Νεκροπολιτική

Posted on 25 Ἀπρίλιος 2020

1


Νεκροπολιτική

Σάββατο 25 Απρίλη. Το θέμα δεν είναι ευχάριστο… Και το «όσο ζω μαθαίνω» η ασταμάτητη μηχανή θα προτιμούσε να το αποφύγει για τέτοια θέματα. Ωστόσο, όταν η βιομηχανία του υγιεινιστικού τρόμου στήνεται πάνω σε θανατόμετρα, αναγκάζεται κανείς να ψάξει το πως τα κράτη «μετράνε τους νεκρούς του covid-19» – και, εν τέλει, για λογαριασμό τίνος κάνουν αυτό το (στραμπουληγμένo) μέτρημα.

Με αφορμή ένα ρεπορτάζ του offguardian ψάξαμε το αγγλικό body counting… Ψάξαμε τους επίσημους πίνακες… Και το συμπέρασμα δεν είναι καθόλου φιλικό-για-την-αλήθεια. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, στην επικράτεια της αυτού μεγαλειότητας της βασίλισσας της αγγλίας, της σκωτίας, της ουαλίας κλπ κλπ έχει καταρρεύσει κάθε έννοια (και δυνατότητα) ακρίβειας σε ότι αφορά αυτό το προπαγανδιστικό όπλο (: των αριθμό όσων πεθαίνουν από τις επιπλοκές του covid-19). Πράγμα που, φυσικά, παραείναι βολικό: μιλάμε για το μοναδικό (και μάλιστα “πυρηνικό”!) όπλο αυτού του “πολέμου” (κατά του κοινωνικού εργοστάσιου). Αν εκπυρσοκροτεί δεξιά κι αριστέρα τι να το κάνεις;

Στην χειρότερη (και πιο πιθανή) περίπτωση; Συντηρείται μια «δημιουργική λογιστική θανάτου», με κύριο ιμάντα μεταφοράς τους νεκρόφιλους δημαγωγούς (: τους ιδιοκτήτες και τους υπαλλήλους των παλιών και νέων μήντια, το «βαθύ κράτος» εδώ κι εκεί) και τελικούς αποδέκτες τους υποτελείς.

Εξετάσαμε και συγκρίναμε τις επίσημες ανακοινώσεις (και τους επίσημους πίνακες) του NHS (του «εθνικού συστήματος υγείας» του βασιλείου) και τα νούμερά του για την αγγλία αποκλειστικά (δηλαδή όχι για την ουαλία, την σκωτία και την βόρεια ιρλανδία). Έχουμε τους σχετικούς πίνακες, αλλά για να μην σας ζαλίσουμε με excel αναδημοσιεύουμε τα βασικά.

Στις 10 Απρίλη το μεγάλο στόμα του θανατόμετρου ανακοίνωσε στο Λονδίνο 866 νεκρούς απ’ τον covid-19 (πάντα στην αγγλία), πράγμα που μαζί με τους νεκρούς απ’ τις υπόλοιπες περιοχές (σύνολο 980…) πανηγυρίστηκε δεόντως απ’ τους νεκρόφιλους δημαγωγούς σαν «νέο ρεκόρ» και ξεπέρασμα της ισπανίας… (ενδεικτική φωτογραφία επάνω).

Στις 11 Απρίλη το ίδιο στόμα ανακοίνωσε 823… Και:

Στις 12 Απρίλη ανακοίνωσε 657… Προφανώς όλοι έμειναν σίγουροι ότι τις προηγούμενες ημέρες (πάντα οι ανακοινώσεις αφορούν την προηγούμενη μέρα) είχαν συμβεί τα εξής: στις 9 Απρίλη ο covid-19 είχε σκοτώσει 866 ανθρώπους (στην αγγλία)· στις 10 Απρίλη 823 και στις 11 Απρίλη 657… Σωστά;

Αμ δε!!!!

