναι οι κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, βαρείς τραυματισμοί, δηλητηριάσεις, εμφράγματα, κακοήθεις αρρυθμίες, μετεγχειρητικές επιπλοκές, επιπλοκές της κύησης, πνευμονίες και σηψαιμία, βαριές νευρολογικές διαταραχές όπως η μυασθένεια και γενικώς κάθε περίπτωση όπου υπάρχει άμεση απειλή της ζωής. Επίσης υποστηρίζονται άτομα με εγκεφαλικό θάνατο που πρόκειται να γίνουν δότες οργάνων.

Το γενικό νοσοκομείο έχει γραμμική (ή πολυγραμμική) δομή – κατάγεται άμεσα, εξάλλου, απ’ τον φορντισμό / ταιηλορισμό (θυμίζουμε: 2η βιομηχανική επανάσταση…). Απ’ αυτήν την άποψη η εντατική είναι ο τελευταίος κρίκος της “αλυσίδας παραγωγής φροντίδας υγείας”: είναι το τελευταίο τμήμα (της νοσοκομειακής σειράς τμημάτων, ειδικοτήτων, κλινικών και εργαστηρίων) όπου καταλήγουν εκείνοι οι ασθενείς που αντιμετωπίζουν σοβαρή απειλή για την υγεία τους, και χρειάζονται διαρκή (ιατρική και νοσηλευτική) παρακολούθηση, διαρκή υποστήριξη διάφορων βασικών σωματικών λειτουργιών τους από κατάλληλο τεχνικό εξοπλισμό – μέχρις ότου αυτές οι βασικές λειτουργίες του σώματος αρχίσουν να γίνονται από μόνες τους. Ή, διαφορετικά,… “το μοιραίο”.

Αν και το κόστος κατασκευής μιας μονάδας εντατικής θεραπείας (ενός κρεβατιού δηλαδή με όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό) δεν είναι μεγάλο (θεωρούμενο, μάλιστα, «πάγιο κεφάλαιο» της ιατρικής φροντίδας) ακριβή είναι η χρήση της. Γιατί συμπεριλαμβάνει τους μισθούς γιατρών, νοσοκόμων και καθαριστριών, τα αναλώσιμα υλικά, την συντήρηση των μηχανημάτων, την διαρκή απολύμανση (και άλλα που δεν γνωρίζουμε). Αυτός είναι ο λόγος (και το ελλαδιστάν είναι μια γνωστή περίπτωση) που μπορεί να υπάρχουν μονάδες εντατικής θεραπείας (δηλαδή ο εξοπλισμός) αλλά να παραμένουν «κλειστές» (δεν υπάρχει η ανάλογη ζωντανή εργασία… – για «λόγους οικονομίας»…)

Σε κάθε περίπτωση, και υπό το πρίσμα της «υγείας – και της φροντίδας υγείας – ως εμπορεύματος», η εντατική είναι ίσως το πιο αντιεμπορικό τμήμα της σύγχρονης καπιταλιστικής ιατρικής· και, ταυτόχρονα, εκείνος ο κρίκος της «αλυσίδας συναρμολόγησης της υγείας» με τους περισσότερους θανάτους. Αυτό θα πρέπει να το συγκρατήσετε για την συνέχεια.

Η “εντατική θεραπεία” σαν κρίκος της πολιτικής υγείας

Σάββατο 18 Απρίλη. Οι δύο παρακάτω πίνακες δείχνουν τον αριθμό (ενεργών) κρεβατιών (μονάδων) εντατικής διαφόρων κρατών ανά 100.000 κατοίκους (δεν ξέρουμε όμως με βεβαιότητα αν αφορά μόνο τα δημόσια νοσοκομεία ή το σύνολο, δηλαδή και τα ιδιωτικά. Το “total” στον πρώτο πίνακα παραπέμπει μάλλον στο σύνολο). Ο πρώτος αφορά τον πλανήτη, ο δεύτερος τα ευρωπαϊκά κράτη (κυρίως τα μέλη της ε.ε.). Τα στοιχεία είναι ΠΡΙΝ την «πανδημία».

