Το διπλό αφεντικό 18-19

Posted on 31 Μαΐου 2020

1


  • Το διπλό αφεντικό 18
  • Κυριακή 31 Μάη. Αν υπάρχει ένας πρόσφατος εργατικός αγώνας διαρκείας που θα έπρεπε να έχει εμπνεύσει και στα μέρη μας και σ’ όλη την ευρώπη την ανάκτηση, απ’ την εργατική τάξη, της πρωτοβουλίας των πολεμικών κινήσεων κατά των αφεντικών και του κράτους τους, είναι το αμερικανικό κίνημα fight for 15. Το κίνημα για τον διπλασιασμό του ελάχιστου βασικού μισθού, από 7,5 δολάρια την ώρα στα 15.Το υποκείμενο αυτού του αγώνα ήταν εκατομμύρια άντρες και γυναίκες της αμερικανικής εργατικής τάξης που δουλεύουν και πληρώνονται σαν «ανειδίκευτοι», με το ελάχιστο, βασικό. Κυρίως αλλά όχι αποκλειστικά στον τεράστιο τριτογενή τομέα, αυτά τα εκατομμύρια των εργατών και εργατριών είναι η «θάλασσα εργασίας» την οποία διαχειρίζονταν (στις ηπα) από κοινού τα συγκεκριμένα κάθε φορά αφεντικά και το κράτος. Οι πρώτοι πληρώνοντας τα ελάχιστα, και το δεύτερο «συμπληρώνοντας με επιδόματα» έτσι ώστε να φτάνουν κοντά στο όριο επιβίωσης.Αυτό που κατάλαβαν αυτά τα εκατομμύρια των ανθρώπων ήταν πως ενώ οι τυπικοί παραλήπτες αυτών των επιδομάτων ήταν οι ίδιοι, οι πραγματικοί ωφελούμενοι ήταν τα αφεντικά τους! Το (αμερικανικό) κράτος έπαιζε τον πατερναλιστικό του ρόλο ελέγχοντας την εργατική καθημερινότητα· και ταυτόχρονα «έκλεινε το μάτι» στους εργοδότες, εξασφαλίζοντάς τους φτηνή, ευέλικτη, εύκολα «ανταλλάξιμη» εργασία. Καθώς το μεγαλύτερο μέρος αυτών των εργατών και εργατριών είναι μετανάστες, ο αποκλεισμός τους, η καθήλωσή τους σε ένα καθεστώς «υπο-κανονικού» πολίτη, συμπλήρωνε την υποτίμησή τους.Ε, αυτό που οι συνηθισμένοι (εντόπιοι και μη) «φίλοι των εργατών» αρνούνται να καταλάβουν, αυτή η εργατική τάξη το κατάλαβε πολύ καλά: ο αγώνας για διπλασιασμό του βασικού μισθού ήταν, επίσης, αγώνας απαλλαγής απ’ τον κρατικό πατερναλισμό των επιδομάτων! Μια ιστορική στιγμή λαμπρής στην διαύγειά της εργατικής συνείδησης.Αυτό το κίνημα ξεκίνησε σχεδόν απ’ το μηδέν το 2012. Από ελάχιστους μεν αλλά αποφασισμένους, ψυχωμένους εργάτες του «επισιτισμού», των θηριωδών αμερικανικών αλυσίδων fast food. Ανανέωσαν, φρέσκαραν εντυπωσιακά τις οργανωτικές και προπαγανδιστικές μεθόδους τους, φτάνοντας στο σημείο που χωρίς υπερβολή θα έπρεπε να ονομαστεί η επιστήμη μαζί με την τέχνη του εργατικού ανταγωνισμού! Αντιμετώπισαν με αξιοθαύμαστη ευφυία και επιτυχία μερικές απ’ τις παγκόσμιες φίρμες του (αμερικανικού) καπιταλισμού, τα πανίσχυρα νομικά τους γραφεία και τις πολιτικές τους διασυνδέσεις, ενόσω σαν κίνημα “ανειδίκευτων εργατών μάζα” εξαπλώνονταν από κλάδο σε κλάδο: απ’ τα αεροδρόμια και τα νοσοκομεία μέχρι τα βενζινάδικα, τις οικιακές βοηθούς, τις αλυσίδες λιανικού εμπορίου τύπου wall mart… Επίμονα και υπονομετικά έκαναν πράξη αυτό που στα μέρη μας είναι ένα όνειρο (που υπονομεύεται μόνιμα απ’ τον «επαναστατικό» μικροαστισμό): την οργανωτική αποκέντρωση μαζί με τον κινηματικό συντονισμό. Σταδιακά, μήνα τον μήνα και χρόνο τον χρόνο μεγάλωναν σε δύναμη και επιρροή στο σύνολο της αμερικανικής εργατικής τάξης: ξεκίνησαν από διαδηλώσεις λίγων δεκάδων (τις οποίες όλοι κοροϊδευαν και είχαν «καταδικασμένες»…) και έφτασαν σε ταυτόχρονες διαδηλώσεις εκατοντάδων χιλιάδων, σ’ όλο το αμέρικα. Και, βέβαια, νίκησαν! Στα μέσα του 2019, παρά την πεισματική αντίσταση των αφεντικών και τις προσπάθειες προβοκατσιών, μια σειρά μεγάλων εταιρειών αλλά και αρκετές πολιτειακές νομοθεσίες, είχαν αναγκαστεί να καθιερώσουν σαν ελάχιστο, βασικό μισθό τα 15 δολάρια την ώρα…Εργατικός αγώνας ετών στον μεταμοντέρνο καπιταλισμό της βιασύνης, του «εδώ και τώρα», του just in time; Ναι! Γιατί μαζί με την απαλλοτρίωση του κεντρικού για το σύνολο της εργατικής ταξης ζητήματος του βασικού μισθού, εκείνο που το κίνημα απαλλοτρίωσε ήταν και ο χρόνος! Ο ανταγωνιστικός χρόνος, ο χρόνος του εργατικού ανταγωνισμού!…(Ένας λόγος για τη νίκη; Εκεί, στο αμέρικα, οι πληβείοι δεν αλοιθωρίζουν προς τις εκλογές, τα κουκιά και τα νούμερα! Οι συμπαραστάτες του κινήματος, απ’ το occupy wall street μέχρι τις κοινότητες των μεταναστών, ήταν αυτό και μόνον αυτό: ενεργοί συμπαραστάτες ενός εργατικού κινήματος, τέτοιου που στις ηπα είχε να εμφανιστεί απ’ τις δεκαετίες του 1920 και του 1930! Δεν υπήρχαν δεύτερες σκέψεις, δεν υπήρχαν κομματικά και γκρουπουσκουλιάρικα συμφέροντα, δεν υπήρχαν «επαναστατικοί» ναρκισσισμοί, δεν υπήρχαν «πολιτικές ιδιοτέλειες». Δεν υπήρχε, δηλαδή, τίποτα απ’ αυτά που στα μέρη μας ανθεί σε τόση αφθονία ώστε μόνιμα να μπαίνουν τρικλοποδιές σ’ οτιδήποτε αυθεντικά ανταγωνιστικό…)
  • Το διπλό αφεντικό 19Κυριακή 31 Μάη. Παρότι η συνέλευση του 30/900 συμπαραστάθηκε στο μέτρο των δυνατοτήτων της στον αγώνα των αμερικάνων εργατών, και παρότι έκανε γνωστό αυτόν τον αγώνα και στο ελλαδιστάν, η μικροαστική εθελοδουλειά και οι γκρουπουσκουλιάρικες ιδιοτέλειες νίκησαν. Το fight for 15 δεν έγινε παράδειγμα προς μίμηση… Ήταν, άλλωστε, η ένδοξη εποχή του «αντιμνημονίου», κι όλα έπρεπε να μείνουν δεμένα πάνω στην «αγανάκτηση», δηλαδή στη χειραγώγηση της «πολιτικοποίησης των συγκινήσεων»…Τώρα έχουμε μπροστά μας όλο το συνάφι των «φίλων των εργατών» που υπήρχε τότε (όπως πάντα), μαζί με την στρατηγική του υγιεινιστικού φόβου – συν έναν αναβαθμισμένο αντίπαλο. Αυτή τη φορά, σε αντίθεση με την προηγούμενη φάση της διαχείρισης της κρίσης, η μορφή – κράτος δεν δρα σαν απομοχλευτής, σαν «απορροφητήρας χρήματος» δηλαδή για λογαριασμό του δημόσιου χρέους. Αλλά σαν χουβαρντάς / σχεδιαστής της όποιας καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Για την περιορισμένη, μικροαστική εντόπια αντίληψη της πραγματικότητας, ο ρόλος των ταμείων της ε.