Αν κοιτάξει κανείς τον επίσημο πίνακα της 10ης Απρίλη θα διαπιστώσει ότι στις 9/4 φέρονται νεκροί 117! Και τότε; Γιατί ανακοινώθηκαν 866; Επειδή προστέθηκαν νεκροί προηγούμενων ημέρων: 356 από τις 8/4, 154 από τις 7/4, 70 στις 6/4… ως και 6 στις 28 Μάρτη, 3 στις 27 Μάρτη, 2 στις 26 Μάρτη … και ένας στις 5 Μάρτη… Όχι, δεν αναστήθηκαν και ξαναπέθαναν. Μάλλον χρησιμοποιήθηκαν σαν “δανεικοί”…

Περίεργο πράγμα… Γιατί δεν ανακοινώνονται οι νεκροί κάθε μέρα και γίνεται τέτοιος «ετεροχρονισμός»; Και γιατί προστίθενται όλοι στην ημέρα που αφορά η ανακοίνωση αφού ανήκουν σε άλλες; Αφήνουμε το ερώτημα ανοικτό προς το παρόν.

Κοιτώντας κανείς τον πίνακα της επόμενης ημέρας, της 11ης Απρίλη (επίσημη ανακοίνωση για την προηγούμενη, 10/4: 823) διαπιστώνει ότι πέθαναν μόνο 115! Και η λιτανεία του ετεροχρονισμού συνεχίζεται. Στις 9/4, που νόμιζε αυτός ο κανείς ότι πέθαναν 117 προστίθενται άλλοι 325· στις 8/4 προστίθενται άλλοι 161· στις 7/4 άλλοι 61… Γυρνάς πίσω και βλέπεις καινούργια φέρετρα…

Μα αυτό το αναδρομικό «μέτρημα» δεν έχει τελειωμό! Στον πίνακα της 12ης Απρίλη, που αφορά την προηγούμενη 11/4 (με επίσημη ανακοίνωση: 657…) διαπιστώνει κανείς καταμετρημένους μόνο 121! Για τις 10/4 όμως προστίθενται άλλοι 308· για τις 9/4 άλλοι 120· για τις 8/4 άλλοι 52· για τις 7/4 άλλοι 26…

Χαμένο στο μέτρημα το αγγλικό σύστημα υγείας; Ίσως η απάντηση βρίσκεται στην επικεφαλίδα κάθε πίνακα που εξηγεί περί τίνος πρόκειται: Οι θάνατοι ασθενών που πέθαναν σε νοσοκομεία στην αγγλία και είχαν διαγνωστεί θετικοί στον covid-19 την ώρα του θανάτου.

Καταλαβαίνετε κάτι; Η ασταμάτητη μηχανή καταλαβαίνει δύο πράγματα. Πρώτον, ότι πράγματι το θανατόμετρο βάζει στο σωρό όχι εκείνους που πέθαναν εξαιτίας του covid-19 αλλά τους πάντες όσους πέθαναν έχοντας απλά κολλήσει, μπορεί και μερικούς παραπάνω· άσχετα με την πραγματική αιτία θανάτου. Προσβλητικό, ατιμωτικό, στα όρια της προσβολής νεκρού – αλλά ποιος ασχολείται με τέτοια πια; Και, δεύτερον, ότι ενδεχομένως οι απαντήσεις των τεστ covid-19 για αρκετούς βαριά ασθενείς να βγαίνουν μετά τον θάνατό τους – οπότε προστίθενται κι αυτοί. Αναδρομικά. Διότι – στο κάτω κάτω – σημασία έχει να χρεωθεί ο φονικός ιός σαν σήριαλ κίλλερ· όχι το πότε βρέθηκαν τα «πειστήρια της ενοχής του», ούτε, βέβαια, το αν υπήρξε ενοχή… (Φυσικά κάποιος πολύ καχύποπτος μπορεί να υποθέσει ότι με σκοπό να φουσκώσουν τα νούμερα προσθέτουν συλλήβδην … νούμερα… αφού κανένας δεν μπορεί να ελέγξει άμεσα αν όντως υπάρχουν τόσοι νεκροί… Ο offguardian αυτό υποστηρίζει… Αλλά η ασταμάτητη μηχανή δεν το πάει ως εκεί…)

Στην τελική όμως έχει σημασία τι συμβαίνει πραγματικά; Μπορεί, ίσως, να μιλήσει κανείς ξανά για την κοινοτοπία του κακού: η κρατική γραφειοκρατία στον καπιταλιστικό κόσμο είναι έτσι μονταρισμένη ώστε να χάνεται στην αριθμητική όταν το σωστό εκ μέρους της είναι να χαθεί… Γιατί, κατά τα υπόλοιπα, τέτοιου είδους προσθέσεις (που εκτείνονται σε βάθος χρόνου ακόμα και δυο εβδομάδων…) βολεύουν. Ποιούς; Την δημαγωγία, την παραγωγή φόβου, την υγιεινιστική τρομοεκστρατεία.