Οι διαφορές είναι εντυπωσιακές, ειδικά αν συγκρίνει κανείς κράτη «πρώτης γραμμής» της 2ης βιομηχανικής επανάστασης (γερμανία, γαλλία, ιταλία, ισπανία, αγγλία) που διαθέτουν δημόσια συστήματα υγείας. Πού οφείλονται αυτές οι διαφορές; Ένας λόγος είναι η πολιτικο-οικονομική διαχείριση της «φροντίδας υγείας» από κράτος σε κράτος. Δεν είναι όμως, μόνον αυτός. Για παράδειγμα το ψοφιοκουναβιστάν (ηπα για τους αρχάριους…) που πρακτικά δεν έχει δημόσιο σύστημα υγείας που να καλύπτει το σύνολο του πληθυσμού (και όπου ένα μεγάλο τμήμα του είναι «underclass» και δεν έχει καν ιδιωτική ασφάλιση) έχει πενταπλάσιες μ.ε.θ. απ’ την αγγλία που διαθέτει δημόσιο σύστημα υγείας· και θεωρείται καλό. Υπεισέρχονται, λοιπόν, και διαφορετικές προσεγγίσεις ιατρικού ή/και επιδημιολογικού (με την ευρεία έννοια) χαρακτήρα, ανάλογα με την γενική κατάσταση υγείας του κάθε φορά διαφορετικού πληθυσμού, αλλά και τις (διαφορετικές) απόψεις για το ποιες περιπτώσεις πρέπει να φτάνουν στην εντατική…

Ας ανακεφαλαιώσουμε:

– απ’ την μεριά των ασθενών (και των φίλων / συγγενών τους), απ’ την μεριά των χρηστών των υπηρεσιών υγείας δηλαδή, οι εντατικές είναι η ανεπιθύμητη, εξαιρετικά δυσάρεστη αλλά υποχρεωτική «τελευταία ευκαιρία / ελπίδα» να ζήσουν σε ζόρικες περιπτώσεις αρρώστιας ή ατυχήματος…

– απ’ την μεριά του οργανογράμματος της μοντέρνας ιατρικής οι εντατικές είναι το τέλος της «γραμμής παραγωγής υγείας», το έσχατο όριο των δυνατοτήτων φροντίδας…

– απ’ την μεριά των διαδικασιών εμπορευματοποίησης της υγείας οι εντατικές είναι το λιγότερο (έως καθόλου) ενδιαφέρον ζήτημα: στον ωμό και άμεσο αιωρισμό μεταξύ ζωής και θανάτου σ’ ένα κρεβάτι νοσοκομείου, με σωληνάκια και μόνιτορ ένα γύρω, δεν μπορεί να πουλήσει κανένας ούτε άμεσα το ένα ούτε άμεσα το άλλο….

– απ’ την μεριά των (κρατικών) πολιτικών υγείας οι εντατικές είναι (συνήθως;) ένας τομέας «φυσαρμόνικα». (Με δεδομένο, ωστόσο, ότι οι εντατικολόγοι είναι μια σπάνια επιλεγόμενη και μάλλον δύσκολη ιατρική ειδικότητα, είναι αβέβαιο αν, σε περίπτωση επείγουσας μεγάλης ανάγκης, θα βρεθεί η ζωντανή εργασία που θα αξιοποιήσει το αποθηκευμένο «πάγιο κεφάλαιο» κάποιων κλινών εντατικής που έχουν παρκαριστεί και είναι “κλειστές”. Τεχνικά μερικές δεκάδες κρεβάτια εντατικής μπορεί να φτιάχνονται πολύ γρηγορότερα απ’ όσο να βρεθεί η ζωντανή εργασία που θα τα καλύψει δουλεύοντας….)