ε. είναι κομβικός. Το μας δίνουν δισεκατομμύρια προκαλεί ήδη εξάψεις σε κάθε κατηγορία αφεντικών· και «γλυκειά προσμονή» σε εκείνο το (καθόλου μικρό) τμήμα της σύγχρονης εργατικής τάξης που βρίσκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.Τώρα η πένσα που είναι έτοιμη να ακινητοποιήσει στην υποτέλεια την σύγχρονη εργατικη τάξη, είναι απ’ την μια μεριά οι κρατικές παροχές και απ’ την άλλη οι διάφορων ειδών αντιπολιτευτικοί μαξιμαλισμοί. Είναι βέβαιο, επιπλέον, ότι οποιοδήποτε εγχείρημα προσανατολισμένο χωρίς ταλαντεύσεις και γκρουπουσκουλισμούς στη δραστική μείωση του χρόνου εργασίας μαζί με αύξηση στον ελάχιστο, βασικό μισθό, θα περικυκλωθεί και θα υπονομευτεί από διάφορους «φίλους» – με τους γνωστούς τρόπους τους.Κι ωστόσο αυτό είναι που αντιστοιχεί, από εργατική άποψη, σ’ αυτήν την φάση αναδιάρθρωσης που ξεκίνησε την επιτάχυνσή της με τα υγιεινιστικά πραξικοπήματα!!! Αυτό αντιστοιχεί για πάνω από έναν λόγο.Πρώτον, επειδή η δράση της μορφής – κράτους σαν «στρατηγείου» της αναδιάρθρωσης θα έχει μεσοπρόθεσμα πολύ σκληρές εκφάνσεις σε βάρος μας. Τα «επιδόματα» είναι το τυράκι. Αλλά υπάρχει φάκα…Δεύτερον, επειδή η ανάκτηση εκ μέρους έστω ριζοσπαστικών μειοψηφιών (και πάντως όχι των «κομμάτων» τους!!!) του λόγου για- και της δράσης για- τον χρόνο εργασίας και τον βασικό μισθό σπάει το ιδεολογικό μονοπώλιο των αφεντικών, που κατασκευάζει μαζικά φουκαράδες.Τρίτον, επειδή αν δεν επιβληθούν τα εργατικά συμφέροντα μέσα στην «αγορά εργασίας» αυτή θα μας πνίξει.Τέταρτον, επειδή ένας προσανατολισμός του είδους 30/900 (άντε, για τους πιο «επαναστάτες» 25/1000!!!!) ανεξάρτητα από φύλο, φυλή, εθνικότητα, ηλικία και οποιονδήποτε άλλο διαχωρισμό μέσα στην τάξη μας είναι μια στέρεη αντιρατσιστική / αντιφασιστική βάση που θα χρειαστεί οπωσδήποτε απέναντι σ’ αυτήν «εθνικοποίηση της εργασίας» που φαίνεται ήδη στον ορίζοντα των πρωτοκοσμικών κρατικο-καπιταλιστικών χειρισμών.Πέμπτον, και καθόλου μικρής σημασίας, επειδή η υγιεινιστική τρομοκρατία ΔΕΝ είναι κάτι που πάει, πέρασε, τέλειωσε. Θα επανέρχεται, σε διάφορες μορφές, κυρίως σαν διαφορικός αποκλεισμός, για να παρατείνει την ομηρία της καθημερινής ζωής για άγνωστο (και πάντως όχι μικρό) χρόνο.(προσωρινό τέλος – θα επανέλθουμε…)(φωτογραφία: Αυτό είναι ένα απ’ αυτά που έχουμε απέναντί μας: η ιδέα του «εισοδήματος των εργαζομένων». Ο όρος «εισόδημα» δεν έχει σχέση με τον μισθό. Δεν παίζουμε με τις λέξεις. Όταν η λέξη «εισόδημα» χρησιμοποιείται για την τάξη μας, περιλαμβάνει, συγκαλύπτει και νομιμοποιεί όλες εκείνες τις «άλλες» σχέσεις εξάρτησης και ελέγχου της, όπως τα επιδόματα, οι πολιτικές πρόσοδοι, τα χαρτζιλίκια, τα φιλοδωρήματα, οι ελεημοσύνες, ο τζόγος, κλπ.Δεν είμαστε «εισοδηματίες»! Τέτοιοι είναι οι μικροαστοί και τ’ αφεντικά!)
  • https://www.sarajevomag.gr/

Δημοσιεύτηκε just now από τον χρήστη selana

Posted in: Uncategorized