Ας το ξαναπούμε: έχει σημασία τι συμβαίνει πραγματικά; Υπάρχει πραγματικότητα; Μία; Ακόμα; Δεν έχετε βαρεθεί το να υπάρχει μόνο μία πραγματικότητα; Δεν έχουμε μπει πανηγυρικά στην εποχή των «πολλών πραγματικοτήτων»;

Έτσι φαίνεται… Και σ’ ότι αφορά τον covid-19 κερδισμένη είναι η «πραγματικότητα» που είναι πιο ισχυρή, που έχει την εξουσία και τα μέσα να επιβληθεί. Αυτό, πράγματι, ένα όνομα μόνο μπορεί να έχει: νεκροπολιτική.

Αφόρητο να την υφίστασαι…

Περί πολέμου

Σάββατο 25 Απρίλη. Όταν βγαίνει η πολιτική βιτρίνα και διακηρύσσει «βρισκόμαστε σε πόλεμο» μπορείς να την περιγελάσεις. Η λέξη «πόλεμος» είναι εύκολη στη χρήση. Προφανώς σημασιοδοτεί κάτι «έκτακτο» απ’ την μεριά της όποιας εξουσίας. Αλλά αν δεν ακούγονται κροταλίσματα πυροβόλων, εκρήξεις… κοιμάσαι ήσυχος…

Όταν όμως αυτός ο πόλεμος (χωρίς εισαγωγικά) αρχίζει και προχωράει και γίνεται; Φαίνεται πως ένα βασικό στοιχείο στην ομαλή (και πειθαρχημένη) στοίχιση και συμμετοχή σε οποιοδήποτε πόλεμο (χωρίς εισαγωγικά) είναι ένας διπολισμός: απ’ την μια μεριά να έχει δηλωθεί σαν τέτοιος· απ’ την άλλη μεριά όμως να μπορεί να εννοηθεί «κάπως αλλιώς». Ας πούμε σαν «ηθική υποχρέωση», που θα ολοκληρωθεί γρήγορα και εύκολα. Κάπως έτσι ξεκίνησαν χαρούμενοι για το μέτωπο εκατοντάδες χιλιάδες φαντάροι πριν παραπάνω από έναν αιώνα, για έναν πόλεμο που θα ήταν σύντομος, γρήγορος, νικηφόρος (για όλους…). Ξεκίνησαν καλοκαίρι (του 1914) κι ως τα χριστούγεννα, ήταν σίγουροι, θα είχαν γυρίσει σπίτια τους… Στην κανονικότητα – αν και δεν χρησιμοποιούσαν τέτοιες διανοουμενίστικες λέξεις τότε.

Με τον πόλεμο (οποιονδήποτε τέτοιο, χωρίς εισαγωγικά) δεν μπορεί να παίξει κανείς (παρότι πολλοί νομίζουν ότι μπορούν). Με δεδομένο πως, τελικά, υπάρχουν θύματα μπορεί κανείς να ασχοληθεί με την περίθαλψή τους. Δεν είναι κακό – χρειάζεται.

Είμαστε σίγουροι, για παράδειγμα, ότι οι τρανοί γερμανοί σοσιαλδημοκράτες, έκαναν ό,τι περισσότερο και καλύτερο μπορούσαν υπέρ της φροντίδας των γερμανών φαντάρων στα χαρακώματα εκείνου του πολέμου που ξεκίνησε σαν σύντομος (και τέλειωσε μετά από τέσσερα χρόνια αφήνοντας για πάντα χαραγμένη στην ιστορία την φράση κρέας για κανόνια). Και καλύτερη διατροφή θα ζήτησαν, και καλύτερη υγιειονομική περίθαλψη… Ίσως καλύτερα και περισσότερα νοσοκομεία εκστρατείας… Ίσως γρηγορότερη διανομή των γραμμάτων από και προς το μέτωπο… Δεν ήταν κακοί άνθρωποι (οι τότε γερμανοί σοσιαλδημοκράτες) και οπωσδήποτε το γερμανικό κράτος δεν θα έπρεπε να παρατήσει τους (πειθαρχημένους ακόμα) στρατιώτες του στην τύχη τους. Αλλά οι τότε γερμανοί σοσιαλδημοκράτες είχαν υποστηρίξει την διεξαγωγή αυτού του πολέμου… Και, φυσικά, είχαν υπερψηφίσει τον (πολεμικό) δανεισμό για τα έξοδά του… Επίσης είχαν κηρύξει «παύση πυρός» απέναντι στο (γερμανικό) κράτος· προείχε η αίσια έκβαση του πολέμου. «Θα λογαριαστούμε μετά…» (την αίσια έκβαση) όπως άφηναν να εννοηθεί….