Μετά απ’ αυτά μπορούμε να ρωτήσουμε: πως και γιατί συνέβει, σε συνθήκες υγιεινιστικής τρομοκρατίας και τεχνητής «κρίσης υγείας» λόγω covid-19, σχεδόν το σύνολο των καπιταλιστικών κρατών του πλανήτη, κάποια μάλιστα με εξαιρετικά ισχυρούς τομείς μεθ (όπως οι ηπα ή η γερμανία), να επικαλεστούν όλα το ίδιο «επιχείρημα» νομιμοποίησης των πραξικοπημάτων ελέγχου των κοινωνιών τους, δηλαδή το να προστατέψουμε τις περιορισμένες δυνατότητες των μεθ μας; Και, συμπληρωματικά αλλά όχι χωρίς σημασία: γιατί η ίδια «κραυγή αγωνίας» (;;;) δεν έχει εκτοξευτεί στις επιδημίες γρίπης (που «φορτώνουν» το ίδιο αν όχι περισσότερο τις εντατικές)· και γιατί δεν θα εκτοξευόταν σε περίπτωση κανονικού πολέμου;

Με άλλα λόγια το ερώτημα είναι: γιατί οι μεθ χρησιμοποιήθηκαν ιδεολογικά έτσι όπως χρησιμοποιήθηκαν στην τρέχουσα υγιεινιστική τρομοεκστρατεία;

Η πολιτική οικονομία της αναδιάρθρωσης (των “υπηρεσιών υγείας”) 1: το θέατρο

Σάββατο 18 Απρίλη. Η πιο εύκολη (αλλά καθόλου υποχρεωτικά η σωστή) απάντηση θα μπορούσε να είναι: φόβος! Οι κρατικές αρχές ή/και οι «ειδικοί σύμβουλοί τους» φοβήθηκαν ότι η φονικότητα του covid-19 είναι τόσο μεγάλη που θα ξεπεράσει τις δυνατότητες φροντίδας των συστημάτων υγείας· και, ότι, κατά συνέπεια, θα κατηγορηθούν απ’ τους πληθυσμούς… «Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο» θα ειρωνευόταν η καπιταλιστική ιστορία… Μοιάζει να το ενισχύει το γεγονός ότι κάποια (πολύ λίγα) δυτικά κράτη αύξησαν «εν θερμώ» τον αριθμό των μηχανικών αναπνευστήρων που διαθέτουν τα δημόσια συστήματά τους: η γερμανία από 25.000 τους έκανε 40.000, και η γαλλία από 7.000 (έναντι των 9.236 το 2006…) τους έκανε 30.000… Όμως αυτή η «ανθρωπιά» αντιφάσκει με μια σειρά σοβαρών στοιχείων:

Πρώτον, ακόμα κι αν το κίνητρο ήταν το να σώσουν τα τομάρια τους, όλες οι πρωτοκοσμικές αρχές αδιαφόρησαν εντελώς να αποκτήσουν έγκυρο know how περί τον covid-19 όσο καιρό (σχεδόν 2 μήνες) η επιδημία βρισκόταν πολύ μακριά απ’ τα σύνορά τους, στην κίνα. Δεν έστειλαν αντιπροσωπείες «ειδικών» αφενός για να μάθουν από πρώτο χέρι τα χαρακτηριστικά του φαινομένου, και αφετέρου για να δουν από όσο πιο κοντά γίνεται την επίδραση της επιδημίας σ’ ένα οργανωμένο σύστημα δημόσιας υγείας όπως το κινεζικό. Είναι σαφές ότι το σύνολο των «δυτικών κρατικών αρχών» μάθαιναν για τον «ιό της κίνας» απ’ τους ίδιους δημαγωγικούς μηχανισμούς που χρησιμοποιούν για την συστηματική εξαπάτηση των πληθυσμών. Απ’ τα ενσωματωμένα στις ανάγκες του 4ου παγκόσμιου πολέμου μήντια. Έπιναν αυτό που πουλάνε, κάτι που είναι ανάθεμα ακόμα και για τους (παραδοσιακούς) πρεζέμπορους. Με άλλα λόγια: αυτές οι κρατικές αρχές θα μπορούσαν πράγματι να κατηγορηθούν για αδιαφορία και απουσία έγκαιρης γνωσιολογικής και τεχνικής προετοιμασίας…

Δεύτερον, από πολύ νωρίς, με βάση τα όσα είχαν γίνει γνωστά απ’ την «κινεζική εμπειρία» (από επίσημες κρατικές ή ιατρικές ανακοινώσεις του Πεκίνου), υπήρξαν προτάσεις διαφορετικής αντιμετώπισης μιας επιδημίας που (αν πετάξει κανείς στα σκουπίδια την συστηματική δημαγωγία…) δεν έχει μεγαλύτερη φονικότητα από 0,5%, έστω όμως ότι μπορεί ακόμα κι αυτό να ξαφνιάσει. Οι προτάσεις προέρχονταν από αξιοσέβαστους «ειδικούς» των δυτικών συστημάτων υγείας. ΚΑΝΕΙΣ δεν πρότεινε ή δεν υπονόησε «αφήστε τους να πεθαίνουν σαν τα σκυλιά»! Οι εναλλακτικές προτάσεις δεν σκόπευαν στην υπερφόρτωση των εντατικών! Είχαν ακριβώς τον ίδιο στόχο: το να φτάσουν όσο το δυνατόν λιγότεροι / ες πρώτα στα νοσοκομεία και, στη συνέχεια, στον τελευταίο κρίκο τους. Είχαν όμως πολύ συγκεκριμένη στόχευση προστασίας και φροντίδας (τις ευάλωτες ηλικίες ή/και άτομα), μιας και ήταν έγκαιρα γνωστό το ποιά υποκείμενα νοσήματα επιβαρύνουν τις πνευμονικές λοιμώξεις. Συμπληρωμένη απ’ την πεποίθηση ότι η απόκτηση της γενικής ανοσίας του πληθυσμού μέσα απ’ την φυσική διασπορά του ιού στο μεγαλύτερο μέρος του θα ήταν επιθυμητή έως και αναγκαία. Ποιά ήταν τα χαρακτηριστικά αυτών των εναλλακτικών προτάσεων και γιατί συκοφαντήθηκαν, δαιμονοποιήθηκαν ή και αγνοήθηκαν; Δύο τουλάχιστον. Ήταν αντιαπαγορευτικές. Δεν έδιναν, σε καμμία περίπτωση, στη μορφή – κράτος τον ρόλο που άρπαξε απ’ τα μαλλιά κάνοντας το ένα πραξικόπημα μετά το άλλο («διαγωνισμό σκληρότητας» χαρακτήρισαν αυτές τις κρατικές πρακτικές οι γερμανοί «πράσινοι»…) Και ήταν εναντίον των φαρμακοβιομηχανιών. Εναντίον του βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικου συμπλέγματος θα λέγαμε: δεν του άφηνε περιθώρια να εμφανιστεί, κάποια στιγμή, πλήρως αρματωμένο, σαν «σωτήρας» (παραπέμπουμε επ’ αυτού σε διάφορα video που έχουμε ήδη αναρτήσει τον προηγούμενο καιρό).

Τρίτον, είναι πια βέβαιο: ΟΛΕΣ οι δυτικές κρατικές αρχές έδωσαν κατευθύνσεις στις ιατρικές τέτοιες να χρεώνουν σα “νεκρό από covid-19” οποιονδήποτε μπορούσαν!!! Απ’ αυτούς που απλά είχαν «κολλήσει» πριν μπουν σ’ ένα νοσοκομείο, ως εκείνους που «κολλούσαν» μέσα στο νοσοκομείο· και απ’ αυτούς που βρίσκονταν «θετικοί» μετά θάνατο, ως εκείνους που δεν βρέθηκαν καν ποτέ «θετικοί»!!! Αυτή η τεχνητή διόγκωση «των θυμάτων του κορονοϊού» δεν ταιριάζει καθόλου με την ιδέα καλολαδωμένων (δημόσιων) συστημάτων υγείας· ταιριάζει όμως τέλεια με την παραγωγή τρόμου!

Η μοναδική έρευνα με νεκροψία, άρα απόλυτα ακριβής, που έγινε στην ιταλία σε λίγο παραπάνω από 50 νεκρούς-του-covid-19 έδειξε ότι μόνο το 12% απ’ αυτούς τους θανάτους θα μπορούσε να αποδοθεί χωρίς αμφιβολία στις πνευμονικές επιπλοκές εξαιτίας της μόλυνσης απ’ τον covid-19… To υπόλοιπο 88%;;;; Τρέχα γύρευε…)