Με τον πόλεμο (οποιονδήποτε τέτοιο, χωρίς εισαγωγικά) δεν μπορεί να παίξει κανείς. Και είναι γνωστό ποιοί και γιατί ήταν εναντίον εκείνου (για παράδειγμα…) του πολέμου. Ήταν, μάλιστα, εναντίον πριν καν ξεσπάσει· και προειδοποιούσαν. Όπως έγραφε μια απ’ αυτούς πρέπει να μελετάει κανείς τις καπιταλιστικές τάσεις κι όχι, απλά, να περιμένει τις εξελίξεις που καθορίζουν άλλοι θολώντας τα νέρα. Τελικά με τον πόλεμο συμβαίνει το εξής: είτε είσαι καθαρά και ξάστερα εναντίον του, ξέρεις γιατί, και προσπαθείς να το εξηγήσεις και σ’ άλλους χωρίς, φυσικά, να υποτιμάς τη νοημοσύνη τους με βλακείες και αποπροσανατολισμούς· είτε είσαι υπέρ, και προσπαθείς (στην καλύτερη των περιπτώσεων) να περιθάλψεις όσο το δυνατόν καλύτερα τα όποια θύματά του. (Δεν είναι κακό πράγμα η περίθαλψη, το είπαμε!).

Συνήθως λοιπόν, το “αναμενόμενο”, είναι το δεύτερο. Πρακτικά, εκτός απ’ το να φροντίζουν όσο μπορούσαν περισσότερο για την περίθαλψη των αναξιοπαθούντων είτε στο μέτωπο είτε στα μετόπισθεν (τον εξοπλισμό του στρατού τον είχαν αναλάβει άλλοι…) οι γερμανοί σοσιαλδημοκράτες (που δεν πρέπει να ήταν παλιάνθρωποι), εκείνο τον καιρό, φρόντισαν όχι απλά να λούσουν όσους ήταν εναντίον του πολέμου με κάθε “κοσμητικό” που είχαν στη διάθεσή τους· τους εξόντωσαν κι όλας, αργότερα, μόλις τους δόθηκε η ευκαιρία. Η συκοφαντία (των αντιπάλων ενός πολέμου) είναι στάνταρ εργαλείο όσων έχουν συστρατευτεί σ’ αυτόν. Δεν θα έπρεπε να εκπλήσσει…

Φυσικά αυτά είναι παλιά! Πολύ παλιά! Και δεν έχουν καμμία σχέση με πρόσωπα και πράγματα, εδώ και τώρα! Μπορεί να πει κανείς (και, πράγματι, αυτή είναι μια αρκετά διαδεδομένη σοφία) ότι τώρα δεν γίνεται κανένας πόλεμος· ότι οι αρχιστράτηγοί του κακώς δήλωσαν σίγουροι ότι ξεκινούν έναν τέτοιον (αλλά αυτό είναι ένα μικρό και ασήμαντο λαθάκι μπροστά στην στιβαρότητα που δείχνουν)· ότι οι εθνικοί αρωγοί στην “πολεμική προσπάθεια” (πρώην “αλήτες – ρουφιάνοι…”) ίσως υπερβάλλουν καμμιά φορά αλλά βρίσκονται επιτέλους στη υπηρεσία καλού σκοπού· ότι αν ο εχθρός είναι αόρατος (αλλά πότε και πόσο ορατός ήταν στ’ αλήθεια οποιοσδήποτε εχθρός; και τι πάει να πει “ορατός” στις αρχές της 3ης δεκαετίας του 21ου αιώνα;) είναι ατυχέστατη οποιαδήποτε σύγκριση· ότι δεν είναι όλες οι εκστρατείες ίδιες, και σίγουρα ότι είναι “ηθική υποχρέωση” και “κοινωνική ευθύνη” η συμμετοχή σε μια υγιεινιστική εκστρατεία (ακόμα κι αν έχει κάποιες παράπλευρες απώλειες που χρειάζονται ή θα χρειαστούν περίθαλψη…)· ότι, κατά συνέπεια, οποιοδήποτε “έκτακτο μέτρο” σκαρφιστεί κάθε στρατηγός ή λοχίας έχει τη νομιμοποίησή του και, φυσικά, την αναπόφευκτη διάρκειά του κατά την κρίση του επιτελείου· ότι οπωσδήποτε αυτά τα άθλια υποκείμενα, κάτι Μέρκελ και λοιπά, πρέπει να μεσολαβήσουν σε φτηνά πολεμικά δάνεια υπέρ της “ανόρθωσης της πατρίδας” αλλιώς “άντε γειά μισητή ε.ε.”· και ότι, στο τέλος τέλος, υπάρχει μια κανονικότητα που περιμένει (μια “κανονικότητα 2.0” ή μπορεί και “3.0”). Και, βέβαια, μας περιμένει και η αλλαγή του κόσμου – που με μυστηριώδη και μεταφυσικό τρόπο οφείλεται σ’ αυτήν την καλή εκστρατεία… Λες και είχε ραντεβού (η αλλαγή…)