Τέταρτον: παρά τις αντίθετες συμβουλές των κινέζων “ειδικών” διάφορα κράτη αμέλησαν, αδιαφόρησαν, παρέλειψαν για καιρό (για κρίσιμο διάστημα) να προστατέψουν γιατρούς και νοσοκόμους απ’ την μόλυνση από τον covid-19. Με αποτέλεσμα (ακόμα και με ήπια ή με καθόλου συμπτώματα) ένα μέγεθος απόλυτα απαραίτητης ζωντανής εργασίας να βγαίνει εκτός! Αυτό δεν ταιριάζει καθόλου με τον «ανθρώπινο, πολύ ανθρωπίνο φόβο μήπως και δεν αντέξουν τα συστήματα υγείας»!!! Το εντελώς αντίθετο! Και πάλι αυτές οι κρατικές αρχές θα μπορούσαν να κατηγορηθούν για «κατά συρροήν εγκλήματα εξ αμελείας»…

Πέμπτον: παρά τα εντελώς αντίθετα δεδομένα και την κοινή λογική, αυτές οι ίδιες κρατικές αρχές δεν φρέναραν (μπορεί και να προώθησαν) την τρομοκρατία του “όποιος έχει κολλήσει είναι εν δυνάμει νεκρός”. Αν το να εμποδιστεί ο πανικός σε τέτοιου είδους καταστάσεις είναι το νούμερο 1 καθήκον μιας “ανθρώπινης, πολύ ανθρώπινης εξουσίας”, αυτές οι κρατικές αρχές έκαναν (ή επέτρεψαν ή φρόντισαν να γίνει) το ακριβώς αντίθετο!!! Αυτό – και δεν χρειάζεται ιδιαίτερο μυαλό – επιβάρυνε πολύ, σε διάφορες φάσεις, τα δημόσια συστήματα υγείας, όπως ήταν αναμενόμενο. Όχι τις εντατικές αλλά τις “εισόδους”, τους πρώτους κρίκους… Κι αυτός ο συνωστισμός “κρουσμάτων” έκανε τα νοσοκομεία (σε διάφορες περιπτώσεις και ως ένα χρονικό σημείο) εντατικά φυτώρια μετάδοσης του covid-19· ενόσω οι απαγορεύσεις, η διατεταγμένη κοινωνική αποξένωση και ο αστυνομικός υγιεινισμός σκόπευαν, υποτίθεται, στο αντίθετο…

Αν κάποιος ήθελε να πιάσει τα πιο πάνω ένα-ένα με σκοπό να απαλλάξει την τρομοκρατική ρητορική και πρακτική απ’ τον πραγματικό της χαρακτήρα και να την αθωώσει, μπορεί δικολαβικά να πετύχαινε κάποιες αμφιβολίες εδώ κι εκεί. “Δεν ήξεραν”…. “δεν μπορούσαν”…. “ξαφνιάστηκαν”…. “δεν πρόλαβαν”… “δεν κατάλαβαν”…. “παρεξήγησαν”… κλπ, κλπ… Αν όμως δεν είναι τόσο “καλούλης” και τα συμπαραθέσει με το πραγματικό τους βάρος (η ασταμάτητη μηχανή δεν είναι “καλούλα”!) τότε το συμπέρασμα βγαίνει εύλογα: ποτέ δεν ήταν η “υπερφόρτωση των εντατικών” από πολιτική και οικονομική (καπιταλιστική) άποψη το κεντρικό ζήτημα στη “διαφύλαξη της δημόσιας υγείας” στην τρέχουσα συγκυρία!

Χρησιμοποιήθηκαν οι μεθ, αξιοποιήθηκαν ιδεολογικά και δημαγωγικά για χάρη της μαζικής τρομοεκστρατείας επειδή είναι εκείνος ο δημόσια αναγνωρίσιμος κρίκος της αλυσίδας συναρμολόγησης της δημόσιας υγείας που, πραγματικά, φοβίζει. “Μυρίζει θάνατο” – πώς να το πούμε; Επιπλέον; Είναι ο πιο αδιάφορος (απ’ την άποψη των “επενδύσεων” και της “κεροδοφορίας”) στην εξελισσόμενη health industry revolution 4.0!!!…

Πράγμα που σημαίνει: ακόμα κι αν αυτός ο κρίκος “καιγόταν” η (πραγματική) δουλειά θα είχε γίνει…

 

https://www.sarajevomag.gr/

Posted in: Uncategorized