Μάλισταααα… Τί άλλα;

(φωτογραφία: Του ιού τα φουσάτα περνάνε σαν τον λίβα που καίει τα σπαρτά… – λέει το μαθηματικό μοντέλο…)

Να τα λέμε κι αυτά!

 

 

Σάββατο 25 Απρίλη. Ο «σύλλογος φίλων της καραντίνας» (Συ.Φι.Κα.), η ένωση «χορεύουμε σπίτι όπως μας παίζουν την μουσική» (Χ.Ο.Πα.Μου), η οργάνωση «κάλλιο υγιείς και φυλακισμένοι παρά αδέσποτοι και άρρωστοι Το Άγιο SMS», η οργάνωση «τον covid να πληρώσει η ολιγαρχία», καθώς και κάποιες επαγγελματικές οργανώσεις που υπογράφουν με σύμβολα (κεραυνούς, νεκροκεφαλές, κλπ), σε αδημοσίευτη ανακοίνωσή τους που υπέκλεψε η ασταμάτητη μηχανή, ασκούν δριμύτατη κριτική σ’ εκείνα τα κράτη (π.χ. το σουηδικό) τα οποία, προκειμένου να προστατέψουν την «οικονομία» τους, άφησαν στο έρμαιο του φονιά ιού τους υπηκόους τους… Και σηκώνουν το μεσαίο δάκτυλο του δεξιού τους χεριού για το “χρυσό” που πήρε το ελλαδιστάν στην αντιμετώπιση του κακού…

Σωστά… Συμπεραίνει κανείς μετά απ’ αυτό ότι το ρημαδογκουβέρνο και ο ρημαδοΚούλης σκιαγραφούνται σαν αριστεροί, ίσως και κρυπτοκομμουνιστές! Αφού «έβαλαν τον άνθρωπο πάνω απ’ τα κέρδη»! Και δεν είναι μόνο αυτοί τόσο καλοί και φιλεύσπλαχνοι κυβερνήτες. Απ’ τη Λευκωσία ως τη Μαδρίτη (για να μείνουμε στον ευρωπαϊκό νότο…) τα «μέτρα» (και οι πολιτικές βιτρίνες) το ίδιο ακριβώς φαίνεται ότι υλοποιούν. Στην ισπανία, μάλιστα, επειδή φαίνεται να υπάρχουν διάφοροι «εθνοπροδότες», η μπατσαρία έχει αφηνιάσει: δεν ξυλοφορτώνει τα κέρδη (ποτέ δεν θα το έκανε!) αλλά ανθρώπους που επειδή είναι πάνω απ’ τα κέρδη ξεχωρίζουν (στους άδειους δρόμους)…

Ποιός θα το περίμενε; Εκείνο το άχρωμο, άγευστο, ανόητο, θρησκευτικό και πολυσυλλεκτικό «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός» δείχνει να βρίσκεται πια προ των πυλών…

(φωτογραφίες. Γύρω απ’ το Παρίσι αλλά και σε άλλες πόλεις ανεύθυνα, αντικοινωνικά και ταραχοποιά στοιχεία συνωστίζονται ασύστολα και παραβιάζουν συστηματικά τις τελευταίες νύχτες το social distancing… Διότι, όπως εξήγησαν οι αρχές, η υγιεινιστική εκστρατεία έχει περιορίσει τις εγκληματικές τους δραστηριότητες…)

 

https://www.sarajevomag.gr/

Posted in: Uncategorized